Η ΓΕΙΤΩΝ ΕΞ ΑΝΑΤΟΛΩΝ ΠΟΥ ΚΑΡΑΔΟΚΕΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟ ΘΕΑΜΑ ΤΗΣ ΠΑΡ' ΗΜΙΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΣΚΗΝΗΣ ΚΑΙ Η...ΑΜΕΡΙΜΝΗ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ-ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΗΣ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΚΑΤ' ΑΡΧΗΝ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΔΑΝΕΙΣΤΕΣ...

ΚΕΑ-ΕτΤ(44)

Από την "Κυριακάτικη ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ του Τύπου"

"Κυριακάτικη ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ του Τύπου", 07/05/17

Οι αυξημένοι κίνδυνοι και ο πολιτικός διχασμός

Από τον Κ.Ι. Αγγελόπουλο

Αενάως ιδιάζουσα, η «ελληνική περίπτωση» δεν αφήνει περι­θώρια για αλλαγή μιας κα­τάστασης επώδυνης για τη χώρα, που, πέραν διάφορων δυσάρεστων «λεπτο­μερειών», είναι από το 2010 χρεοκο­πημένη. Την εβδομάδα που πέρασε, το μεγάλο -και εννοείται πρωτοσέλι­δο- θέμα ήταν η συμφωνία της κυβέρ­νησης του κ. Τσίπρα με τους ξένους δανειστές, οι οποίοι την οδήγησαν σε κάτι που στους πολλούς μοιάζει πολύ με ένα «τέταρτο μνημόνιο».

Φυσικό και αναμενόμενο ήταν να «ακούσει» ο πρωθυπουργός τα «σχολιανά» του από την αντιπολίτευση και να προσφέρει νέες πίκρες σε καταπτοημένους «συντρόφους» του, οι οποίοι προσπαθούν πάλι να καταλάβουν τι στο καλό (τους) συνέβη και βρέθηκαν το 2017 κατηγορούμενοι για «μνημονιακή» βαναυσότητα.

Το ενδιαφέρον είναι ότι στη χειρότε­ρη μεταπολεμική περίοδο της χώρας η πολιτική τάξη της Ελλάδας όχι μόνο δεν είναι σε θέση να συμπεριφερθεί με τη σοβαρότητα που οι συνθήκες απαι­τούν, αλλά δεν δείχνει και να αγωνιά για τα όσα -σημαντικά και δυσάρεστα-συμβαίνουν στην περιοχή μας, στα Βαλκάνια, στο Αιγαίο, στην Ανατολι­κή Μεσόγειο, στις θάλασσες της Κύ­πρου. Είναι για μία ακόμη φορά φα­νερό ότι οι παθολογικά εσωστρεφείς πολιτικές «ελίτ» της χώρας θεωρούν την εξωτερική πολιτική ως ανήκουσα στο εξωτερικό κέλυφος της τρέχουσας πολιτικής, ως τομέα υψηλής στρατη­γικής ο οποίος ανήκει στα διπλωματι­κά και στα στρατιωτικά «απόρρητα».

Δυστυχώς για τη χώρα, δεν φαίνεται να έχει γίνει κατανοητό από τους «καβγατζήδες» πολιτικούς ότι ανά πάσα στιγμή μπορεί να τιναχθεί στον αέρα η οικονομία της Ελλάδας υπό δραματι­κές συνθήκες, αν η γειτονική Τουρκία θελήσει να δοκιμάσει πιο «σκληρά» τις αντοχές της χώρας μας. Η Αγκυ­ρα, πιέζοντας την Αθήνα πολιτικά και στρατιωτικά, δεν υπολογίζει μόνο στην άθλια κατάσταση της ελληνικής οικονομίας, που με πολύ κόπο συντη­ρεί σήμερα την επιχειρησιακή υποδο­μή των ΕΔ.

Η Αγκυρα υπολογίζει και στο γεγονός ότι η κατάσταση στο εσωτερικό πολιτικό μέτωπο της χώρας μας είναι κάκιστη. Η εκτράχυνση που παρατηρείται στην ελληνι­κή σκηνή στέλνει τα χειρότερα μηνύματα στις εξωτερικές υποθέσεις και στις πολιτικές εθνικής ασφαλείας της Ελλάδας. Και δεν αγνοεί, βεβαίως, ο κ. Ερντογάν, ότι αυτή η κατάσταση έχει φτιάξει ένα έντονα διχαστικό κλί­μα και έχει επηρεάσει άσχημα το ηθι­κό της ελληνικής κοινωνίας.

