Έξι κείμενα παρέμβασης, από
"ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ"
 |
| "ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 02/07/17 |
1. Λαϊκή δημοκρατία και δημοκρατικοί θεσμοί
Του Σήφη Πολυμίλη
Αστοιχείωτος: αυτός που αγνοεί ακόμη και τα στοιχειώδη, αμαθής, άσχετος, ανιστόρητος. Λεξικό της Ακαδημίας Αθηνών.
Είναι δείγμα έσχατης πνευματικής ένδειας ο Πρωθυπουργός της χώρας να επαίρεται για την ασχετοσύνη του, προκειμένου να υπερασπιστεί έναν διαρκώς τραμπουκίζοντα υπουργό του. Δεν νομίζω να υπάρχει ιστορικό προηγούμενο, όπου ο κορυφαίος, υποτίθεται, πολίτης της χώρας να επιδεικνύει με περισσή αλαζονεία, πολλάκις μάλιστα, την άγνοιά του ακόμη και για τη σημασία λέξεων και εννοιών. Και εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με μια ξένη γλώσσα, που ας πούμε δικαιολογεί την έλλειψη κατανόησης και χρήσης των λέξεων - όπως το περιβόητο frozen war -, αλλά για στοιχειώδη ελληνικά, αυτά που διδασκόμαστε στο σχολείο.
Δεν είναι όμως μόνο αστοιχείωτος γλωσσικά, αφού υποθέτουμε ότι δεν έχει φτάσει στο σημείο να επιδεικνύει την αμάθειά του. Είναι κυρίως επικίνδυνος πολιτικά αφού μέσα σε δύο φράσεις κατάφερε να επιδείξει την πλήρη απαξίωσή του στους δημοκρατικούς θεσμούς. Ο πολιτικός ηγέτης που κραύγαζε ότι είμαστε η κάθε λέξη του Συντάγματος, θεωρεί τώρα ότι οι θεσμοί αποτελούν εμπόδια στο υψιπετές έργο που επιτελεί μετά του εκλεκτού υπουργού του.
Μόνος θεσμός ο λαός, είχε εκστομίσει βέβαια κάποτε, σε μια περίοδο πολιτικής πίεσης και ο πρώτος διδάξας την καταφυγή στον λαϊκισμό. Ομως ήταν μια συγκυριακή παρασπονδία. Για τον κ. Τσίπρα και τον κ. Πολάκη η θεσμική απαξίωση είναι ο κανόνας. Για τον ΣΥΡΙΖΑ η αντιπροσωπευτική δημοκρατία, η διάκριση των εξουσιών, το συνταγματικό κράτος δικαίου δεν αποτελούν τις μεγάλες κατακτήσεις του δυτικού πολιτισμού, αλλά εμπόδια σε μια ολιγαρχική αντίληψη της εξουσίας.
Το κόμμα και τα στελέχη του αποτελούν τους αυθεντικούς εκφραστές της λαϊκής βούλησης απέναντι στους «εχθρούς του λαού», τη συστημική ελίτ, τους τεχνοκράτες, τους διανοουμένους που βάζουν διαρκώς εμπόδια στη δημιουργία της νέας Εδέμ, που υπόσχονται οι εξουσιαστές και αναμένουν οι απογοητευμένοι από την κρίση πολίτες.
Η υπεράσπιση των αντιθεσμικών κραυγών Πολάκη από τον Πρωθυπουργό δεν είναι μια γλωσσική παρέκβαση της στιγμής. Είναι μία ακόμα επιβεβαίωση της μόνιμης δυσαρμονίας που διακατέχει την πρώτη φορά Αριστερά με τους δημοκρατικούς κανόνες. Οταν κορυφαίοι θεσμοί, όπως η Δικαιοσύνη, δεν υποτάσσονται, δεν αλώνονται εκ των έσω με αποτέλεσμα να μη συμβαδίζουν και να μην επικυρώνουν τα κελεύσματα της εξουσίας, στοχοποιούνται και ταυτίζονται με τους εχθρούς των προσδοκιών του λαού, που εκφράζονται φυσικά αυθεντικά από την κυβερνώσα Αριστερά...
Ας μην εντυπωσιαζόμαστε και αγανακτούμε λοιπόν από τις... πιστολιές του υπουργού Υγείας. Δεν αποτελεί μια ακραία εξαίρεση, είναι ο αυθεντικός εκφραστής των αντιλήψεων που κυριαρχούν στην εθνικο-λαϊκιστική Αριστεροδεξιά.
"ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 02/07/17
2. Σκουπίδια και προπατορικόν αμάρτημα
Αστοιχείωτος: αυτός που αγνοεί ακόμη και τα στοιχειώδη, αμαθής, άσχετος, ανιστόρητος. Λεξικό της Ακαδημίας Αθηνών.
Είναι δείγμα έσχατης πνευματικής ένδειας ο Πρωθυπουργός της χώρας να επαίρεται για την ασχετοσύνη του, προκειμένου να υπερασπιστεί έναν διαρκώς τραμπουκίζοντα υπουργό του. Δεν νομίζω να υπάρχει ιστορικό προηγούμενο, όπου ο κορυφαίος, υποτίθεται, πολίτης της χώρας να επιδεικνύει με περισσή αλαζονεία, πολλάκις μάλιστα, την άγνοιά του ακόμη και για τη σημασία λέξεων και εννοιών. Και εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με μια ξένη γλώσσα, που ας πούμε δικαιολογεί την έλλειψη κατανόησης και χρήσης των λέξεων - όπως το περιβόητο frozen war -, αλλά για στοιχειώδη ελληνικά, αυτά που διδασκόμαστε στο σχολείο.
Δεν είναι όμως μόνο αστοιχείωτος γλωσσικά, αφού υποθέτουμε ότι δεν έχει φτάσει στο σημείο να επιδεικνύει την αμάθειά του. Είναι κυρίως επικίνδυνος πολιτικά αφού μέσα σε δύο φράσεις κατάφερε να επιδείξει την πλήρη απαξίωσή του στους δημοκρατικούς θεσμούς. Ο πολιτικός ηγέτης που κραύγαζε ότι είμαστε η κάθε λέξη του Συντάγματος, θεωρεί τώρα ότι οι θεσμοί αποτελούν εμπόδια στο υψιπετές έργο που επιτελεί μετά του εκλεκτού υπουργού του.
Μόνος θεσμός ο λαός, είχε εκστομίσει βέβαια κάποτε, σε μια περίοδο πολιτικής πίεσης και ο πρώτος διδάξας την καταφυγή στον λαϊκισμό. Ομως ήταν μια συγκυριακή παρασπονδία. Για τον κ. Τσίπρα και τον κ. Πολάκη η θεσμική απαξίωση είναι ο κανόνας. Για τον ΣΥΡΙΖΑ η αντιπροσωπευτική δημοκρατία, η διάκριση των εξουσιών, το συνταγματικό κράτος δικαίου δεν αποτελούν τις μεγάλες κατακτήσεις του δυτικού πολιτισμού, αλλά εμπόδια σε μια ολιγαρχική αντίληψη της εξουσίας.
Το κόμμα και τα στελέχη του αποτελούν τους αυθεντικούς εκφραστές της λαϊκής βούλησης απέναντι στους «εχθρούς του λαού», τη συστημική ελίτ, τους τεχνοκράτες, τους διανοουμένους που βάζουν διαρκώς εμπόδια στη δημιουργία της νέας Εδέμ, που υπόσχονται οι εξουσιαστές και αναμένουν οι απογοητευμένοι από την κρίση πολίτες.
Η υπεράσπιση των αντιθεσμικών κραυγών Πολάκη από τον Πρωθυπουργό δεν είναι μια γλωσσική παρέκβαση της στιγμής. Είναι μία ακόμα επιβεβαίωση της μόνιμης δυσαρμονίας που διακατέχει την πρώτη φορά Αριστερά με τους δημοκρατικούς κανόνες. Οταν κορυφαίοι θεσμοί, όπως η Δικαιοσύνη, δεν υποτάσσονται, δεν αλώνονται εκ των έσω με αποτέλεσμα να μη συμβαδίζουν και να μην επικυρώνουν τα κελεύσματα της εξουσίας, στοχοποιούνται και ταυτίζονται με τους εχθρούς των προσδοκιών του λαού, που εκφράζονται φυσικά αυθεντικά από την κυβερνώσα Αριστερά...
Ας μην εντυπωσιαζόμαστε και αγανακτούμε λοιπόν από τις... πιστολιές του υπουργού Υγείας. Δεν αποτελεί μια ακραία εξαίρεση, είναι ο αυθεντικός εκφραστής των αντιλήψεων που κυριαρχούν στην εθνικο-λαϊκιστική Αριστεροδεξιά.
"ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 02/07/17
2. Σκουπίδια και προπατορικόν αμάρτημα
Του Γιάννη Μαρίνου
Αναφορά σήμερα στο εγχώριο προπατορικόν αμάρτημα. Από τη στιγμή που θα γεννηθεί, σχεδόν κάθε ελληνόπουλο ανατρέφεται με την προσδοκία ότι κάποια μέρα, αφού μάλιστα πάρει ένα οποιοδήποτε πτυχίο, θα προσληφθεί στο Δημόσιο. Και ιδιαίτερα στον ευρύτερο δημόσιο τομέα (ΔΕΗ, ΔΕΚΟ, ΟΤΑ, κρατικές τράπεζες, κ.λπ.). Ο λόγος δεν είναι τόσο ο σίγουρος και συχνά υψηλότερος μισθός σε σύγκριση με τον ιδιωτικό τομέα ή οι αξιοπρεπέστερες συνθήκες εργασίας, το κύρος που προσδίδει και η εγγυημένη και σε νεότερη ηλικία συνταξιοδότηση. Πάνω απ' όλα μετράει η μονιμότητα. Οχι μόνο γιατί εξασφαλίζει διά βίου εργασία και μισθό. Αλλά κυρίως γιατί εκεί τα πάντα είναι χαλαρά. Είτε εργάζεσαι, είτε τεμπελιάζεις, ουδείς ενοχλείται. Αν έχεις τις αναγκαίες για τη θέση σου γνώσεις, ουδείς το απαιτεί (το ΑΣΕΠ χάλασε λίγο τα πράγματα, αλλά οι παρακάμψεις του όλο και πολλαπλασιάζονται). Η μονιμότητα στο Δημόσιο ανοίγει επίσης ευρείς ορίζοντες για όσους έχουν χαλαρή συνείδηση και υποκύπτουν εύκολα στους πειρασμούς που προσφέρει άφθονους σχεδόν κάθε δημόσια θέση. Ακόμα και του κλητήρα. Από το μπαξίσι και το γρηγορόσημο έως τα βαθιά νερά της διαφθοράς, με τις προμήθειες, τους εκβιασμούς και γενικά κάθε προσφερόμενη ανομία. Δεν είναι επίσης αμελητέα τα μικρότερα ωράρια εργασίας, οι περισσότερες άδειες, οι παράτυπες άδειες από τον προϊστάμενο, οι αφθονότερες αργίες. Πολύ περισσότερο όταν εμπλουτίζονται από πλασματικές υπερωρίες, πλασματικά χρόνια υπηρεσίας, εκτός έδρας, που φυσικά εξασφαλίζουν με πρόσθετα έσοδα το βαλάντιο των τυχερών, που ευτυχώς για τον προϋπολογισμό δεν είναι πάντως όλοι οι υπάλληλοι.
Η μονιμότητα εξασφαλίζει επιπλέον δύο προνόμια ακαταμάχητης ελκυστικότητας για κάθε εργαζόμενο: πρώτον, δεν απολύεσαι σχεδόν ποτέ. Και για τις ελάχιστες εξαιρέσεις που προβλέπουν οι κανονισμοί έχουν επίσης θεσπισθεί ως ασφαλιστική δικλίδα τα υπηρεσιακά συμβούλια, τα οποία άλλωστε τελούν υπό τον έλεγχο ή την καθοριστική επιρροή των ουδέποτε άλλωστε εργαζομένων συνδικαλιστών. Αλλά και αυτά συνήθως δεν συγκροτούνται, όταν δεν υπάρχουν, σπανίως συνεδριάζουν και οι ποινές που επιβάλλουν είναι συνήθως εξοργιστικά επιεικείς και σχεδόν ποτέ απόλυση. Ο διαπρεπής επιθεωρητής δημόσιας διοίκησης Λέανδρος Ρακιντζής έχει να διηγείται άπειρες διασκεδαστικές έως αποτρόπαιες ιστορίες, τις οποίες μάταια κατήγγελλε. Επειδή μάλιστα ήταν επίμονα ενοχλητικός για τους παρανομούντες δεν ανανεώθηκε η θητεία του.
Τελευταία μάλιστα πληροφορηθήκαμε ότι όχι μόνο δεν απολύονται οι επίορκοι δημόσιοι υπάλληλοι, αλλά και οι τυχόν ελάχιστοι απολυθέντες επανέρχονται εν δόξη και τιμή, όπως πρόσφατα συνέβη στον ΕΦΚΑ για δεκαεννέα υποδίκους, μεταξύ των οποίων και αδίστακτοι καταχραστές.
