"...Στον δεύτερο γύρο των γαλλικών εκλογών, ο Μακρόν απολαμβάνει ένα σαφές προβάδισμα. Η διαφορά του από τη Λεπέν όμως μπορεί να μειωθεί τελικά. Πράγματι, όποιος παρακολούθησε την προεκλογική εκστρατεία του Εθνικού Μετώπου και των υποστηρικτών του (εντός και εκτός Γαλλίας), θα νόμιζε ότι ο Μακρόν είναι υπεύθυνος για όλα τα κακά στη Γαλλία και την Ευρώπη. Η προπαγάνδα του Εθνικού Μετώπου επιχειρούσε να τον μειώσει συνεχώς, οι ρώσοι χάκερ ενέτειναν τις επιθέσεις τους, οι πολιτικοί του αντίπαλοι προσπάθησαν να τον εμφανίσουν ως έναν τραπεζίτη αμφισβητώντας την πρόθεσή του να παλέψει για τα δικαιώματα των γάλλων εργαζομένων. Αυτοί είναι μερικοί μόνο από τους λόγους για τους οποίους όλοι του οι αντίπαλοι από το δημοκρατικό τόξο που έχασαν στον α' γύρο θα πρέπει να τον στηρίξουν σθεναρά στον β'. Η νίκη του Μακρόν θα είναι μια νίκη της Γαλλικής Δημοκρατίας έναντι εκείνων που θέλουν να την υπονομεύσουν..."

"ΕΚΛΟΓΕΣ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ", ΦΑΚΕΛΟΣ ΑΠΟ

"ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ" ΚΑΙ ΔΥΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

                                  "ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 06-07/05/17

Ο Μακρόν σώζει την τιμή της γαλλικής Δημοκρατίας

Του Μιχάλη Μητσού

Tη Λεπέν την ξέρουμε. Θέλει να βγάλει τη Γαλλία από το ευρώ, να κλείσει τα σύνορα για να μείνουν έξω οι τρομοκράτες και να χρησιμοποιήσει τα χρήματα που θα εξοικονομηθούν από τα δύο αυτά μέτρα για να δίνει σύνταξη στους Γάλλους από τα εξήντα. Είναι ρατσίστρια, αντισημίτρια, εθνικίστρια, εξτρεμίστρια και ψεύτρα. Ενα γνήσιο τέκνο του πατέρα της, δηλαδή, όπως επισημαίνει ευρηματικά το χθεσινό πρωτοσέλιδο της «Λιμπερασιόν», με μια φωτογραφία του Ζαν-Μαρί Λεπέν και τη λεζάντα: «Εκείνη δεν άλλαξε».

Τον Μακρόν τον ξέρουμε λιγότερο. Είναι ένας νέος άνθρωπος, που πέτυχε ως τραπεζικό στέλεχος της Rothschild, πέτυχε λιγότερο ως υπουργός Οικονομικών, άργησε να εκθέσει το πρόγραμμά του στους Γάλλους, αλλά διεκδικεί την προεδρία με προοδευτικές, μεταρρυθμιστικές και φιλευρωπαϊκές θέσεις. Είναι ρεαλιστής, φιλελεύθερος, κοσμοπολίτης και εκπέμπει θετική ενέργεια. Δεν είναι μεσσίας, δεν μιλά όσο θα έπρεπε για τις ανισότητες, αλλά ανοίγει μια πόρτα για το μέλλον.

Το χάσμα ανάμεσά τους είναι αβυσσαλέο. Αλλά αυτό δεν είναι αρκετό για να πείσει ένα μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων του δεξιού Φιγιόν και του αριστερού Μελανσόν, οι οποίοι ετοιμάζονται είτε να ψηφίσουν τη Λεπέν είτε να απόσχουν. Η γαλλική κοινωνία έχει εξοικειωθεί με τις ιδέες της Ακροδεξιάς και δεν θα σοκαριστεί από τυχόν επικράτησή της, είτε αύριο, στον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών, είτε σε έναν μήνα, στις βουλευτικές εκλογές. Η συγγραφέας Κριστίν Ανγκό διηγείται ότι συνάντησε πριν από λίγο καιρό στο Λούβρο έναν φίλο της συγγραφέα και τη γυναίκα του. Θα ψήφιζαν Αμόν και Μελανσόν. «Κι αν περάσει η Λεπέν, τι θα κάνετε;» τους ρώτησε. «Θα πάμε στο Λούβρο», της απάντησαν γελώντας, «επί πέντε χρόνια θα πηγαίνουμε στο Λούβρο. Υπάρχουν και χειρότερα».

Παρά τις δημοσκοπήσεις που δίνουν άνετο προβάδισμα στον επικεφαλής του Εμπρός!, το ύψος και το είδος της αποχής μπορεί να δώσουν τη νίκη στην υποψήφια της Ακρας Δεξιάς. Και αυτό θα αποβεί μοιραίο τόσο για τη Γαλλία όσο και για την Ενωμένη Ευρώπη. «Από τη χώρα αυτή έρχονται η ανεκτικότητα, ο Διαφωτισμός, τα ανθρώπινα δικαιώματα, ο λαμπρός πολιτισμός» σημείωνε ο γερμανός φιλόσοφος Πέτερ Σλότερνταϊκ σε μια πρόσφατη συνέντευξή του στη «Μοντ». «Για όλους αυτούς τους λόγους έγινε η Γαλλία ένας φάρος μεταξύ των ευρωπαϊκών χωρών. Θέλουν άραγε να σβήσουν τα φώτα, και μάλιστα τώρα;».

Αν τελικά αποφευχθεί το μοιραίο και μείνουν τα φώτα ανοιχτά, δεν πρέπει να χαθεί ούτε λεπτό στη μάχη κατά των λαϊκισμών. Αλλη ευκαιρία δεν θα υπάρξει. Και ο Εμανουέλ Μακρόν το ξέρει.


                                                "ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 06-07/05/17

Μπροστά σε μια γυάλινη, εύθραυστη νίκη
Το ντιμπέιτ των δύο μονομάχων φαίνεται να επιδρά καθοριστικά στην ψήφο των πολιτών: ο ανεξάρτητος υποψήφιος είχε ανεβεί ξανά χθες στο 61,5% - 62%. Αλλες εκπλήξεις δεν θέλουμε

Της Κίττυς Ξενάκη

Αν κερδίσει αύριο τις εκλογές, έχει προβλέψει να το γιορτάσει στην Πλατεία του Λούβρου. Θα μιλήσει, δηλαδή, δυο βήματα από τη διάσημη πυραμίδα που κατασκεύασε τη δεκαετία του 1980, ύστερα από πρόσκληση του Φρανσουά Μιτεράν, ο κινέζος αρχιτέκτονας Ιεό Μινγκ Πέι. «Ενα πραγματικό σύμβολο: είναι γυάλινη. Θα είναι μια όμορφη νίκη αλλά εύθραυστη» έγραφε χθες, στο τελευταίο προεκλογικό του μπιλιέτο, ο διευθυντής της «Libération» Λοράν Ζοφρέν.

Και είναι πολλοί αυτοί που θα συμφωνήσουν ότι η εκλογή του Εμανουέλ Μακρόν στην προεδρία μπορεί να αποδειχθεί το πιο εύκολο κομμάτι της πορείας τού Εμπρός!. Οχι μόνο διότι έρχονται κοινοβουλευτικές εκλογές τον Ιούνιο και είναι κάθε άλλο παρά βέβαιο ότι θα εξασφαλίσει τον έλεγχο της γαλλικής Εθνοσυνέλευσης. Οχι μόνο διότι μόλις 40% των Γάλλων που σκοπεύουν να τον ψηφίσουν δηλώνει πως το κάνει επειδή συμφωνεί με το πρόγραμμά του. Οχι μόνο διότι 47% των Γάλλων λέει ορθά κοφτά πως δεν τον βρίσκει συμπαθή. Οχι μόνο επειδή θα παραλάβει μια χώρα σε βαθιά κρίση, όπου σχεδόν ένας στους δύο πολίτες ψήφισε οργισμένος στον πρώτο προεδρικό γύρο κατά του «συστήματος» και κατά της ΕΕ. Αλλά και επειδή ο Εμανουέλ Μακρόν, εφόσον εκλεγεί, θα επιφορτιστεί με το πιο δύσκολο έργο: να γλιτώσει τη Γαλλία και ολόκληρη την Ευρώπη από τον κίνδυνο να εκλεγεί η Λεπέν πρόεδρος το 2022. 