Γι' αυτό και συστηματικά και επί­μονα ενισχύει ο μεγαλομανής Τούρ­κος πρόεδρος τις στρατηγικά καθο­ρισμένες πολιτικές του σε Αιγαίο και σε Ανατολική Μεσόγειο - πολιτικές τις οποίες οι πιο σοφές ελληνικές κε­φαλές χαρακτηρίζουν μόνο «προκλή­σεις», φοβούμενες να μπουν στην ου­σία των πραγμάτων.

Φαίνεται ότι τα «μνημόνια» έχουν καταφέρει ισχυρά κτυ­πήματα όχι μόνο στην εθνι­κή οικονομία, αλλά και στα διανοητι­κά εργαλεία των πολιτικών «ελίτ» τού χθες και του σήμερα. Kαι γι' αυτό συ­νεχίζουν να πολεμούν μεταξύ τους λυσ­σαλέα στη σκηνή, σαν να μη συμβαίνει στον γύρω από την Ελλάδα κόσμο τί­ποτε άλλο πιο σοβαρό από τα «μνημό­νια». Αν, όμως, η πολιτική Αθήνα δεν αντιδρά ζωηρά με μια επίδειξη εθνικής ενότητας στη διεθνή σκηνή, στο ότι υφίσταται στρατιωτικές απειλές η Ελ­λάδα, μία χώρα-μέλος του NATO και της Ευρωπαϊκής Ενωσης, αν δεν προ­βάλλει διεθνώς, σε αγαστή συνεργασία, με τη Λευκωσία το ότι η Τουρκία απειλεί να προσβάλει στρατιωτικά την Κυ­πριακή Δημοκρατία, χώρα-μέλος της ΕΕ, τότε τι νομίζουν οι πολιτικοί μας πως θα γίνει;

Με την Αθήνα πολιτικά διασπασμέ­νη στο εσωτερικό και «ήρεμη», χω­ρίς δυνατή φωνή, στη διεθνή σκηνή, ο ισλαμιστής «αδελφός μουσουλμάνος» Ταγίπ Ερντογάν έχει κάθε λόγο να συ­νεχίζει ήσυχος το κτίσιμο της στρατη­γικής του. Στόχος της είναι να εκμη­δενίσει τη δύναμη της Ελλάδας στον γεωπολιτικό χώρο της -από τα Βαλ­κάνια έως την Ανατολική Μεσόγειο-και, με κατάργηση της Κυπριακής Δημοκρατίας, να καταστήσει «πα­ράρτημα» της Τουρκίας την Κύπρο.


Στα δύο στενά, κυβέρνηση και αντιπολίτευση

Από την Κύρα Αδάμ

Η αξιολόγηση έκλεισε , επιβεβαιώνοντας το «καήκαμε» του κ. Τσακαλώτου πέρσι τον Δεκέμβριο.Καμμένη και βρεγμένη ταυτοχρόνως, η χώρα, η κυβέρνηση και η αντιπολίτευση βρίσκονται πλέον στην στενόχωρη θέση να διαχειριστούν προεκλογικά την πρόσφατη συμφωνία. Στην πραγματικότητα, ο μοναδικός χώρος για άσκηση προεκλογικής πολιτικής περιορίζεται μόνο στο μίγμα των αντιμέτρων –προκαθορισμένα και αυτά από τους δανειστές , σε ότι αφορά στο υπερπλεόνασμα ( πάνω από το 3,5%).

Η κυβέρνηση δίνει πρώτη το παράδειγμα. Είναι υποχρεωμένη να διασώσει κάτι από το ρημαγμένο πλέον αριστερό προφίλ της πού την έφερε στην εξουσία και γι’ αυτό είναι αναγκασμένη να διαχειριστεί πολιτικά αυτή την παράλογη και διεθνώς πρωτότυπη οικονομική ομηρία των υπερβολικών πλεονασμάτων, ομηρία την οποία δέχθηκε αδιαμαρτύρητα.

