"...Αν όμως ούτε φίλοι είναι οι δανειστές ούτε του αρέσει το μοντέλο τους, τότε γιατί θέτει στόχο στους υπουργούς του να εργαστούν εντατικά για να γίνει η Ελλάδα «κανονική ευρωπαϊκή χώρα»; Τι θεωρεί κανονικότητα ο Πρωθυπουργός; Ποια χώρα θεωρεί «κανονική»; Ας μας την πει, να ξέρουμε πού θέλει να μας οδηγήσει. Θέλει όμως να μας οδηγήσει κάπου; Εχει κάτι κατά νου, εκτός από αντιφάσεις; Είναι σε θέση ο Πρωθυπουργός και οι υπουργοί του να κάνουν κάτι άλλο, εκτός από αντιπολίτευση στο παρελθόν;..."

Από "ΤΑ ΝΕΑ" και την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 05/05/17

Αντιφάσεις

Του Δημήτρη Ψυχογιού

Μας είχε ανακηρύξει «έθνος ανάδελφο» ο Χρήστος Σαρτζετάκης, τώρα γίναμε και έθνος αποξενωμένο, διότι «οι δανειστές δεν είναι φίλοι μας». Ετσι είπε χθες στο Υπουργικό Συμβούλιο ο Πρωθυπουργός. Αλλά, όταν δεν σε δανείζει η αγορά, μόνο φίλοι ή τοκογλύφοι σε δανείζουν. Είναι τοκογλυφικά τα δάνεια που μας έδωσαν χώρες και θεσμοί της Ενωσης;

Για τον κ. Τσίπρα, δεν είναι φίλοι μας οι χώρες της Ενωσης, διότι «επιδιώκουν να εξασφαλίσουν τα χρήματα που δάνεισαν». Αν παραδεχθούμε ότι είμαστε ανάπηροι - αν όχι όλοι, τουλάχιστον αυτοί που κατά καιρούς κυβερνούν -, πράγματι δεν έπρεπε να ζητούν τα χρήματά τους πίσω οι δανειστές. Οχι φίλοι, ούτε καν φιλάνθρωποι δεν θα ήσαν. Αλλά εγώ ακούω πως, αντιθέτως, είμαστε ικανοί, περήφανοι και σκληροί διαπραγματευτές.

Δεν είναι φίλοι και για έναν ακόμη λόγο, εξήγησε ο κ. Τσίπρας: αυτοί οι τύποι εκεί, «έχουν συγκεκριμένο μοντέλο και στρατηγική για τον τρόπο οργάνωσης της οικονομίας και της κοινωνίας». Πράγματι, είναι αυτό που παγκοσμίως ονομάζεται «ευρωπαϊκό μοντέλο». Διαφέρει από χώρα σε χώρα και τα κόμματα που το δημιούργησαν (χριστιανοδημοκράτες και σοσιαλδημοκράτες) διαφέρουν και αυτά. Αλλά τα βασικά του στοιχεία είναι δημοκρατία, ελεύθερη οικονομία, κράτος πρόνοιας, ευρωπαϊκή ολοκλήρωση - τι δεν αρέσει από όλα αυτά στον κ. Τσίπρα; Ταυτίζεται με τους πασίγνωστους (Μέι, Λεπέν, Μελανσόν, ...) που δεν τους αρέσουν;

Αν όμως ούτε φίλοι είναι οι δανειστές ούτε του αρέσει το μοντέλο τους, τότε γιατί θέτει στόχο στους υπουργούς του να εργαστούν εντατικά για να γίνει η Ελλάδα «κανονική ευρωπαϊκή χώρα»; Τι θεωρεί κανονικότητα ο Πρωθυπουργός; Ποια χώρα θεωρεί «κανονική»; Ας μας την πει, να ξέρουμε πού θέλει να μας οδηγήσει.


Θέλει όμως να μας οδηγήσει κάπου; Εχει κάτι κατά νου, εκτός από αντιφάσεις; Είναι σε θέση ο Πρωθυπουργός και οι υπουργοί του να κάνουν κάτι άλλο, εκτός από αντιπολίτευση στο παρελθόν; Είπε κάτι συγκεκριμένο - και σπουδαίο: «Σταδιακή μείωση της ανεργίας στα επίπεδα του μέσου όρου της ΕΕ σε μια πενταετία». Ητοι, το 2022 από το 23%, να μειωθεί η ανεργία στο 10% - να πέφτει δηλαδή 2,5% τον χρόνο.

Μακάρι, αρχίζουμε να μετράμε - η ανεργία όμως δεν μειώνεται με ΕΣΠΑ και κρατικά φιλανθρωπικά προγράμματα για ανέργους· με τέτοιες διαδικασίες ίσως αυξάνονται οι ψήφοι. Η ανεργία μειώνεται με ενίσχυση της επιχειρηματικότητας, με επενδύσεις στον ιδιωτικό τομέα. Για την ώρα, κάθε άλλο παρά διευκολύνει η κυβέρνηση επενδύσεις και επιχειρηματικότητα - πλην γνωστών εξαιρέσεων.