 
Οπως επισημαίνει ωστόσο και ο γάλλος πολιτολόγος Ντομινίκ Μοϊζί, όλα αυτά δεν μπορεί, δεν πρέπει να καλύψουν αυτό που δείχνει έτοιμος να επιτύχει αύριο ο Εμανουέλ Μακρόν: να γίνει στα 39 του, ξεκινώντας από το τίποτα, χωρίς να έχει ποτέ εκλεγεί σε δημόσιο αξίωμα, ο νεότερος πρόεδρος της Πέμπτης Γαλλικής Δημοκρατίας. Τον βοήθησαν οι συγκυρίες, ναι. Αλλά η νίκη θα είναι (και) δική του. Αυτή η προεκλογική εκστρατεία «έγραφε» πρωτιές και ανατροπές μέχρι την τελευταία στιγμή. Ετσι, πρώτη φορά σε γαλλικές προεδρικές εκλογές, το ντιμπέιτ των δύο μονομάχων για τον δεύτερο γύρο φαίνεται να επιδρά καθοριστικά στην ψήφο των πολιτών: ο Μακρόν είχε ανεβεί ξανά χθες στο 61,5%-62%. Αλλες εκπλήξεις δεν θέλουμε όμως την Κυριακή. Η επόμενη ας είναι το όνομα του ή της πρωθυπουργού που έχει αποφασίσει ήδη.

Δέκα πράγματα που ίσως δεν γνωρίζατε για εκείνον

Οι γονείς του αντιτάχθηκαν στη σχέση του με την Μπριζίτ Τρονιέ. Λογικό: εκείνος μαθητής λυκείου, εκείνη καθηγήτρια Θεάτρου, μητέρα τριών παιδιών και 25 χρόνια μεγαλύτερη. Τον έστειλαν μάλιστα στο Παρίσι να τελειώσει εκεί το σχολείο. Αλλά δεν κατάφεραν τίποτα.

Μικρότερος, ο Εμανουέλ Μακρόν δεν είχε την παραμικρή φιλοδοξία να ασχοληθεί με την πολιτική. Ούτε με τον χρηματοπιστωτικό χώρο. Συγγραφέας ονειρευόταν να γίνει. Στα 19 του, μάλιστα, είχε ήδη αρχίσει ένα «φιλόδοξο» μυθιστόρημα που εκτυλισσόταν στη Λατινική Αμερική.

Ως υπουργός Οικονομίας είχε τους «αντάρτες» του PS απέναντι. Τα χρόνια που σπούδαζε στην ENA, όμως, την Εθνική Σχολή Δημόσιας Διοίκησης, υπήρξε κι εκείνος «αντάρτης». Η τάξη του θεωρείται «από τις πλέον ανήσυχες στην ιστορία» της περιώνυμης σχολής.
Μεταξύ 2008 και 2012, ο Μακρόν ήταν τραπεζικός επενδυτής στη Rothschild – είναι γνωστό. Εκείνο που δεν γνωρίζουν πολλοί είναι πως διακρίθηκε για ένα «μεγάλο ντιλ», «άνω των 9 δισ.», που έκλεισε, την εξαγορά του βρεφικού γάλακτος Pfizer από τη Nestlé.

Επί προεδρίας Σαρκοζί και πρωθυπουργίας Φιγιόν, ο τελευταίος είχε επιχειρήσει να τον στρατολογήσει στο πολιτικό του γραφείο. Αντίστοιχο «φλερτ» είχε δεχθεί την περίοδο 2010-2011 από τον πανίσχυρο τότε Ντομινίκ Στρος-Καν. Αλλά ο Μακρόν αποφάσισε να παραμείνει κοντά στον Φρανσουά Ολάντ.

Δεν μιλάει πολύ για τους γονείς του ούτε για τα αδέλφια του, αναφέρεται όμως συχνά στη γιαγιά του από την πλευρά της μητέρας του, με την οποία είχε ιδιαίτερα στενή σχέση. Την έχασε τον Απρίλιο του 2013, έφυγε μέσα στην αγκαλιά του.

Οταν εγκατέλειψε το πόστο του αναπληρωτή γενικού γραμματέα στο Ελιζέ, αρχές Ιουνίου 2014, σκεφτόταν να αλλάξει επαγγελματικό προσανατολισμό, να ανοίξει τη δική του εταιρεία παροχής χρηματοπιστωτικών συμβουλών ή να γίνει καθηγητής Οικονομικών στο πανεπιστήμιο.

Από τον Αύγουστο του 2014 έως τον Αύγουστο του 2016 διατέλεσε υπουργός Οικονομίας. Προετοίμαζε όμως το En Marche! από το καλοκαίρι του 2015. Ο Φρανσουά Ολάντ μάλιστα κόντεψε να δει μια μέρα το logo του, ανοίγοντας τυχαία, στο Μπερσί, έναν φωριαμό.

Από τον Δεκέμβριο του 2016, όταν είχε γίνει περίγελος των σόσιαλ μίντια χάνοντας, μέσα στα ουρλιαχτά, τον έλεγχο της φωνής του στη διάρκεια προεκλογικής συγκέντρωσης, άρχισε ειδικά μαθήματα με έναν βαθύφωνο τραγουδιστή της όπερας, τον Ζαν-Φιλίπ Λαφόν.
Θεωρείται από τους συνεργάτες του τελειομανής – ή, κατ’ άλλους, μανιακός με τον έλεγχο. Ενα παράδειγμα: μέχρι να καταλήξει στην ομιλία που εκφώνησε αρχές Φεβρουαρίου στη Λυών, φέρεται να την έγραψε και να την ξαναέγραψε συνολικά 27 φορές.

Κάνοντας πολιτική μόνο με την οργή
Η ακροδεξιά ηγέτιδα είναι μόλις 50 χρονών, μπορεί να περιμένει άλλα τέσσερα χρόνια μέχρι να δοκιμάσει ξανά να κατακτήσει το Ελιζέ, αν, όπως όλα δείχνουν, χάσει αύριο

Του Περικλή Δημητρολόπουλου

Δεν είναι και τόσο ευχάριστο να υποδύεσαι την ιέρεια του αντισυστημισμού και το συγκεντρωμένο πλήθος να φωνάζει «Φέρε πίσω τα κλεμμένα». Είναι αυτό ακριβώς που συνέβη στη Μαρίν Λεπέν όταν επισκέφθηκε χθες αιφνιδιαστικά τον καθεδρικό ναό της Ρεν. Αποχώρησε υπό την προστασία των σωματοφυλάκων της και με τον επικεφαλής του επικοινωνιακού της επιτελείου να καταγγέλλει τους συγκεντρωθέντες ως «οργισμένους οπαδούς του Μακρόν». Αλλά και πάλι είναι μάλλον αντιφατικό να αποδίδει μια τέτοια μομφή στο πλήθος κάποιος που έχει κάνει την οργή πολιτική πρακτική. Η Μαρίν Λεπέν άφησε πολύ από αυτήν την οργή, απολύτως τοξική, να βγει στην τηλεοπτική αναμέτρηση με τον Εμανουέλ Μακρόν. Είναι κάτι που είδαν με τα ίδια τους τα μάτια τα 16 και πλέον εκατομμύρια τηλεθεατών που παρακολούθησαν την τηλεοπτική μονομαχία, αλλά και κάτι που παραδέχθηκε και η ίδια μιλώντας στην «Κοριέρε ντέλα Σέρα»: «Στο τέλος εξοργίστηκα. Προτίμησα να χαμογελάσω παρά να δείξω την οργή μου. Αλλά ήμουν πραγματικά εκτός εαυτού. Μου είπε δέκα φορές ότι λέω "βλακείες" και μετά "μεγάλες βλακείες". Μα πώς τολμάει;».