Πώς λοιπόν να μην αγωνίζονται οι ατυχήσαντες συμβασιούχοι υπάλληλοι καθαριότητας, πνίγοντάς μας στα σκουπίδια για να εξασφαλίσουν μόνιμες θέσεις, όταν μάλιστα γνωρίζουν ότι η μονιμότητα είναι ένα πρώτο βήμα για να ακολουθήσει για κάποιους ευνοούμενους η απαλλαγή τους από την υποχρέωση να μαζεύουν σκουπίδια, παραγόμενοι σε υπαλλήλους γραφείου ή έστω σε κλητήρες, αρκεί να έχουν κάποιο βύσμα. Γι' αυτό άλλωστε ανακύπτει κάθε χρόνο η ανάγκη νέων συμβασιούχων προκειμένου να υπάρχουν πάντα και κάποιοι ταλαίπωροι που θα μαζεύουν σκουπίδια.
Αναφορά σήμερα στο εγχώριο προπατορικόν αμάρτημα. Από τη στιγμή που θα γεννηθεί, σχεδόν κάθε ελληνόπουλο ανατρέφεται με την προσδοκία ότι κάποια μέρα, αφού μάλιστα πάρει ένα οποιοδήποτε πτυχίο, θα προσληφθεί στο Δημόσιο. Και ιδιαίτερα στον ευρύτερο δημόσιο τομέα (ΔΕΗ, ΔΕΚΟ, ΟΤΑ, κρατικές τράπεζες, κ.λπ.). Ο λόγος δεν είναι τόσο ο σίγουρος και συχνά υψηλότερος μισθός σε σύγκριση με τον ιδιωτικό τομέα ή οι αξιοπρεπέστερες συνθήκες εργασίας, το κύρος που προσδίδει και η εγγυημένη και σε νεότερη ηλικία συνταξιοδότηση. Πάνω απ' όλα μετράει η μονιμότητα. Οχι μόνο γιατί εξασφαλίζει διά βίου εργασία και μισθό. Αλλά κυρίως γιατί εκεί τα πάντα είναι χαλαρά. Είτε εργάζεσαι, είτε τεμπελιάζεις, ουδείς ενοχλείται. Αν έχεις τις αναγκαίες για τη θέση σου γνώσεις, ουδείς το απαιτεί (το ΑΣΕΠ χάλασε λίγο τα πράγματα, αλλά οι παρακάμψεις του όλο και πολλαπλασιάζονται). Η μονιμότητα στο Δημόσιο ανοίγει επίσης ευρείς ορίζοντες για όσους έχουν χαλαρή συνείδηση και υποκύπτουν εύκολα στους πειρασμούς που προσφέρει άφθονους σχεδόν κάθε δημόσια θέση. Ακόμα και του κλητήρα. Από το μπαξίσι και το γρηγορόσημο έως τα βαθιά νερά της διαφθοράς, με τις προμήθειες, τους εκβιασμούς και γενικά κάθε προσφερόμενη ανομία. Δεν είναι επίσης αμελητέα τα μικρότερα ωράρια εργασίας, οι περισσότερες άδειες, οι παράτυπες άδειες από τον προϊστάμενο, οι αφθονότερες αργίες. Πολύ περισσότερο όταν εμπλουτίζονται από πλασματικές υπερωρίες, πλασματικά χρόνια υπηρεσίας, εκτός έδρας, που φυσικά εξασφαλίζουν με πρόσθετα έσοδα το βαλάντιο των τυχερών, που ευτυχώς για τον προϋπολογισμό δεν είναι πάντως όλοι οι υπάλληλοι.
Η μονιμότητα εξασφαλίζει επιπλέον δύο προνόμια ακαταμάχητης ελκυστικότητας για κάθε εργαζόμενο: πρώτον, δεν απολύεσαι σχεδόν ποτέ. Και για τις ελάχιστες εξαιρέσεις που προβλέπουν οι κανονισμοί έχουν επίσης θεσπισθεί ως ασφαλιστική δικλίδα τα υπηρεσιακά συμβούλια, τα οποία άλλωστε τελούν υπό τον έλεγχο ή την καθοριστική επιρροή των ουδέποτε άλλωστε εργαζομένων συνδικαλιστών. Αλλά και αυτά συνήθως δεν συγκροτούνται, όταν δεν υπάρχουν, σπανίως συνεδριάζουν και οι ποινές που επιβάλλουν είναι συνήθως εξοργιστικά επιεικείς και σχεδόν ποτέ απόλυση. Ο διαπρεπής επιθεωρητής δημόσιας διοίκησης Λέανδρος Ρακιντζής έχει να διηγείται άπειρες διασκεδαστικές έως αποτρόπαιες ιστορίες, τις οποίες μάταια κατήγγελλε. Επειδή μάλιστα ήταν επίμονα ενοχλητικός για τους παρανομούντες δεν ανανεώθηκε η θητεία του.