                                                            "Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 05/05/17

Το κόστος άλλης μιας αυταπάτης

Του Νίκου Κωνσταντάρα

Οποιος δεν τολμάει να κυβερνήσει, αλλά θέλει να νέμεται την εξουσία, κατεργάζεται καθυστερήσεις. Αυτό είναι ένα από τα βασικά συμπεράσματα που μπορούμε να εξαγάγουμε από την έως τώρα θητεία του Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος χρησιμοποιεί κάθε τέχνασμα και τακτικισμό για να αποποιείται αποφάσεις και ευθύνες – από δημοψήφισμα και εκλογές έως την αέναη διαπραγμάτευση. Σαν να επιδιώκει να βρίσκεται σε ένα ανύπαρκτο παρόν – μεταξύ ενός παρελθόντος για το οποίο δεν ευθύνεται για οτιδήποτε κακό συνέβη στη χώρα και ενός μέλλοντος για το οποίο δεν θα χρεώνεται ό,τι συμβεί. Γι’ αυτό κρατάει τόσους μήνες η διαπραγμάτευση με τους αξιολογητές, γι’ αυτό οι νέες περικοπές στις συντάξεις και η επόμενη μείωση του αφορολόγητου ορίου προγραμματίζονται για το 2019 και το 2020, αντίστοιχα. Γι’ αυτό θα υπάρχουν συνεχώς εκκρεμότητες, έως τη στιγμή που πρέπει να αποπληρώσουμε την επόμενη δόση των δανείων. Μέσα στα χρόνια των μνημονίων, μάθαμε ότι η αξιολόγηση δεν έχει τελειώσει έως ότου ανακοινωθεί η ημερομηνία που οι δανειστές θα ελευθερώσουν την επόμενη δόση.

Ετσι, παρότι τα ξημερώματα της Τρίτης ανακοινώθηκε, επιτέλους, συμφωνία σε τεχνικό επίπεδο, υπάρχει ακόμη αρκετός δρόμος μπροστά μας. Χθες διεξήχθη συζήτηση μεταξύ των τεχνοκρατών του Euroworking Group (που ίσως συνεχιστεί και στις 15 Μαΐου), προετοιμάζοντας το έδαφος για τη συνάντηση των υπουργών του Eurogroup στις 22 Μαΐου και 15 Ιουνίου. Η κυβέρνηση πρέπει να καταθέσει μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα στη Βουλή, επιδιώκοντας πρωτογενή πλεονάσματα ίσα με 3,5% του ΑΕΠ επί τουλάχιστον τέσσερα χρόνια, το οποίο αναμένεται να ψηφιστεί έως την 20ή Μαΐου. Την ερχόμενη εβδομάδα, στις παρυφές της συνάντησης των υπουργών Οικονομικών του G7 στο Μπάρι της Ιταλίας, η Κριστίν Λαγκάρντ και ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε θα συζητήσουν τη διαφορά μεταξύ ΔΝΤ και των Ευρωπαίων όσον αφορά την ανάγκη μείωσης του ελληνικού χρέους. Οποιαδήποτε συμφωνία πρέπει να εγκριθεί από τα Κοινοβούλια κάποιων χωρών-μελών της Ευρωζώνης. Η διαδικασία, δηλαδή, δεν είναι απλή ούτε γρήγορη.

Αυτό μάλλον δεν στενοχωρεί την Αθήνα. Οσο καθυστερεί η συμφωνία, ο κ. Τσίπρας μπορεί να συνεχίσει, αφενός, να αγνοεί τις συνέπειες της χρονοβόρου διαπραγμάτευσης και, αφετέρου, ο ΣΥΡΙΖΑ και οι ΑΝΕΛ να εδραιώνονται ολοένα και περισσότερο στον κρατικό μηχανισμό και στους θεσμούς. Ενώ η οικονομία βουλιάζει στην αβεβαιότητα και τα ιδιωτικά χρέη διογκώνονται συνεχώς (μόνο το πρώτο τρίμηνο του ’17 οι μη καταβληθέντες φόροι αυξήθηκαν κατά 3,3 δισ. ευρώ και τα χρέη προς τον Ενιαίο Φορέα Κοινωνικής Ασφάλισης κατά 4,9 δισ.), η κυβέρνηση συμπεριφέρεται σαν αυτό να μην είναι δικό της πρόβλημα. Η αίσθηση του ανύπαρκτου παρόντος είναι η μεγαλύτερη αυταπάτη – και το κόστος της πραγματικό.