Θα παραμείνει ένα ερώτημα πώς στην ίδια συνέντευξη η Μαρίν Λεπέν «τολμάει» να αποκαλεί τον Φρανσουά Φιγιόν «σκατό». Οπως ένα ερώτημα παραμένει εάν αυτή η υπερχειλίζουσα τηλεοπτική οργή είχε κάποιον στρατηγικό στόχο και εάν αυτός ήταν οι κάλπες ή η επόμενη ημέρα των εκλογών. Γιατί όσο είναι αλήθεια ότι εκλογές δεν κερδίζεις τρομάζοντας τους πιο συντηρητικούς ψηφοφόρους της Δεξιάς, άλλο τόσο είναι και ότι η οργή είναι καλό πολιτικό κεφάλαιο για κάποιον που ετοιμάζεται να αναλάβει τον ρόλο της αντιπολίτευσης. Με άλλα λόγια, η Λεπέν είναι μόλις 50 χρονών, μπορεί να περιμένει άλλα τέσσερα χρόνια μέχρι να δοκιμάσει ξανά να κατακτήσει το Ελιζέ αν, όπως όλα δείχνουν, χάσει την αυριανή αναμέτρηση. Και δεν αποκλείεται να το κάνει εάν στην πενταετία που έρχεται καεί αυτό που μοιάζει να είναι η τελευταία εφεδρεία του δημοκρατικού τόξου: ο Εμανουέλ Μακρόν. Και να το κάνει φυσικά με ολόκληρα καντάρια οργής.

Δέκα πράγματα που ίσως δεν γνωρίζατε για εκείνη

Η Μαρίν Λεπέν δεν ήταν πρώτη στη σειρά για τη διαδοχή τον πατέρα της στο Εθνικό Μέτωπο. Η επικρατέστερη ήταν η μεγαλύτερη κόρη, Μαρί Καρολίν, γεγονός που επιβεβαιώνει και η Ζανί Λεπέν, δεύτερη σύζυγος του πατριάρχη.

Στο ληξιαρχείο, ο Ζαν - Μαρί Λεπέν δεν είχε δώσει το όνομα Μαρίν για την κόρη του, αλλά τα ονόματα Μαριόν, Αν και Περίν. «Προτίμησα το “Μαρίν” για τα γαλάζια μάτια της» θα έλεγε η μητέρα της αργότερα.

Οταν ήταν μικρή, ο πατέρας της την είχε πάει σε ένα νεκροτομείο για να της δείξει έναν νεκρό. «Γιατί το έκανες;» τον ρώτησε. «Για να μην είμαι εγώ ο πρώτος νεκρός
που θα δεις» της απάντησε, λέγοντας ότι η τιμή ανήκει στην αδελφή της.

Αν και θέλει να δείχνει υπόδειγμα αρχηγού οικογένειας, έχει παρελθόν πολύ έντονης νυχτερινής ζωής. Ηταν, λένε, ένα πάρτι άνιμαλ του Παρισιού – αν και η ίδια το διαψεύδει.

Ως νεαρή δικηγόρος στις αρχές της δεκαετίας του ‘90 είχε εκπροσωπήσει στα δικαστήρια πολλούς παράτυπους μετανάστες που ζητούσαν άδεια παραμονής για να μείνουν στη Γαλλία. Σήμερα λέει ότι δεν βλέπει καμία αντίφαση σε αυτό.

Στα τέλη του 1997 οι δουλειές της στη δικηγορία δεν πήγαιναν και πολύ καλά. Εχει μεν πελάτες, μέλη του Εθνικού Μετώπου κυρίως, αλλά είναι κακοπληρωτές. Ξελασπώνει με μια αμοιβή 6.000 ευρώ τον μήνα ως νομική διευθύντρια του κόμματος.

Οι γονείς της είχαν ένα εξαιρετικά επεισοδιακό διαζύγιο που κορυφώθηκε με την απόφαση της μητέρας της να ποζάρει για το «Playboy» προκειμένου να εκδικηθεί τον πατέρα της. Η Μαρίν έκανε 15 χρόνια να της μιλήσει.
Το 2005, αντιπρόεδρος τότε του FN, βρέθηκε πολύ κοντά στην απόφαση να εγκαταλείψει την πολιτική. Ο λόγος ήταν μια φιλοναζιστικής υφής δήλωση του πατέρα της, την οποία η ίδια θεώρησε υπονομευτική για το λίφτινγκ που επιχειρούσε στο κόμμα.

Το 2012 της αφαιρέθηκε το δίπλωμα οδήγησης εξαιτίας οκτώ συνεχόμενων παραβάσεων του ΚΟΚ. Το 2014 ζήτησε την ανάκληση της απόφασης με το επιχείρημα ότι ο παραβάτης ήταν ο οδηγός της. Το αίτημά της απορρίφθηκε.
Για τις ανάγκες της προεκλογικής της εκστρατείας ενόψει των αυριανών εκλογών υποβλήθηκε σε ειδική διατροφή με στόχο να απαλλαγεί από το περιττό βάρος. Σύμφωνα με την ίδια, τελικά κατάφερε να χάσει 12 κιλά.




"ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 06-07/05/17

Μισέλ Βεβιορκά
Η αφύπνιση θα είναι μακρά, ας ξεκινήσουμε όμως

 αποφεύγοντας τα χειρότερα
Ο γνωστός γάλλος κοινωνιολόγος, ειδικός στα κοινωνικά χάσματα, τη βία και τον ρατσισμό, μιλά για τις προσδοκίες του από τις κάλπες

Η συνέντευξη στην Κίττυ Ξενάκη
Αυτή η ιστορική περίοδος όπου οι οικουμενικές αξίες και ο ουμανισμός ακυρώνονται από τη "μετα-αλήθεια", τα fake news και τη συνωμοσιολογία, όπου το μίσος αρχίζει να απελευθερώνεται, θα μπορούσε στην πραγματικότητα να καταλήξει πολύ άσχημα: ο πολιτισμός, η κληρονομιά της Αναγέννησης, σήμαινε τον έλεγχο των παρορμήσεων και της επιθετικότητας, νόμισε ότι μπορούσε να εξηγήσει ο γερμανοεβραίος κοινωνιολόγος Νόρμπερτ Ελίας σε ένα κεφαλαιώδες βιβλίο γραμμένο στον Μεσοπόλεμο - προτού αναγκαστεί να διαπιστώσει πως η χώρα του, η Γερμανία, μέχρι τότε στην κορυφαία ομάδα των πολιτισμένων εθνών, βυθιζόταν στη χειρότερη των βαρβαροτήτων. Δεν είμαστε εκεί, φυσικά. Αλλά πώς να μην ανησυχούμε;».

Αυτά και άλλα πολλά έγραφε ο Μισέλ Βεβιορκά την Πρωτομαγιά στην εφημερίδα «Journal du Dimanche», καλώντας τους Γάλλους να ψηφίσουν στον δεύτερο προεδρικό γύρο τον Εμανουέλ Μακρόν, «όποιες κριτικές κι αν του πρέπουν». Δεκατέσσερις μήνες νωρίτερα, ο γνωστός γάλλος κοινωνιολόγος, πάλαι ποτέ μαθητής του Αλέν Τουρέν, νυν πρόεδρος του Ιδρύματος Κοινωνικών και Ανθρωπιστικών Σπουδών (Fondation Maison des Sciences de l' Homme) του Παρισιού, διευθυντής Ερευνών στην Ανώτατη Σχολή Κοινωνικών Επιστημών (EHESS), θεωρούμενος ως ειδικός στα κοινωνικά χάσματα, στη βία και στον ρατσισμό, είχε παρεκκλίνει ελαφρώς από τον επιστημονικό του δρόμο κυκλοφορώντας ένα πολιτικό (ημι)μυθιστόρημα (ντοκι-μυθιστόρημα το χαρακτήρισαν ορισμένοι) με τίτλο «Σεισμός! Η Μαρίν Λεπέν πρόεδρος».