Τελευταία μάλιστα πληροφορηθήκαμε ότι όχι μόνο δεν απολύονται οι επίορκοι δημόσιοι υπάλληλοι, αλλά και οι τυχόν ελάχιστοι απολυθέντες επανέρχονται εν δόξη και τιμή, όπως πρόσφατα συνέβη στον ΕΦΚΑ για δεκαεννέα υποδίκους, μεταξύ των οποίων και αδίστακτοι καταχραστές.
Πώς λοιπόν να μην αγωνίζονται οι ατυχήσαντες συμβασιούχοι υπάλληλοι καθαριότητας, πνίγοντάς μας στα σκουπίδια για να εξασφαλίσουν μόνιμες θέσεις, όταν μάλιστα γνωρίζουν ότι η μονιμότητα είναι ένα πρώτο βήμα για να ακολουθήσει για κάποιους ευνοούμενους η απαλλαγή τους από την υποχρέωση να μαζεύουν σκουπίδια, παραγόμενοι σε υπαλλήλους γραφείου ή έστω σε κλητήρες, αρκεί να έχουν κάποιο βύσμα. Γι' αυτό άλλωστε ανακύπτει κάθε χρόνο η ανάγκη νέων συμβασιούχων προκειμένου να υπάρχουν πάντα και κάποιοι ταλαίπωροι που θα μαζεύουν σκουπίδια.
 |
| "ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 02/07/17 |
3. Η νέα Ευρώπη και εμείς
Του Γιάννη Καρτάλη
Πολλά γράφονται την περίοδο αυτή για τα σχέδια που εκπονούνται για την επανεκκίνηση της Ευρωπαϊκής Ενωσης, με κύριο άξονα την ολοκλήρωση της ευρωζώνης, την εμβάθυνση της ευρωπαϊκής ενοποίησης και την ανάπτυξη κοινής πολιτικής για την ασφάλεια και την άμυνα. Μια εξαιρετικά φιλόδοξη προσπάθεια, η οποία όλα αυτά τα χρόνια (και κυρίως μετά τη μεγάλη διεύρυνση με τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης) είχε λιμνάσει μέσα σε άκαρπες συζητήσεις.
Τώρα όμως, με την εκλογή ενός δυναμικού φιλοευρωπαίου ηγέτη στη Γαλλία, την αναμενόμενη νίκη της επίσης φιλοευρωπαίας Ανγκελας Μέρκελ στη Γερμανία, την αποχώρηση της προβληματικής στα ευρωπαϊκά θέματα Βρετανίας και την ξεκάθαρα εχθρική στάση απέναντι στους Ευρωπαίους του απρόβλεπτου αμερικανού προέδρου, δημιουργείται ένα νέο ευνοϊκό κλίμα για μια ουσιαστική συζήτηση για το μέλλον της Ευρώπης. Και το εύλογο ερώτημα είναι αν η σημερινή Ελλάδα μπορεί να μετάσχει (και κάτω από ποιους όρους) στη συζήτηση αυτή.
Το ερώτημα αυτό αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η χώρα μας, λόγω των γνωστών κυβερνητικών κατορθωμάτων, έχει εδώ και καιρό χαρακτηρισθεί ως «ειδική περίπτωση», γεγονός που εκ των πραγμάτων την θέτει στο περιθώριο των ευρωπαϊκών εξελίξεων. Και το πιο ανησυχητικό είναι ότι πέρα από την κυβερνητική αυτή πολιτική, που εξέθρεψε ένα ουσιαστικά αντιευρωπαϊκό κλίμα, στηριζόμενη σε έναν άκρατο λαϊκισμό και μια ανερμάτιστη υποσχεσιολογία (που ουδόλως συνάδει με τους ευρωπαϊκούς κανόνες διακυβέρνησης) εμφύσησε στην κοινή γνώμη την άποψη ότι για την οικονομική κρίση και τη λιτότητα δεν ευθύνονται οι κυβερνητικοί χειρισμοί, αλλά η τιμωρητική διάθεση των Ευρωπαίων και κυρίως των Γερμανών.
Και ο στόχος αυτός, όπως δείχνουν πρόσφατες μετρήσεις της κοινής γνώμης, πέτυχε απόλυτα, με αποτέλεσμα οι Ελληνες σήμερα να εμφανίζονται ως οι πιο εχθρικά διακείμενοι απέναντι στην Ευρωπαϊκή Ενωση, όταν πριν από την κρίση ήταν οι πιο φιλοευρωπαίοι από όλους.