Έτσι καταστρώνει σχέδια επί χάρτου για την «ανακούφιση» που θα προσφέρει σε μερίδα πολιτών , αφού προηγουμένως όλοι ανεξαιρέτως θα έχουν ξεζουμιστεί από μειώσεις πάσης μορφής στα εισοδήματα, στερώντας πραγματικά χρήματα από την πραγματική οικονομία. Διαμορφώνει δηλαδή η κυβέρνηση ένα πλαίσιο διαχείρισης της φτώχειας κα ανακύκλωσης της προς τα πάνω , στη μεσαία τάξη.

Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι ολόκληρο το κυβερνητικό επιτελείο προπαγανδίζει μόνον «τα αντίμετρα», αποσιωπώντας σταθερά ότι τα αντίμετρα προϋποθέτουν θηριώδη μέτρα για πλεόνασμα 3,5% και δημιουργία υπερπλεόνασματος για να εφαρμοστούν τα αντίμετρα-ψίχουλα. Για πολλά χρόνια.

Στον αντίποδα, η Αξιωματική Αντιπολίτευση σταθερά επαναλαμβάνει ότι δεν πρόκειται να ψηφίσει τη συμφωνία, με τα μέτρα και φυσικά ούτε και τα αντίμετρα- που προϋποθέτουν την εφαρμογή των σκληρών μέτρων.

Το τρέχον (και το επόμενο διάστημα) η ΝΔ, θεωρεί ότι θα αποκομίσει οφέλη , αν επιμείνει στην σταθερή επανάληψη των αρνητικών διαπιστώσεων για την οικονομία και την οικονομική καταρράκωση των πολιτών, καταδεικνύοντας την αναξιοπιστία της κυβέρνησης από το καλοκαίρι του 2015. Γι’ αυτό και η μόνιμη επωδός είναι η προσφυγή στις κάλπες για την απομάκρυνση αυτής της κυβέρνησης.

Τα πράγματα όμως δεν είναι τόσο απλά για την Αξιωματική Αντιπολίτευση, όσο θέλει απλοϊκά να τα παρουσιάζει.

Είτε ψηφίσει είτε δεν ψηφίσει η συμφωνία με τα μέτρα και τα αντίμετρα αυτή σε λίγες ημέρες θα είναι νόμος του κράτους, που θα δεσμεύει τη χώρα για πολλά χρόνια ακόμα. Η ΝΔ δηλώνει και ορθώς ότι σέβεται και θα τηρήσει τη συνέχεια του κράτους , άρα δεν πρόκειται να ανατρέψει αυτούς τους απεχθείς νόμους. Δεν λέει όμως το πως θα τους εφαρμόσει.


Η οδός διαφυγής από αυτό το στενό πλαίσιο για τη ΝΔ, είτε ως αντιπολίτευση είτε ως συνιστώσα της επόμενης κυβέρνησης είναι και πάλι.. τα αντίμετρα. Δηλαδή η αλλαγή μίγματος στην εφαρμογή των αντιμέτρων , ( με σταθερή προϋπόθεση το θηριώδες πλεόνασμα 35% , φυσικά). Η ΝΔ επιμένει ότι το 0,5% από το υπερπλεόνασμα θα μοιραστεί ανάμεσα σε κοινωνικές παροχές ( βρεφονηπιακοί σταθμοί) και δημοσιονομικές αλλαγές , ( μείωση ΕΝΦΙΑ 2)% , μείωση στο φόρο κρασιού, επαναφορά αγροτικού ΦΠΑ στο 13% κλπ.). Ομολογεί βεβαίως, ότι και οι δικές της αντιπαροχές για τα επόμενα χρόνια θα είναι μικρές, και αποσπασματικές.

Επομένως, το πρόβλημα για τη χώρα, με την μακρόχρονη εφαρμογή τω απεχθών μέτρων παραμένει στο ακέραιο και έχει ένα όνομα: Ανάπτυξη.

Οι κυβερνώντες, από άκρατοι και σκληροί κρατιστές, θέλουν να μετατραπούν σε βιαστικούς «αποκρατιστές», με τάση να ξεπουληθούν τα πάντα, σε επενδυτές, Funds, ακόμα και νεόκοπους ολιγάρχες..

Η ΝΔ , πέραν του στόχου ελάφρυνσης της φορολογίας επιχειρήσεων και της σχετικής γραφειοκρατίας δεν έχει παρουσιάσει ακόμα ένα ολοκληρωμένο, παραγωγικό και επωφελές για τα εθνικά συμφέροντα, μοντέλο ανάπτυξης για τη χώρα. Και ο χρόνος τρέχει.