Στο εξώφυλλο, το διπλωμένο φύλλο μιας φανταστικής αμερικανικής εφημερίδας, της «New Morning», με ημερομηνία 8 Μαΐου 2017. Χρησιμοποιώντας ως alter ego τον Μάικλ Σκουίρελ (άλλωστε και το Βεβιορκά «σκίουρος» σημαίνει στα πολωνικά, τη γλώσσα των εβραίων παππούδων του, που χάθηκαν στο Αουσβιτς), έναν αμερικανό δημοσιογράφο, ανταποκριτή στο Παρίσι, ο γάλλος κοινωνιολόγος περιγράφει ως αποστασιοποιημένος παρατηρητής τους πρώτους μήνες μιας Γαλλίας υπό τη διακυβέρνηση της Μαρίν Λεπέν. Πηγή του είναι η πραγματικότητα, το πρόγραμμα του Εθνικού Μετώπου, οι κατά καιρούς διακηρύξεις των ιθυνόντων του - και μαζί, μια βαθιά γνώση της γαλλικής κοινωνίας. Οποιος παρακολούθησε το πρωτοφανές ντιμπέιτ της Τετάρτης ανάμεσα στη Λεπέν και τον Μακρόν, σίγουρα δεν θα δυσκολευτεί να φανταστεί το χάος, τη βία, την οικονομική, κοινωνική και πολιτική καταστροφή που ξεπηδούν από τις 234 σελίδες του. Κάποια περιστατικά που περιγράφονται είναι κωμικοτραγικά - η Μαριόν Μαρεσάλ Λεπέν πέφτει με μια μπουλντόζα πάνω σε ένα τζαμί, ο Αλέν Φινκελκρότ, τον οποίο η πρόεδρος Λεπέν προορίζει για πρεσβευτή στο Ισραήλ, παθαίνει νευρικό κλονισμό στην τηλεόραση κ.ο.κ. Το σύνολο είναι απλά τραγικό.

Βέρος αριστερός, φίλος της Μαρτίν Ομπρί εδώ και μια εικοσαετία, ο Μισέλ Βεβιορκά είχε πρωτοστατήσει, τον Ιανουάριο του 2016, μαζί με τον (επίσης φίλο του) Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ, στο (μάταιο) κάλεσμα που είχε απευθύνει τότε η «Libération» για τη διοργάνωση μιας ενιαίας primaire, με τη συμμετοχή όλων των γαλλικών Αριστερών, από το Κομμουνιστικό Κόμμα και τον Ζαν-Λικ Μελανσόν μέχρι το Σοσιαλιστικό Κόμμα, τους Οικολόγους και τον Εμανουέλ Μακρόν, για την ανάδειξη ενός και μοναδικού προεδρικού υποψηφίου, που θα είχε ελπίδες να περάσει στον δεύτερο γύρο. Στο βιβλίο του φανταζόταν τη Μαρίν Λεπέν να κερδίζει την Κυριακή τον Φρανσουά Ολάντ… Ακόμα και η πλέον αχαλίνωτη φαντασία ενός κοινωνιολόγου δεν θα μπορούσε να είχε προβλέψει εκ των προτέρων όλες τις εκπλήξεις, τις ανατροπές και τους αιφνιδιασμούς τους οποίους επιφύλαξε η προεκλογική εκστρατεία που έκλεισε χθες. Τον εντοπίσαμε στο Περού, να παρακολουθεί τα τεκταινόμενα από απόσταση - πριν επιστρέψει για να ψηφίσει, την Κυριακή, τη μοναδική επιλογή που έχουν αυτήν τη στιγμή οι Γάλλοι αν θέλουν να διατηρήσουν ζωντανή την ελπίδα να αλλάξουν κάποια στιγμή προς το καλύτερο τα πράγματα, να διορθωθούν τα κακώς κείμενα που φτάνουν τη Λεπέν στο 40%, όχι μόνο στη χώρα τους αλλά και σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Κύριε Βεβιορκά, πώς βιώσατε τα αποτελέσματα του πρώτου προεδρικού γύρου; Και τι περιμένετε για τον δεύτερο; Φοβάστε μήπως δείτε την Κυριακή το βιβλίο σας να μετασχηματίζεται από πολιτικό μυθιστόρημα σε πραγματικότητα;

Τα αποτελέσματα του πρώτου γύρου είχαν προαναγγελθεί από τις δημοσκοπήσεις και ανταποκρίνονταν στην εικόνα που ήδη είχα για τη Γαλλία, μια χώρα κατακερματισμένη, με ένα πολιτικό σύστημα που έχει καταρρεύσει, αφού τα δύο κλασικά πολιτικά κόμματα, η Αριστερά και η Δεξιά, δεν έχουν υποψήφιο στον δεύτερο γύρο και στην κούρσα παραμένουν ένας υποψήφιος ο οποίος διατρανώνει πως η Αριστερά και η Δεξιά συγκροτούν ένα παρωχημένο ζευγάρι και μια υποψήφια της λαϊκιστικής Ακροδεξιάς.
Οσο για τον δεύτερο γύρο… αν μιλάμε για τον επόμενο πρόεδρο της χώρας, το μυθιστόρημά μου δεν πρόκειται να γίνει πραγματικότητα. Παραμένει εντούτοις αληθινό! Οι αναλύσεις πάνω στις οποίες βασίζεται επιβεβαιώνονται από πολλές απόψεις. Ανακοινώνω, για παράδειγμα, τη συμμαχία της Μαρίν Λεπέν με τον Νικολά Ντιπόν-Ενιάν. Ανεβάζω στη σκηνή διανοουμένους όπως ο Ρενό Καμί [γάλλος συγγραφέας και δοκιμιογράφος, φίλα προσκείμενος στη Μαρίν Λεπέν, υπέρμαχος της θεωρίας πως ο ευρωπαϊκός πολιτισμός δέχεται «εισβολή» και κινδυνεύει να «αντικατασταθεί» από «εξωευρωπαϊκούς» και δη αφρικανικούς πολιτισμούς], οι οποίοι συμπεριφέρονται ακριβώς όπως είχα προβλέψει. Περιγράφω ισχυρές κοινωνικές πιέσεις, και αυτές ακριβώς παρατηρούμε. Το νεότερο στοιχείο, τέλος, στον πρώτο γύρο ήταν το υψηλό ποσοστό του Ζαν-Λικ Μελανσόν, που κατάφερε να κατακτήσει ένα σημαντικό κομμάτι των νέων, βασισμένος σε μια ρητορική πολύ αριστερή και χρησιμοποιώντας με πολύ μοντέρνο τρόπο τις νέες τεχνολογίες της επικοινωνίας.

Την επομένη της 23ης Απριλίου, όλοι οι εκλογικοί χάρτες έδειξαν πράγματι τη συγκατοίκηση ανάμεσα σε δύο Γαλλίες με ένα βαθύ ρήγμα ανάμεσά τους. Κι έπειτα, είδαμε πως το ρεπουμπλικανικό μέτωπο, που είχε αναδυθεί ως η προφανής απάντηση στο σοκ της 21ης Απριλίου του 2002, έχει χάσει την πυκνότητά του. Πιστεύετε πως υπάρχει σχέση ανάμεσα σε αυτά τα δύο;

Αν το ρεπουμπλικανικό μέτωπο δεν αντέχει, αυτό οφείλεται ασφαλώς στον διχασμό, τον κατακερματισμό της Γαλλίας. Η εικόνα των δύο Γαλλιών, όμως, παρότι χρήσιμη, είναι επιφανειακή. Είναι χρήσιμη διότι περιγράφει καλά μια αντίθεση ανάμεσα σε δύο διαφορετικές θεωρήσεις του κόσμου, λίγο όπως στα τέλη του 19ου αιώνα, όταν συγκρούονταν οι Ρεπουμπλικανοί υποστηρικτές του Ντρέιφους και οι αντισημίτες, εθνικιστές και καθολικοί εχθροί του Ντρέιφους - την εποχή εκείνη όμως αντετίθεντο επίσης το αναδυόμενο εργατικό κίνημα και τα αφεντικά της εργασίας. Η εικόνα είναι επιφανειακή διότι τα ρήγματα είναι πολλαπλά και δεν περιορίζονται όλα σε αυτές τις δύο Γαλλίες. Το κοινωνικό ρήγμα δεν είναι απαραίτητα το ίδιο με εκείνο των δύο Γαλλιών, η Αριστερά και η Δεξιά, για παράδειγμα, δεν έχουν εξαφανιστεί από την καρδιά των Γάλλων.