Ενδεικτική είναι η πρόσφατη έρευνα για τη στάση των Ευρωπαίων απέναντι στην Ευρώπη του Chatam House και της Κantar Public, η οποία δείχνει ότι το 67% των Ελλήνων θεωρεί ότι η λιτότητα αποτελεί τη μεγαλύτερη αποτυχία της ΕΕ, το 80% ότι η Γερμανία παίζει αρνητικό ρόλο στην ΕΕ, ενώ το 53% διαφωνεί με την άποψη να μετατραπεί η ΕΕ σε Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης και το 80% πιστεύει ότι μέσα στα επόμενα 10 χρόνια και άλλα κράτη-μέλη θα αποφασίσουν να φύγουν από την ΕΕ.
Το μόνο που δεν μάθαμε είναι πόσοι Ελληνες πιστεύουν ότι μας... ψεκάζουν! Κατόπιν όλων αυτών, δεν είναι περίεργο που ο λαϊκισμός συνεχίζει να ανθεί στην Ελλάδα, εκμεταλλευόμενος αυτό το αντιευρωπαϊκό κλίμα, επιρρίπτοντας έτσι τις ευθύνες στους «κακούς ξένους» και στους συνεργαζόμενους με αυτούς «γερμανοτσολιάδες». Τη στιγμή που στην υπόλοιπη Ευρώπη καταρρέουν όλα τα προπύργια του λαϊκισμού.
"ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 02/07/17
4. Το σκάνδαλο Καμμένου
Του Νότη Παπαδόπουλου
Σε οποιαδήποτε ευνομούμενη ευρωπαϊκή χώρα εάν ένα μέλος της κυβέρνησης παραδεχόταν ότι είχε αλλεπάλληλες τηλεφωνικές επικοινωνίες (12 σε αριθμό, 21 λεπτά σε διάρκεια) με έναν ισοβίτη έμπορο ναρκωτικών, ιδιαίτερα μάλιστα όταν ο συγκεκριμένος κρατούμενος δικάζεται σε δεύτερο βαθμό από την τακτική Δικαιοσύνη, είναι σαφές ότι θα προκαλούσε πολιτικό και θεσμικό σάλο!
Μια τέτοια εμπλοκή της εκτελεστικής εξουσίας με τη δικαστική αποτελεί καραμπινάτη περίπτωση αντισυνταγματικής συμπεριφοράς, αφού παραβιάζει την ακρογωνιαία διάταξη του δημοκρατικού πολιτεύματος που απαιτεί τη σαφή διάκριση των εξουσιών. Και σε μια ευνομούμενη χώρα θα οδηγούσε με συνοπτικές διαδικασίες στην παραίτηση του υπουργού, με σοβαρές συνέπειες και για την τύχη της κυβέρνησης.
Στην Ελλάδα, όμως, η οποία μπορεί να είναι στην Ευρώπη έχει, ωστόσο, θεσμούς υποσαχάριας Αφρικής, η στάση Καμμένου έχει φτάσει να επιβραβεύεται ακόμη και από τον καθ' ύλην αρμόδιο υπουργό Δικαιοσύνης, ο οποίος έφτασε να την παρουσιάζει ως πρότυπο πολιτικής συμπεριφοράς! Και από κοντά ο πάντοτε αμετροεπής κυβερνητικός εκπρόσωπος που «όλα τα σφάζει, όλα τα μαχαιρώνει» με περίσσιο θράσος έφτασε να ρωτάει με επιδεικτική και προκλητική άγνοια «μα υπάρχει νόμος που να απαγορεύει σε υπουργό να μιλάει σε υπόδικο;». Για να πάρει φυσικά την απάντηση-καταπέλτη από καθηγητές Συνταγματικού Δικαίου, όπως ο Στ. Τσακυράκης, ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ έχει διαπράξει ένα θεσμικό σκάνδαλο.
Θα πείτε, εδώ είναι Βαλκάνια, δεν είναι παίξε - γέλασε, όλα μπορούν να συμβούν. Εξάλλου, ο ίδιος υπουργός ο οποίος με ψύλλου πήδημα μοιράζει αγωγές σε δημοσιογράφους για να φιμώσει την κριτική που του ασκούν έχει μια ιδιότυπη ασυλία. Από το βήμα της Βουλής έχει υποτιμητικά απευθυνθεί στην αντιπολίτευση «στα τέσσερα εσείς», χωρίς να αποβληθεί από τον Πρόεδρο του Σώματος, οδηγεί παρανόμως πολεμικά ελικόπτερα παρουσία του αρχηγού ΓΕΕΘΑ χωρίς καμία συνέπεια, ενώ έχει κατηγορήσει ανοιχτά κατά τη διάρκεια των διερευνητικών εντολών του Μαΐου 2012 τον προηγούμενο Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κ. Παπούλια ότι διοχέτευσε στους πολιτικούς αρχηγούς «πλαστά έγγραφα», χωρίς να ανοίξει μύτη!