«Οταν κάποιος αρνείται να πάρει θέση, σημαίνει πως έχει αποφασίσει να βοηθήσει την κ. Λεπέν» δήλωσε κάποια στιγμή ο Εμανουέλ Μακρόν. «Μια ψήφος εναντίον της Λεπέν σήμερα, είναι η ψήφος που θα φέρει τη νίκη του Εθνικού Μετώπου σε πέντε χρόνια» διαβεβαίωνε από την πλευρά του ένας ψηφοφόρος του Ζαν-Λικ Μελανσόν, από τους πολλούς που μίλησαν σε ρεπορτάζ της «Monde». Πώς συμφιλιώνονται αυτοί οι δύο κόσμοι; Και ποια η άποψή σας για τη μετεκλογική συμπεριφορά του Μελανσόν;

Το πρόβλημα είναι ότι διακρίνονται αντιθέσεις όχι απλά ανυπέρβλητες, αλλά που δεν επιτρέπουν τη συζήτηση, τη διαπραγμάτευση, τη θεσμοποίηση της σύγκρουσης. Πιστεύω πως επιλέγοντας την αποχή ή το λευκό ή το άκυρο βάζουμε στο ίδιο σακί τους δύο υποψηφίους, κάτι που αποτελεί ήδη έναν θρίαμβο για τη Μαρίν Λεπέν: κατάφερε με την τακτική της αποδαιμονοποίησης να μη θεωρείται αυτομάτως ο αντίπαλός της καλύτερος από εκείνη. Ψηφίζοντας εναντίον της Λεπέν σήμερα, της δίνεις τη νίκη σε πέντε χρόνια, λέει ο Μελανσόν: προσωπικά πιστεύω πως αυτό είναι μια ανοησία, πως είναι καλύτερα να αντισταθούμε σήμερα! Προφανώς, επιχειρεί να αποδυναμώσει όσο το δυνατόν περισσότερο τον Εμανουέλ Μακρόν ώστε να παρουσιαστεί ο ίδιος σε θέση ισχύος στις κοινοβουλευτικές εκλογές του Ιουνίου.

Σε μια συνέντευξη που παραχώρησε παραμονές του πρώτου προεδρικού γύρου στην εφημερίδα μας, ο Αλέν Τουρέν χαρακτήριζε τον επόμενο πρόεδρο (όπως όλα δείχνουν, τον Εμανουέλ Μακρόν) ως έναν «μεταβατικό πρόεδρο», έναν πρόεδρο αδύναμο, χωρίς κοινοβουλευτική πλειοψηφία, που δεν μπορεί να έχει παρά μόνο μία χρησιμότητα, να δημιουργήσει τις συνθήκες που θα ευνοήσουν την ανάδυση νέων ιδεών στην Αριστερά και τη Δεξιά. Συμφωνείτε μαζί του;

Ποιος μπορεί να πει σοβαρά σήμερα τι θα δώσουν οι κοινοβουλευτικές εκλογές; Ενα πράγμα είναι ξεκάθαρο: η Γαλλία βρίσκεται σε μια περίοδο μεγάλων εκκαθαρίσεων, ξεκάνει όπως μπορεί το πολιτικό της σύστημα, αλλά δεν το κάνει παρά μόνο μερικώς, από πολλές απόψεις τα ίδια πρόσωπα θα δούμε, και η επιτυχία του Εμανουέλ Μακρόν μοιάζει να προαναγγέλλει περισσότερο μια διαδικασία ανακύκλωσης των γνωστών πρωταγωνιστών, παρά μια πραγματική ανανέωση. Μια σε βάθος ανασυγκρότηση θα πάρει καιρό, και αν πραγματοποιηθεί μέσα σε πέντε χρόνια, τότε το λεξιλόγιο και η ανάλυση του Αλέν Τουρέν θα επιβεβαιωθούν. Το πιθανότερο είναι να έχουμε πράγματι έναν αδύναμο πρόεδρο, ίσως μάλιστα αναγκασμένο να συγκατοικήσει με μια Δεξιά που θα έχει ανακτήσει μια κάποια ζωτικότητα - αλλά αυτό είναι μια υπόθεση, όχι βεβαιότητα! Αν ο Μακρόν καταφέρει να εξοπλιστεί με μια κοινοβουλευτική πλειοψηφία ή να ελέγξει το Κοινοβούλιο, τότε θα έχει μεγαλύτερη δύναμη. Ειδάλλως, θα δούμε τρεις λογικές να συγκρούονται, ενός ασταθούς Κοινοβουλίου, μιας δημόσιας διοίκησης που διασφαλίζει τη συνέχεια αλλά χωρίς αποφασιστικούς δεσμούς με την κυβέρνηση και τους πολιτικούς προσανατολισμούς της και ενός Ελιζέ τεχνοκρατικού αλλά αδύναμου.

Μεταξύ λαϊκισμού της Αριστεράς και λαϊκισμού της Δεξιάς, σχεδόν ένας στους δύο γάλλους ψηφοφόρους, ποσοστό περίπου 45%, είπε «όχι» στην Ευρωπαϊκή Ενωση στον πρώτο γύρο. Και δεν είναι ένα φαινόμενο αποκλειστικό της Γαλλίας, το αντίθετο. Πώς θα βγούμε από αυτή την εποχή του λαϊκισμού;

Πρέπει να ευχηθούμε να αφυπνιστεί η κοινωνία, να οικοδομηθούν αμφισβητήσεις και να αναζητήσουν μια θεσμοποίηση, δηλαδή μια πολιτική κατεργασία. Να συμμετάσχουν περισσότερο στη δημόσια συζήτηση οι διανοούμενοι, ιδιαίτερα οι χιλιάδες που ασχολούνται με τις κοινωνικές επιστήμες. Πρέπει επίσης ο πρόεδρος να δείξει πως έχει την πολιτική ικανότητα να ακουστεί, κάτι όχι προφανές, όσον αφορά την απόλυτη αναγκαιότητα μιας στρατηγικής επανεκκίνησης της Ευρώπης. Πρέπει επίσης η ίδια η Ευρωπαϊκή Ενωση να απαλλαγεί από την ομηρεία της γραφειοκρατίας και να εξοπλιστεί με πολιτικές και διπλωματικές εξουσίες που σήμερα δεν διαθέτει. Με δυο λόγια, η αφύπνιση θα είναι μακρά και επίπονη! Αλλά ας ξεκινήσουμε αποφεύγοντας, την Κυριακή, τα χειρότερα.

"ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 06-07/05/17

Το ηθικό χρέος της στήριξης στον Μακρόν
Ακόμη κι εκείνοι που δεν επιθυμούν να στηρίξουν τον Μακρόν μπορούν να ρίξουν μια ματιά στο φανατικό και αταβιστικό πρόγραμμα της Λεπέν για να καταλάβουν ότι οι δημοκρατικοί θεσμοί θα κινδυνεύσουν με την ίδια στην εξουσία

Toυ Guy Verhofstadt
Ο Εμανουέλ Μακρόν και η Μαρίν Λεπέν εκπροσωπούν δύο εντελώς διαφορετικές κοσμοθεωρίες, πέρα από τον παραδοσιακό διαχωρισμό ανάμεσα στη Δεξιά και την Αριστερά. Το φαινόμενο δεν είναι μόνο γαλλικό. Και αλλού στην Ευρώπη, στις πρόσφατες εκλογές, ήρθαν αντιμέτωπα τα προοδευτικά, φιλευρωπαϊκά και οικονομικά φιλελεύθερα κόμματα με εθνικιστικά, λαϊκιστικά κινήματα. Αλλά σε μια χώρα τόσο σημαντική για το μέλλον της Ευρώπης όπως είναι η Γαλλία, το διακύβευμα έχει διαφορετικό ειδικό βάρος.
Είναι κάτι που γνωρίζουν πολύ καλά αυτοί που θέλουν να διαλύσουν την Ευρώπη. Οι ρώσοι χάκερ εξαπέλυσαν πολυάριθμες επιθέσεις εναντίον του ιστοτόπου του κινήματος του Μακρόν En Marche!, ενώ το Κρεμλίνο στηρίζει ανοικτά τη Λεπέν. Την ίδια ώρα, όμως, πολλοί γάλλοι πολίτες φαίνεται να μην έχουν αντιληφθεί τη γεωπολιτική δυναμική που έχουν οι εκλογές στη χώρα τους. Αυτό δεν αναιρεί το γεγονός ότι στους ώμους τους πέφτει μια βαριά ευθύνη: πράγματι, η μοίρα της ΕΕ - και της Δύσης - βρίσκεται στα χέρια τους.
Η Γαλλία άφησε το σημάδι της σε σχεδόν όλους τους γείτονές της, ξεκινώντας από τη χώρα μου, το Βέλγιο, όπου περίπου ο μισός πληθυσμός μιλάει γαλλικά. Ιστορικά, η Γαλλία ήταν μια από τις μεγαλύτερες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, πριν γίνει ιδρυτικό μέλος της ΕΕ. Οσο διαφορετική και αν είναι η κληρονομιά του ιμπεριαλισμού από την κληρονομιά της πολυμερούς συνεργασίας, είναι γεγονός ότι και οι δυο αυτές κληρονομιές έδωσαν κεντρικό ρόλο στη Γαλλία στη διαδικασία της παγκοσμιοποίησης. Από μια ειρωνεία της τύχης, αυτός ο ρόλος αμφισβητείται από εκείνους που θέλουν να αποκλείσουν τη Γαλλία από την Ευρώπη και τον κόσμο στο όνομα του «πατριωτισμού».


Παρά τις προβλέψεις των δημοσκόπων ότι ο Μακρόν θα νικήσει εύκολα, δεν έχει εξασφαλίσει ακόμη τη θέση του στο Μέγαρο των Ηλυσίων. Ο σχετικισμός και η αντισυστημική διάθεση ευδοκιμούν στη γαλλική κοινή γνώμη και οι δημοσκοπικές προβλέψεις υποδεικνύουν ότι η αποχή θα κινηθεί σε υψηλά επίπεδα μεταξύ των δυνάμει ψηφοφόρων του Μακρόν. Οι υποστηρικτές της Λεπέν, από την άλλη πλευρά, είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα σπεύσουν σχεδόν μαζικά στις κάλπες για να την ψηφίσουν, αποδεικνύοντας τον πειθαρχημένο φανατισμό για τον οποίο είναι πολύ καλά γνωστό το Εθνικό Μέτωπο.
Οι δημοσκόποι, παρά τα κακεντρεχή σχόλια που εισέπραξαν στη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας ως προς την ικανότητά τους να προβλέψουν σωστά το αποτέλεσμα, αποδείχθηκε ότι είχαν δίκιο. Γι' αυτό πρέπει να επιδείξουμε ιδιαίτερη προσοχή στον τρόπο με τον οποίο οι έρευνες των προθέσεων ψήφου των πολιτών μπορεί να επηρεάσουν το εκλογικό αποτέλεσμα. Σε άλλες εκλογές που πραγματοποιήθηκαν πρόσφατα στην Ευρώπη, οι λαϊκιστές υποψήφιοι όπως ο Νόρμπερτ Χόφερ στην Αυστρία και ο Χερτ Βίλντερς στην Ολλανδία έχασαν επειδή η διαρκώς αυξανόμενη δημοτικότητά τους στις δημοσκοπήσεις προκάλεσε την τελευταία στιγμή ένα κύμα εκλογικού ακτιβισμού με στόχο την ήττα τους.
Στον δεύτερο γύρο των γαλλικών εκλογών, ο Μακρόν απολαμβάνει ένα σαφές προβάδισμα. Η διαφορά του από τη Λεπέν όμως μπορεί να μειωθεί τελικά. Πράγματι, όποιος παρακολούθησε την προεκλογική εκστρατεία του Εθνικού Μετώπου και των υποστηρικτών του (εντός και εκτός Γαλλίας), θα νόμιζε ότι ο Μακρόν είναι υπεύθυνος για όλα τα κακά στη Γαλλία και την Ευρώπη. Η προπαγάνδα του Εθνικού Μετώπου επιχειρούσε να τον μειώσει συνεχώς, οι ρώσοι χάκερ ενέτειναν τις επιθέσεις τους, οι πολιτικοί του αντίπαλοι προσπάθησαν να τον εμφανίσουν ως έναν τραπεζίτη αμφισβητώντας την πρόθεσή του να παλέψει για τα δικαιώματα των γάλλων εργαζομένων. Αυτοί είναι μερικοί μόνο από τους λόγους για τους οποίους όλοι του οι αντίπαλοι από το δημοκρατικό τόξο που έχασαν στον α' γύρο θα πρέπει να τον στηρίξουν σθεναρά στον β'. Η νίκη του Μακρόν θα είναι μια νίκη της Γαλλικής Δημοκρατίας έναντι εκείνων που θέλουν να την υπονομεύσουν.
Ο οικονομικός φιλελευθερισμός έχει κακή φήμη στη Γαλλία. Αυτό δεν σημαίνει, όμως, ότι ο Μακρόν δεν πρέπει να πολιτευτεί ως θιασώτης του και να μιλήσει ανοικτά και έντιμα για τις μεταρρυθμίσεις που έχει ανάγκη η Γαλλία. Πριν από 40 χρόνια, το ΑΕΠ της Γαλλίας ήταν κατά 9% μεγαλύτερο από εκείνο του Ηνωμένου Βασιλείου. Σήμερα είναι μικρότερο. Ολοι εκείνοι που κρατούν αποστάσεις τόσο από τον Μακρόν όσο και από τη Λεπέν στο όνομα των γάλλων εργατών, μάλλον έχουν μπερδέψει τις προτεραιτότητές τους.


Εάν ο Μακρόν νικήσει αύριο, όλοι όσοι τον έχουν ψηφίσει θα είναι ελεύθεροι να του ασκήσουν κριτική και να αντιταχθούν σε κάθε του κίνηση. Γιατί μπορούν να είναι σίγουροι ότι με την εκλογή του δεν θα κινδυνεύσουν το κράτος δικαίου και οι βασικοί θεσμοί της δημοκρατίας. Δεν μπορεί, όμως, να ειπωθεί το ίδιο εάν εκλεγεί πρόεδρος η Λεπέν. Ακόμη κι εκείνοι που δεν επιθυμούν να στηρίξουν τον Μακρόν μπορούν να ρίξουν μια ματιά στο φανατικό και αταβιστικό πρόγραμμα της Λεπέν για να καταλάβουν ότι οι δημοκρατικοί θεσμοί θα κινδυνεύσουν με την ίδια στην εξουσία. Με άλλα λόγια, εάν οι αντίπαλοι του Μακρόν στον α' γύρο δεν τον υποστηρίξουν σθεναρά στον β', το μέλλον τους δεν θα είναι καθόλου εξασφαλισμένο.

-Ο Γκι Φέρχοφστατ είναι επικεφαλής της ομάδας των Φιλελευθέρων στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο
Ρόνια Κεμπίν
Ο Μακρόν φέρνει τη θετική ατζέντα για την Ευρώπη
Η διευθύντρια της σημαντικότερης δημόσιας δεξαμενής σκέψης της Γερμανίας εξηγεί γιατί στο Βερολίνο επιθυμούν διακαώς μία εκλογή Μακρόν

Η συνέντευξη στο Γιώργο Παππά

Οι Γερμανοί ψηφίζουν Μακρόν. Ηταν γνωστό από τον πρώτο γύρο, τα αποτελέσματα του οποίου αντιμετωπίστηκαν με ανακούφιση μέχρι και ενθουσιασμό στο Βερολίνο. Από όλους πλην της Αριστεράς που ήθελε τον Μελανσόν και της ακροδεξιάς AfD που στηρίζει Λεπέν. Και στον β' γύρο, σύμφωνα με δημοσκόπηση για το δεύτερο γερμανικό κανάλι ZDF, η συντριπτική πλειονότητα των Γερμανών (77%) θα ψήφιζε Μακρόν και μόλις 8% Λεπέν. Η Ρόνια Κεμπίν, διευθύντρια του τμήματος Ευρωπαϊκών - Εξωτερικών Σχέσεων στο Ιδρυμα Επιστήμης και Πολιτικής (SWP), τη σημαντικότερη δημόσια δεξαμενή σκέψης της Γερμανίας, εξηγεί στα «ΝΕΑ» γιατί στο Βερολίνο έχουν μεγάλες προσδοκίες ότι με πρόεδρο τον Μακρόν θα ξαναπάρει μπροστά ο γαλλογερμανικός άξονας και θα επικρατήσει η «θετική ματιά» στην Ευρώπη μετά τα χρόνια των κρίσεων και της στασιμότητας.