Το να περιμένει κανείς από τον Πρωθυπουργό να πάρει αποστάσεις από τον υπουργό του και να ζητήσει το ξεκαθάρισμα της υπόθεσης είναι αστείο. Πόσω μάλλον όταν ο κ. Τσίπρας βλέπει σε όλες τις δημοσκοπήσεις ότι το κόμμα του υπολείπεται της ΝΔ από 9,6 έως 16 ποσοστιαίες μονάδες και οποιοσδήποτε κλυδωνισμός στη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ θα μπορούσε να οδηγήσει σε οδυνηρές για τον ίδιο πρόωρες κάλπες. Ωστόσο στη Δημοκρατία ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα και όσες φορές η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ επιχείρησε με αντιθεσμικά μέσα να ποδηγετήσει τη Δικαιοσύνη - π.χ. τηλεοπτικές άδειες - της γύρισε μπούμερανγκ. Το ίδιο θα συμβεί και με το σκάνδαλο Καμμένου.
"ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 02/07/17
5. Η Δημοκρατία στο κατηχητικό
Του Σωκράτη Τσιχλιά
Από ό,τι φαίνεται η Εκκλησία της Ελλάδος κατανίκησε ακόμη μια φορά την ελληνική πολιτεία, κατέπνιξε μια ακόμη προσπάθεια να χαλαρώσει αυτός ο σφικτός εναγκαλισμός θρησκείας και κράτους που καμιά σχέση δεν έχει με την πίστη ενώ αντιθέτως παράγει τέρατα, νοθεύοντας και το θρησκευτικό συναίσθημα και το δημοκρατικό πολίτευμα.
Παρά το γεγονός ότι η πρόταση του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής δεν κατέτασσε το μάθημα των Θρησκευτικών στο λύκειο ως υποχρεωτικό, οι διαπραγματεύσεις της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος με το υπουργείο Παιδείας φαίνεται ότι κατέληξαν στην επιβολή όλων των απόψεων των αρχιερέων. Οι κόκκινες γραμμές της Εκκλησίας έγιναν αποδεκτές στο σύνολό τους αφού, εκτός του ότι τα Θρησκευτικά δεν έγιναν μάθημα επιλογής, δεν αλλάζουν επίσης οι ώρες διδασκαλίας ενώ κάθε σκέψη για αλλαγή της ονομασίας του μαθήματος εγκαταλείφθηκε αμέσως.
Εδώ είμαστε λοιπόν, στις αρχές του 21ου αιώνα η Εκκλησία της Ελλάδος θα ελέγχει όπως δήλωσε προχθές ο Αρχιεπίσκοπος το περιεχόμενο των βιβλίων των Θρησκευτικών «πριν τυπωθούν θα τεθούν εις την διάθεσιν της Εκκλησίας για την απαιτούμενη δογματική παρακολούθηση». Δηλαδή το μάθημα των Θρησκευτικών δεν διέπεται από τους κανόνες της επιστήμης της θεολογίας και της διδακτικής αλλά πρωτίστως συμμορφώνεται με το ορθόδοξο δόγμα, με τον τύπο και το γράμμα του! Στην ουσία πρόκειται για κατήχηση η οποία μάλιστα είναι υποχρεωτική, εξετάζεται και βαθμολογείται! Ο Αρχιεπίσκοπος επέμεινε μάλιστα, στην ομιλία του στην έκτακτη συνεδρίαση της Ιεραρχίας, ότι ο διάλογος έγινε από μηδενική βάση και ότι σε όλα τα θέματα ο υπουργός τον διαβεβαίωσε θα υπάρχει συναπόφαση Εκκλησίας και Πολιτείας.