Κυρία Κεμπίν, οι Γερμανοί άνοιξαν σαμπάνιες με τη νίκη του Μακρόν στον πρώτο γύρο. Πόσο έξυπνες ήταν οι ενθουσιώδεις αντιδράσεις από τη χριστιανοδημοκράτισσα Μέρκελ, τον σοσιαλδημοκράτη Σουλτς κ.ά.;

Σίγουρα δεν ήταν τόσο έξυπνο διότι κάθε δήλωση αλληλεγγύης στον Μακρόν δίνει επιχειρήματα στη Λεπέν, η οποία αξιοποιεί κάθε ευκαιρία για να παρουσιάσει τον Μακρόν ως τοποτηρητή της Γερμανίας και της Μέρκελ πρόθυμο να εφαρμόσει τις γερμανικές εντολές.

Ο Μακρόν έχει τις περισσότερες πιθανότητες να είναι ο νικητής του αυριανού δεύτερου γύρου. Πώς ξημερώνει η επόμενη ημέρα για έναν πρόεδρο Μακρόν;

Η γαλλική κοινωνία είναι βαθύτατα διχασμένη κυρίως στο ζήτημα της ΕΕ και της θέσης της Γαλλίας στην ΕΕ. Οι εφτά από τους 11 υποψήφιους προέδρους του πρώτου γύρου είχαν ένα καθαρά αντιευρωπαϊκό πρόγραμμα. Είτε επεδίωκαν ενεργά την έξοδο από την ΕΕ είτε ήταν ανοιχτοί σε κάτι τέτοιο. Αυτό θα κληθεί να το λάβει υπόψη του ο μελλοντικός πρόεδρος της Γαλλίας.
Εάν η Γερμανία θέλει να αποτρέψει την ενίσχυση εξτρεμιστικών δυνάμεων στη Γαλλία, τότε πρέπει να επιτρέψει στον γάλλο πρόεδρο να μεταφέρει στη χώρα του θετικές ειδήσεις από την Ευρώπη. Μπορεί ο Μακρόν να έχει μια θετική ευρωπαϊκή ατζέντα, αλλά στην υλοποίησή της θα πρέπει να πάρει μαζί του και τμήματα των Γάλλων που δεν είναι τόσο ενθουσιασμένοι με την ΕΕ.

Ο Μακρόν φρόντισε να πάρει σαφείς αποστάσεις από τη γερμανική κυριαρχία στην Ευρώπη. Τι θα σημάνει αυτό για τη συνεργασία του με την καγκελάριο Μέρκελ;

Πιστεύω ότι αυτή η δήλωση του Μακρόν ήταν προεκλογικού τακτικού χαρακτήρα. Ιδίως ο Μελανσόν είχε έντονα αντιγερμανική ρητορική. Ο Μακρόν για να μην ριψοκινδυνεύσει την εκλογή του στον δεύτερο γύρο πήρε αυτήν την επικριτική για τη Γερμανία θέση. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν και διαφορές ουσίας. Ο Μακρόν θέλει αμοιβαιοποίηση χρεών και ευρωομόλογα, θέση που η γερμανική κυβέρνηση πάντα απέρριπτε, κυρίως οι χριστιανοδημοκράτες Σόιμπλε και Μέρκελ.
Με τις θέσεις αυτές θα ήταν πάντως ιδανικός εταίρος ενός σοσιαλδημοκράτη καγκελάριου Μάρτιν Σουλτς, μολονότι αυτός απορρίπτει τώρα το ευρωομόλογο που παλαιότερα υποστήριζε.
Στα θέματα της ευρωζώνης ο Μακρόν σίγουρα έχει πολύ περισσότερα κοινά σημεία με τους Σοσιαλδημοκράτες του SPD παρά με τους Χριστιανοδημοκράτες του CDU. Πολλά θα εξαρτηθούν από την ταχύτητα με την οποία θα μπορέσει να μεταρρυθμίσει τη γαλλική οικονομία. Εάν δεν το καταφέρει, θα γίνεται για τη Γερμανία όλο και πιο ακριβή η αμοιβαιοποίηση χρεών γιατί η Γαλλία θα συσσωρεύει χρέη. Και τότε ούτε ο Μάρτιν Σουλτς δεν θα μπορεί να δικαιολογήσει στους γερμανούς ψηφοφόρους γιατί ένα μέτρο ευρωπαϊκής αλληλεγγύης είναι συνετό μέτρο. Διότι και ο Μάρτιν Σουλτς, όταν υπόσχεται υποστήριξη στους εταίρους, χρειάζεται να δείχνει στους Γερμανούς ότι και οι εταίροι προσπαθούν. Το Παρίσι πρέπει να κάνει πρώτα τα μαθήματά του.

Εκεί ανοίγει άλλο πρόβλημα. Διότι ο Μακρόν θέλει να μεταρρυθμίσει τη Γαλλία όπως ο καγκελάριος Σρέντερ με την Ατζέντα 2010, για την οποία όμως ο σοσιαλδημοκράτης Σουλτς σήμερα δεν θέλει να ακούσει κουβέντα.

Δεν πρόκειται για αντιγραφή του Σρέντερ. Διότι τότε θα έχει απέναντι τα συνδικάτα για τα οποία η ατζέντα Σρέντερ είναι κόκκινο πανί. Παραμένει όμως η μεγάλη προσδοκία ότι ο μελλοντικός πρόεδρος θα τα καταφέρει καλύτερα από τον προκάτοχό του Ολάντ. Το πρόσθετο πρόβλημα του Μακρόν είναι με ποιόν θα κυβερνήσει. Το Ιούνιο διεξάγονται βουλευτικές εκλογές, ο ίδιος δεν έχει δικό του κόμμα. Εάν δεν αποκτήσει πλειοψηφία με το δικό του κίνημα, θα υποχρεωθεί σε συγκατοίκηση με άλλα κόμματα. Αυτό μπορεί να είναι μια ευκαιρία για τη Γαλλία εάν όλα τα κόμματα αναλάβουν τις ευθύνες τους. Μπορεί όμως ένας συμβιβασμός των κομμάτων να αποδειχτεί ανέφικτος. Και τότε θα είναι πολύ δύσκολο για τον Μακρόν να υλοποιήσει τις μεταρρυθμίσεις. Σήμερα φαντάζει πιθανό τόσο το αρνητικό όσο και το θετικό σενάριο.

Από τη σκοπιά της Γερμανίας, τι θα σημάνει για την Ευρώπη μια προεδρία Μακρόν στη Γαλλία;

Η Γερμανία ελπίζει ότι θα έχει ξανά έναν ισχυρό εταίρο στο πλάι της, για να ξαναλειτουργήσει η γαλλογερμανική ατμομηχανή. Η Γερμανία διαπίστωσε ότι ούτε μόνη της πρέπει να μένει, όπως στην ευρωκρίση, ούτε υπάρχει πραγματική εναλλακτική επιλογή εταίρου ή εταίρων που να υποκαταστήσουν τη γαλλογερμανική συνεργασία. Ο Μακρόν ήταν ο μόνος υποψήφιος με αισιόδοξη πολιτική θέση για την Ευρώπη. Στο Βερολίνο έχουν μεγάλες προσδοκίες ότι με πρόεδρο τον Μακρόν θα γίνει επιτέλους εφικτή μια θετική προσέγγιση στην Ευρώπη, ότι θα ξεπεραστεί η φάση της στασιμότητας και των κρίσεων. Είναι καλή είδηση για την Ευρώπη να κερδίζουν φιλευρωπαϊκές φωνές. Υστερα από μια επώδυνη περίοδο δίνουν αισιόδοξη προοπτική στην Ευρώπη.

"ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 06-07/05/17


                                                      "Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 06/05/17

Στον αστερισμό του Λεπενισμού
Της Μαρίας Κατσουνάκη
Μία φράση του συγγραφέα Καρίμ Αμελάλ, από τις «Ιστορίες» του ΣΚΑΪ την περασμένη Τρίτη, περιγράφει με ακρίβεια μια διαδικασία που έχει προηγηθεί για ένα μέλλον που έχει προβλεφθεί: «Ο Ζαν-Μαρί Λεπέν, το ’84, έλεγε κάτι που προανήγγειλε αυτό που συμβαίνει τώρα. Μιλούσε για τη Λεπενοποίηση των συνειδήσεων». Στον αυριανό, δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών το πιθανότερο είναι ότι η Μαρίν Λεπέν θα ηττηθεί, σύμφωνα, τουλάχιστον, με τις δημοσκοπήσεις. Τι ακριβώς σημαίνει, όμως, «ηττηθεί» όταν το ποσοστό της φαίνεται να κυμαίνεται γύρω στο 40%;

Εδώ και καιρό παρακολουθούμε τη σταδιακή αποδυνάμωση ενός ορθολογικού τρόπου πρόσληψης της εικόνας. Οι περιπτώσεις του Τραμπ και της Λεπέν είναι δύο παραδείγματα που λειτουργούν προς αυτήν την κατεύθυνση. Ούτε η γελοιοποίηση του ενός ούτε η σκληρότητα ή η άγνοια της άλλης μειώνουν, αναλόγως, τους ψηφοφόρους ή υποστηρικτές τους. Είτε γιατί η εικόνα χρεώνεται στα «συστημικά» μέσα ενημέρωσης είτε γιατί ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού σηκώνει, πλέον, αδιάφορα τους ώμους στο χειρότερο. Μια κλεφτή ματιά στο Διαδίκτυο, πληροφόρηση λειψή και στρεβλή, η αδιαφορία και η απόσυρση από τη δημόσια σφαίρα ενδυναμώνονται. Στο σημείο αυτό επεμβαίνει αποτελεσματικά ο λαϊκισμός, δεξιός και αριστερός, ο οποίος με δημαγωγία και λεκτική βία καμώνεται ότι μπορεί να βάλει τα πράγματα στη θέση τους.

Στη στενή πολιτικο-μιντιακή επικράτεια υπάρχουν «γεγονότα» που ελάχιστα έως καθόλου απασχολούν εκατομμύρια ανθρώπων. Η ευελιξία του λαϊκισμού να ανανεώνει τη στρατηγική του και τη ρητορική του, με ολοφάνερα ψέματα, χωρίς δεσμεύσεις, δεν προκαλεί και τόση αναταραχή.

Μιλούσαμε για το «σιωπηλό ανάμεσα», το μέρος του πληθυσμού που αποστρέφεται την ακρότητα, αλλά δεν εκδηλώνεται. Ολο και περισσότερο το σιωπηλό μετατρέπεται σε απόμακρο, σε ούτε υπέρ ούτε κατά, ούτε κρύο ούτε ζέστη. Η σιωπηλή πλειονότητα ενημερώνεται ελάχιστα, θεωρεί την τοξική ανοησία ή γελοιότητα αντίδραση στο κατεστημένο, επικροτεί την άγνοια, αφήνεται στην παραπλάνηση. Δεν πρόκειται για θέση αλλά για απενεργοποίηση. Τα βλέμματα είναι αφηρημένα, η αγωνία δεν τροφοδοτείται από τη δημόσια σφαίρα αλλά είναι εσωτερική, συγκεντρωμένη στην καθημερινότητα των πάσης φύσεως αδιεξόδων, κυρίως οικονομικών αλλά όχι μόνο.

Οσο το χειρότερο φαντάζει κανονικότητα και αναπόφευκτο, τόσο οι ψευδείς ειδήσεις θα θριαμβεύουν, ο «λεπενισμός» θα θεωρείται όλο και μικρότερη απειλή, η δημοκρατία θα γίνεται όλο και πιο εύθραυστη, η εξουσία θα παραδίδεται στο πιο οικείο, δηλαδή στο πιο αυταρχικό. Γιατί, δεν πρέπει να ξεχνάμε, πυρήνας του λαϊκισμού είναι η απόρριψη του πλουραλισμού.

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 06/05/17

Η Γαλλία αφορά όλους

Του Βασίλη Νέδου
Αύριο, εκτός απροόπτου, ο Μανουέλ Μακρόν θα εκλεγεί ως ο ένατος πρόεδρος της Πέμπτης Γαλλικής Δημοκρατίας με ένα ποσοστό το οποίο θα κυμαίνεται μεταξύ 60% - 70%. Αυτά θα συμβούν, με βάση τις εκτιμήσεις των αναλυτών και των υφιστάμενων δημοσκοπήσεων. Μένει να δούμε και τι θα βγάλει η κάλπη. Αν επιβεβαιωθούν οι μετρήσεις, τότε η Μαρίν Λεπέν θα κινηθεί μεταξύ 30% - 40%. Ο πατέρας της, ο Ζαν-Μαρί Λεπέν, στις προεδρικές εκλογές του 2002 είχε συγκεντρώσει 17,8%, ενώ η ίδια το 2012 τερμάτισε τρίτη με 17,9%. Ακόμα δηλαδή και αν χάσει την προεδρία, η Μαρίν Λεπέν θα έχει διπλασιάσει τους ψηφοφόρους του Εθνικού Μετώπου και, υποθετικά, θα έχει δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για περαιτέρω αύξησή τους.

Κάτι τέτοιο θα σήμαινε ότι το 2022, στην επόμενη προεδρική εκλογή, η Μαρίν Λεπέν θα κέρδιζε την προεδρία. Στην πολιτική τίποτε δεν είναι γραμμικό και ο χρόνος από τώρα έως το 2022 ισοδυναμεί με μια αιωνιότητα απείρων πιθανοτήτων. Λόγω των ευθύτατων μηνυμάτων που εκπέμπουν τα πρόσωπα, συχνά θεωρούμε ότι καθορίζουν τις εξελίξεις. Ωστόσο, φαινόμενα όπως η Λεπέν στη Γαλλία και τα αριστερά και δεξιά ομοιώματά της ανά τη Δυτική Ευρώπη, δεν γεννήθηκαν εν μια νυκτί ως αποτέλεσμα έλλειψης αισθητικής ή ξαφνικής φασιστοποίησης, αλλά ως απότοκα της αποξένωσης της πολιτικής και οικονομικής εξουσίας, και από την όχι πάντα ορατή, ωστόσο αισθητή αύξηση των ανισοτήτων μέσα σε κάθε μια ευρωπαϊκή χώρα ξεχωριστά.

Ως εκ τούτου ο αγώνας του Μακρόν εναντίον της ανόδου του γαλλικού ακροδεξιού φαντάσματος, των επιγόνων της Action Française, δεν είναι παρά μια μάχη, όχι ο πόλεμος απέναντι στην κατακλυσμιαία άνοδο του λαϊκισμού. Η ενδιαφέρουσα παράμετρος της περίπτωσης Μακρόν εντοπίζεται περισσότερο στο γεγονός ότι δεν έχει κομματική στήριξη. Ισως τα επόμενα χρόνια δούμε και άλλα παραδείγματα ανάδειξης τέτοιων πολωτικών και αντιθετικών σχημάτων. Οπου στη μια πλευρά θα βρίσκονται λογής λαϊκιστές, όπως η Λεπέν, την οποία προτιμούν ξεκάθαρα αριστεριστές όπως ο Μελανσόν. Και στην άλλη θα αναδύεται ένας πόλος πιο συστημικός, καθαρά φιλοευρωπαϊκός, με εκφραστές πρόσωπα δίχως κομματική στήριξη. Ενα τέτοιο μοντέλο, το οποίο προς το παρόν «καμουφλάρεται» λόγω της ύπαρξης παραδοσιακών μεγάλων κομμάτων, ήδη υφίσταται στην Ελλάδα και ασκεί σοβαρότατη πίεση στα μικρότερα κόμματα, ιδίως εκείνα που βρίσκονται κοντά στο κέντρο και απειλούνται με εξαΰλωση. Διότι και στην περίπτωση της Ελλάδας το δίλημμα που θα τεθεί θα είναι ξεκάθαρο: Θα φύγουμε μπροστά ή θα μείνουμε πίσω;

Και από την "Επένδυση" γιά τις Ελληνογαλλικές σχέσεις, 

υπό το φως της αναμενόμενης νίκης Μακρόν

"Επένδυση", 06-07/05/17-Ι

                                                        "Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 06/05/17-ΙΙ




                                                  "Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 06/05/17-ΙΙΙ