Εκτός από το Ποτάμι που σχολίασε αμέσως τη σκοτεινή πλευρά του κυβερνητικού συμβιβασμού με την Ιεραρχία, δεν αντιλήφθηκα καμιά αντίδραση από κανενός είδους εκσυγχρονιστή, ευρωπαϊστή, από τη Νέα Δημοκρατία, το ΠαΣοΚ ή τον ΣΥΡΙΖΑ. Ποιος έχει το κουράγια να σπάσει τον φαύλο κύκλο της εξάρτησης του Κράτους με την Εκκλησία; Ποιος έχει τη δύναμη να πείσει το πλήθος των πιστών ότι η κατήχηση πρέπει να γίνεται στην εκκλησία, ότι δεν απειλείται η πίστη και το έθνος όταν οι άνθρωποι ακηδεμόνευτα επιλέγουν και ότι αντιθέτως στον πυρήνα της χριστιανικής διδασκαλίας βρίσκεται η ελευθερία, ο σεβασμός της προσωπικότητας του ανθρώπου; Ποιος επιτέλους θα εξηγήσει πειστικά ότι μόνο οι κοσμικές εξουσίες των θρησκευτικών αξιωματούχων ενισχύονται από το σφιχταγκάλιασμα Κράτους και Εκκλησίας; Ποιος θα αναδείξει αποτελεσματικά ότι η απόλυτη πίστη που απαιτεί κάθε θρησκεία για τη σωτηρία της ψυχής είναι μη συμβατή με τη διαρκή αμφισβήτηση και αμφιβολία που έχει ανάγκη η ολοκλήρωση της δημοκρατίας;
Και την επόμενη χρονιά οι μαθητές του γυμνασίου θα διδάσκονται μόνο τρεις ώρες Βιολογία, τη σημαντικότερη επιστήμη της εποχής μας, ενώ θα μαθαίνουν επί έξι ώρες εβδομαδιαίως τα δογματικώς ελεγμένα Θρησκευτικά. Ειδάλλως ο κ. Καμμένος θα ρίξει την κυβέρνηση...
"ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 02/07/17
6. Ιστορική ευθύνη Τσίπρα - Μητσοτάκη
Του Ζώη Τσώλη
Αυτό το Σαββατοκύριακο οι πολιτικοί αρχηγοί ακονίζουν τα ξίφη τους για τη μεγάλη αυριανή σύγκρουση στη Βουλή για την οικονομία.
Και καλά κάνουν, αφού όλοι περιμένουν ναι μεν να ξεκαθαρίσουν τους πολιτικούς λογαριασμούς τους, αλλά και να μιλήσουν με ανοιχτά χαρτιά για την οικονομία. Να πουν πού θέλει να το πάει ο καθένας.
Το προφανές είναι ότι με μια οικονομία που ζει και αναπνέει εδώ και δύο χρόνια με τα capital controls, με επιχειρήσεις που δεν έχουν ανακτήσει την πρόσβασή τους στον τραπεζικό δανεισμό και με χιλιάδες νοικοκυριά με έναν ή και δύο ανέργους στο σπίτι, κανένας δεν έχει αντοχές να ακούσει άλλες υποσχέσεις και «κούφια λόγια».
Ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας ασφαλώς και θέλει να προβάλει το αφήγημα της εξόδου της χώρας από το Μνημόνιο σε 14 μήνες από σήμερα και ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης Κυριάκος Μητσοτάκης έχει το δικό του σχέδιο για ένα νέο μείγμα πολιτικής που θα οδηγήσει με ασφάλεια την καθημαγμένη οικονομία στην ανάπτυξη. Με λιγότερο κράτος, μεγαλύτερο ιδιωτικό τομέα και ξένες επενδύσεις.
Αυτό όμως που δένει και τους δύο, το μόνο στοιχείο από το οποίο δεν μπορεί να ξεφύγει ούτε ο ένας ούτε ο άλλος, είναι το Μνημόνιο και ο στενός κορσές - όπως έγραψε «Το Βήμα» - μετά το κλείσιμο της αξιολόγησης που έχουν επιβάλει εταίροι και δανειστές στη χώρα.
Αρα το πλαίσιο είναι δεδομένο, τα περιθώρια χειρισμών και ελιγμών στενά και περιορισμένα, και η ανάγκη των νοικοκυριών και των επιχειρήσεων για ανάταση της ψυχολογίας και της οικονομίας τεράστια.
Σε αυτή τη συγκυρία η ευθύνη των μονομάχων για την έξοδο της οικονομίας από την κρίση όσο το δυνατόν πιο γρήγορα και την ολοκλήρωση του κύκλου των μνημονίων είναι ιστορική.
Η (ακραία) πολιτική αντιπαράθεση σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει να υψώνει εμπόδια σε αυτόν τον κύκλο και να επιβεβαιώσει τους ξένους οίκους ότι το πολιτικό ρίσκο στην Ελλάδα είναι ο υπ' αριθμόν 1 κίνδυνος για την ομαλή εξέλιξη της οικονομικής ζωής και έξοδο από τον φαύλο κύκλο των μέτρων και της στασιμότητας.
Αυτό που συνέβη τόσες φορές στα χρόνια των μνημονίων, αυτό που συνέβαινε κάθε φορά που η χώρα εισερχόταν σε προεκλογική περίοδο, τώρα πρέπει να αποτραπεί.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου