ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΚΥΡΑ ΑΔΑΜ,
ΣΤΟ ΔΕΛΤΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ ΤΟΥ Τ/Ο ΣΤΑΘΜΟΥ
“Blue Sky”, ME TH ΛΙΝΑ ΚΛΕΙΤΟΥ
Τρίτη, 18 Απριλίου 2017, ώρα 21:00-21:30
Με αφορμή τις ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις στην Βρετανία μετά την προκήρυξη πρόωρων εκλογών στις 8 Ιουνίου, που ανεκοίνωσε η Πρωθυπουργός Τερέζα Μαίη, εξ αιτίας του τρόπου με τον οποίο επιθυμεί να χειρισθεί τo brexit, σε ένα σκηνικό έντονων ανακατατάξεων στην Ευρώπη:
«Ναι, ο Μάϊος θα είναι ο μήνας των εκλογών στη Γαλλία, ο Ιούνιος στη Βρετανία και ο Σεπτέμβριος στη Γερμανία. ‘Ηταν αιφνιδιαστική αυτή η κίνηση της Μαίη, αλλά και αναμενόμενη ίσως, καθώς είναι σαφές ότι η Βρετανίδα πρωθυπουργός επιδιώκει να επωφεληθεί της διαφοράς των 20 μονάδων περίπου που χωρίζει το Κόμμα της από τους Εργατικούς, όπως δίνουν οι σφυγμομετρήσεις, με τους τελευταίους να είναι σε μία παραζάλη και γιά το Κόμμα του κ.Κόρμπιν να είναι δύσκολο να αποφύγει μία ήττα, αυτές είναι οι προβλέψεις. Επομένως η κ. Μαίη επιδιώκει να ισχυροποιήσει τη θέση της και να αυξήσει τη δύναμή της στο Κοινοβούλιο, προκειμένου να έχει τον πλήρη έλεγχο σε μία διαπραγμάτευση με την ΕΕ, η οποία αναμένεται να είναι σκληρή και από τις δύο πλευρές, επομένως αποσκοπεί στο να έχει την φαρέτρα της γεμάτη γιά το Brexit. Yπάρχει ένα θέμα που θα μάς απασχολήσει, όμως, το πώς θα κινηθούν οι Σκωτσέζοι απέναντι σε αυτή την κίνηση της κ.Μαίη: Ας μην ξεχνούμε ότι οι Σκωτσέζοι είχαν ψηφίσει υπέρ της παραμονής του ΗΒ στην ΕΕ στην συντριπτική τους πλειοψηφία και αυτό έχει τη σημασία του, διότι τα αυτονομιστικά, αποσχιστικά κ.ο.κ. κινήματα στην Ευρώπη δεν έχουν καταλαγιάσει. Θα είναι μία περίοδος, ούτως ή άλλως, πολύ ενδιαφέρουσα»
Γιά τό ειδικό καθεστώς που φέρονται να επιζητούν οι Βρετανοί από την ΕΕ, ως προς τις εταιρείες που εδρεύουν στο Λονδίνο και το οποίο αρνούνται στις Βρυξέλλες:
«Η κ. Μαίη θα πρέπει να αναστείλει και την αναμενόμενη αιμορραγία που πιθανόν θα αντιμετωπίσει από το City του Λονδίνου ή άλλες Ευρωπαϊκές Υπηρεσίες με έδρα το Λονδίνο, σημαντικές οι τελευταίες γιά τα πράγματα στην ΕΕ, που αναγκαστικώς θα μετακομίσουν στη Γαλλία ή στη Γερμανία, με συνέπεια την απώλεια μέρους της ισχύος που είχε το ΗΒ, πάντοτε ως ιδιότυπο-όπως ήταν- μέλος της ΕΕ»
Γιά το λαβωμένο Ερντογάν, παρά το επικρατήσαν «ναι» στο δημοψήφισμα της Κυριακής, τις αντιδράσεις της αντιπολίτευσης και την κριτική του Ερντογάν στην στάση της ΕΕ, λαμβάνοντας υπ’ όψιν ότι ο Τούρκος πρόεδρος δεν έχει χάσει ποτέ εκλογική αναμέτρηση, όσο καιρό είναι στην εξουσία:
« Αναγνωρίζοντας ότι ο κ. Ερντογάν είναι ένας χαρισματικός ηγέτης, θα πρέπει να δούμε εξ ίσου, από την άλλη πλευρά, ότι η υπερσυγκέντρωση εξουσιών στα χέρια του εγείρει πολλές ανησυχίες, μετά και το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος. Εξ ού και είδαμε όλους τους ηγέτες της Δύσης να είναι κάπως μουδιασμένοι απέναντί του, ακόμη και το τηλεφώνημα του Προέδρου Τραμπ συνοδεύθηκε από μία ξυνή-θα την έλεγα-τοποθέτηση του Σταίητ Ντηπάρτμεντ, απέναντι στα -ενδεχομένως αποδείξιμα- περιστατικά καλπονοθείας. Από την προχθεσινή ημέρα, πάντως, κρατώ προσωπικώς δύο πράγματα: Πρώτον, ο κ. Ερντογάν, την επομένη ακριβώς της νίκης του, επανέφερε στο επίκεντρο τις σχέσεις με την ΕΕ με διπλό τρόπο: Πρώτον, διά της εξαγγελίας ότι «κάποια στιγμή» θα προχωρήσει σε δημοψήφισμα γιά την επαναφορά της θανατικής ποινή, γεγονός που σημαίνει ότι η Ευρώπη θα κλείσει γιά πάντα την πόρτα στην Τουρκία, δεύτερον, διά της επισημάνσεως ότι δεν έχει πρόβλημα με την αναστολή των ενταξιακών διαπραγματεύσεων, αφήνοντας, ωστόσο, την τελική απόφαση ενδεχόμενης διακοπής τους στους ίδιους τους Ευρωπαίους. Να κρατήσουμε, πάντως, ότι ο Τούρκος Πρόεδρος δεν μίλησε γιά διακοπή των σχέσεων με την ΕΕ, αλλά γιά αναστολή των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της χώρας του. Αυτό, εκ πρώτης όψεως, εκλαμβάνεται ως ένδειξη ότι ο κ. Ερντογάν επιδιώκει να συνεχίσει την σχέση με την ΕΕ, αλλά άλλου τύπου, δηλαδή απαλλαγμένης από τους όρους και τις προϋποθέσεις που θα είχε μία ενταξιακή πορεία της Τουρκίας στην ΕΕ. Συνεπώς φαίνεται να επιθυμεί ένα νέο μοντέλο σχέσης με την Ευρώπη, με διπλό συνδευτικό κρίκο: Αφ᾽ ενός το μεγάλο μεταναστευτικό πρόβλημα το οποίο μένει να δούμε πώς θα το χρησιμοποιήσει, αλλά και πώς θα αντιδράσουν οι Ευρωπαίοι, οι οποίοι δεν επιθυμούν επ᾽ουδενί ανεξέλεγκτες μεταναστατευτικές ροές στα εδάφη τους, αφ᾽ετέρου, επειδή η Τουρκική οικονομία δεν είναι, στην παρούσα φάση, στα καλύτερά της, θα είναι δύσκολο ακόμη και γιά έναν αλλαζόνα, όπως ο κ. Ερντογάν, να απομακρύνει τον πρώτο εμπορικό εταίρο της Τουρκίας, την ΕΕ, καθώς και τις μεγαλύτερες επενδύσεις στη χώρα του, που έχουν γίνει από Ευρωπαίους. Όλο αυτό το πλαίσιο που ενδεχομένως θα προκύψει παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον γιά τις Ελληνοτουρκικές σχέσεις: Για περισσότερο από δύο δεκαετίες, η Αθήνα έχει «χτίσει» δόγμα σχέσεων με την Τουρκία, οι οποίες αναγκαστικώς περνούν και από την Ελλάδα, ως προς την πορεία της γείτονος να καταλήξει πλήρες μέλος της ΕΕ. Προς τούτο η Άγκυρα καλείται να ικανοποιήσει όρους και προϋποθέσεις, οι οποίοι θωρακίζουν κατά κύριο λόγο την Κύπρο αλλά αφορούν και την Ελλάδα, η οποία παρουσιάζεται ως τό όριο της Ευρώπης έναντι της Τουρκίας. Εάν αλλάξει αυτή η διαδικασία ενταξιακής πορείας της Τιυρκίας στην ΕΕ, φοβούμαι ότι η Ελλάδα μας, η χώρα μας, θα πρέπει πάρα πολύ σύντομα, να αρχίσει, στο επίπεδο του συνόλου των πολιτικών δυνάμεων, όχι να αποδομεί αυτό το δόγμα, αλλά να το αναθεωρεί υπό το φως νέων δεδομένων που ενδεχομένως θα φέρουν την Ελλάδα σε διαφορετική θέση από τη σημερινή, είτε διότι παραμένει μέλος του ΝΑΤΟ, είτε διότι συσφίγγει τις σχέσεις της στη ΝΑ Μεσόγειο, ενδεχομένως μέσω ενεργειακών διαύλων. Ανοίγει ένα πολύ μεγάλο θέμα. Και να μην μάς διαφεύγει, ότι, όπως κι αν έχει το πράγμα, αυτή η επιθετική, παραβατική και παράνομη πολλές φορές έντονη Τουρκική παρουσία στο Ανατολικό Αιγαίο, όπου έχει σχηματίσει κλοιό το τελευταίο διάστημα, θα πρέπει να αντιμετωπισθεί από την Αθήνα κατά τρόπο πολύ σταθερό και αποφασιστικό, αλλά όχι και ακραίο»
Γιά τη μετέπειτα πορεία των διαπραγματεύσεων με τους εταίρους, σε σχέση και με την επικείμενη σύνοδο του ΔΝΤ και τελικώς την επιστροφή των εκπροσώπων των θεσμών στην Αθήνα:
Τρίτη, 18 Απριλίου 2017, ώρα 21:00-21:30
Με αφορμή τις ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις στην Βρετανία μετά την προκήρυξη πρόωρων εκλογών στις 8 Ιουνίου, που ανεκοίνωσε η Πρωθυπουργός Τερέζα Μαίη, εξ αιτίας του τρόπου με τον οποίο επιθυμεί να χειρισθεί τo brexit, σε ένα σκηνικό έντονων ανακατατάξεων στην Ευρώπη:
«Ναι, ο Μάϊος θα είναι ο μήνας των εκλογών στη Γαλλία, ο Ιούνιος στη Βρετανία και ο Σεπτέμβριος στη Γερμανία. ‘Ηταν αιφνιδιαστική αυτή η κίνηση της Μαίη, αλλά και αναμενόμενη ίσως, καθώς είναι σαφές ότι η Βρετανίδα πρωθυπουργός επιδιώκει να επωφεληθεί της διαφοράς των 20 μονάδων περίπου που χωρίζει το Κόμμα της από τους Εργατικούς, όπως δίνουν οι σφυγμομετρήσεις, με τους τελευταίους να είναι σε μία παραζάλη και γιά το Κόμμα του κ.Κόρμπιν να είναι δύσκολο να αποφύγει μία ήττα, αυτές είναι οι προβλέψεις. Επομένως η κ. Μαίη επιδιώκει να ισχυροποιήσει τη θέση της και να αυξήσει τη δύναμή της στο Κοινοβούλιο, προκειμένου να έχει τον πλήρη έλεγχο σε μία διαπραγμάτευση με την ΕΕ, η οποία αναμένεται να είναι σκληρή και από τις δύο πλευρές, επομένως αποσκοπεί στο να έχει την φαρέτρα της γεμάτη γιά το Brexit. Yπάρχει ένα θέμα που θα μάς απασχολήσει, όμως, το πώς θα κινηθούν οι Σκωτσέζοι απέναντι σε αυτή την κίνηση της κ.Μαίη: Ας μην ξεχνούμε ότι οι Σκωτσέζοι είχαν ψηφίσει υπέρ της παραμονής του ΗΒ στην ΕΕ στην συντριπτική τους πλειοψηφία και αυτό έχει τη σημασία του, διότι τα αυτονομιστικά, αποσχιστικά κ.ο.κ. κινήματα στην Ευρώπη δεν έχουν καταλαγιάσει. Θα είναι μία περίοδος, ούτως ή άλλως, πολύ ενδιαφέρουσα»
Γιά τό ειδικό καθεστώς που φέρονται να επιζητούν οι Βρετανοί από την ΕΕ, ως προς τις εταιρείες που εδρεύουν στο Λονδίνο και το οποίο αρνούνται στις Βρυξέλλες:
«Η κ. Μαίη θα πρέπει να αναστείλει και την αναμενόμενη αιμορραγία που πιθανόν θα αντιμετωπίσει από το City του Λονδίνου ή άλλες Ευρωπαϊκές Υπηρεσίες με έδρα το Λονδίνο, σημαντικές οι τελευταίες γιά τα πράγματα στην ΕΕ, που αναγκαστικώς θα μετακομίσουν στη Γαλλία ή στη Γερμανία, με συνέπεια την απώλεια μέρους της ισχύος που είχε το ΗΒ, πάντοτε ως ιδιότυπο-όπως ήταν- μέλος της ΕΕ»
Γιά το λαβωμένο Ερντογάν, παρά το επικρατήσαν «ναι» στο δημοψήφισμα της Κυριακής, τις αντιδράσεις της αντιπολίτευσης και την κριτική του Ερντογάν στην στάση της ΕΕ, λαμβάνοντας υπ’ όψιν ότι ο Τούρκος πρόεδρος δεν έχει χάσει ποτέ εκλογική αναμέτρηση, όσο καιρό είναι στην εξουσία:
« Αναγνωρίζοντας ότι ο κ. Ερντογάν είναι ένας χαρισματικός ηγέτης, θα πρέπει να δούμε εξ ίσου, από την άλλη πλευρά, ότι η υπερσυγκέντρωση εξουσιών στα χέρια του εγείρει πολλές ανησυχίες, μετά και το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος. Εξ ού και είδαμε όλους τους ηγέτες της Δύσης να είναι κάπως μουδιασμένοι απέναντί του, ακόμη και το τηλεφώνημα του Προέδρου Τραμπ συνοδεύθηκε από μία ξυνή-θα την έλεγα-τοποθέτηση του Σταίητ Ντηπάρτμεντ, απέναντι στα -ενδεχομένως αποδείξιμα- περιστατικά καλπονοθείας. Από την προχθεσινή ημέρα, πάντως, κρατώ προσωπικώς δύο πράγματα: Πρώτον, ο κ. Ερντογάν, την επομένη ακριβώς της νίκης του, επανέφερε στο επίκεντρο τις σχέσεις με την ΕΕ με διπλό τρόπο: Πρώτον, διά της εξαγγελίας ότι «κάποια στιγμή» θα προχωρήσει σε δημοψήφισμα γιά την επαναφορά της θανατικής ποινή, γεγονός που σημαίνει ότι η Ευρώπη θα κλείσει γιά πάντα την πόρτα στην Τουρκία, δεύτερον, διά της επισημάνσεως ότι δεν έχει πρόβλημα με την αναστολή των ενταξιακών διαπραγματεύσεων, αφήνοντας, ωστόσο, την τελική απόφαση ενδεχόμενης διακοπής τους στους ίδιους τους Ευρωπαίους. Να κρατήσουμε, πάντως, ότι ο Τούρκος Πρόεδρος δεν μίλησε γιά διακοπή των σχέσεων με την ΕΕ, αλλά γιά αναστολή των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της χώρας του. Αυτό, εκ πρώτης όψεως, εκλαμβάνεται ως ένδειξη ότι ο κ. Ερντογάν επιδιώκει να συνεχίσει την σχέση με την ΕΕ, αλλά άλλου τύπου, δηλαδή απαλλαγμένης από τους όρους και τις προϋποθέσεις που θα είχε μία ενταξιακή πορεία της Τουρκίας στην ΕΕ. Συνεπώς φαίνεται να επιθυμεί ένα νέο μοντέλο σχέσης με την Ευρώπη, με διπλό συνδευτικό κρίκο: Αφ᾽ ενός το μεγάλο μεταναστευτικό πρόβλημα το οποίο μένει να δούμε πώς θα το χρησιμοποιήσει, αλλά και πώς θα αντιδράσουν οι Ευρωπαίοι, οι οποίοι δεν επιθυμούν επ᾽ουδενί ανεξέλεγκτες μεταναστατευτικές ροές στα εδάφη τους, αφ᾽ετέρου, επειδή η Τουρκική οικονομία δεν είναι, στην παρούσα φάση, στα καλύτερά της, θα είναι δύσκολο ακόμη και γιά έναν αλλαζόνα, όπως ο κ. Ερντογάν, να απομακρύνει τον πρώτο εμπορικό εταίρο της Τουρκίας, την ΕΕ, καθώς και τις μεγαλύτερες επενδύσεις στη χώρα του, που έχουν γίνει από Ευρωπαίους. Όλο αυτό το πλαίσιο που ενδεχομένως θα προκύψει παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον γιά τις Ελληνοτουρκικές σχέσεις: Για περισσότερο από δύο δεκαετίες, η Αθήνα έχει «χτίσει» δόγμα σχέσεων με την Τουρκία, οι οποίες αναγκαστικώς περνούν και από την Ελλάδα, ως προς την πορεία της γείτονος να καταλήξει πλήρες μέλος της ΕΕ. Προς τούτο η Άγκυρα καλείται να ικανοποιήσει όρους και προϋποθέσεις, οι οποίοι θωρακίζουν κατά κύριο λόγο την Κύπρο αλλά αφορούν και την Ελλάδα, η οποία παρουσιάζεται ως τό όριο της Ευρώπης έναντι της Τουρκίας. Εάν αλλάξει αυτή η διαδικασία ενταξιακής πορείας της Τιυρκίας στην ΕΕ, φοβούμαι ότι η Ελλάδα μας, η χώρα μας, θα πρέπει πάρα πολύ σύντομα, να αρχίσει, στο επίπεδο του συνόλου των πολιτικών δυνάμεων, όχι να αποδομεί αυτό το δόγμα, αλλά να το αναθεωρεί υπό το φως νέων δεδομένων που ενδεχομένως θα φέρουν την Ελλάδα σε διαφορετική θέση από τη σημερινή, είτε διότι παραμένει μέλος του ΝΑΤΟ, είτε διότι συσφίγγει τις σχέσεις της στη ΝΑ Μεσόγειο, ενδεχομένως μέσω ενεργειακών διαύλων. Ανοίγει ένα πολύ μεγάλο θέμα. Και να μην μάς διαφεύγει, ότι, όπως κι αν έχει το πράγμα, αυτή η επιθετική, παραβατική και παράνομη πολλές φορές έντονη Τουρκική παρουσία στο Ανατολικό Αιγαίο, όπου έχει σχηματίσει κλοιό το τελευταίο διάστημα, θα πρέπει να αντιμετωπισθεί από την Αθήνα κατά τρόπο πολύ σταθερό και αποφασιστικό, αλλά όχι και ακραίο»
Γιά τη μετέπειτα πορεία των διαπραγματεύσεων με τους εταίρους, σε σχέση και με την επικείμενη σύνοδο του ΔΝΤ και τελικώς την επιστροφή των εκπροσώπων των θεσμών στην Αθήνα:
«Ο λογαριασμός θα έλθει την ερχόμενη Δευτέρα, και θα αφορά τα τελικά, οριστικά και επίσημα δημοσιονομικά στοιχεία που θα παρουσιάσει η Eurostat γιά την Ελλάδα, γιά όλον τον προηγούμενο χρόνο. Αυτά τα τελικά στοιχεία είναι που αναμένει το ΔΝΤ, διότι μόνον με αυτά, όπως έχουν πει άλλωστε, θα προβούν στις τελικές τους εκτιμήσεις προκειμένου να κρίνουν εάν το Ελληνικό χρέος είναι βιώσιμο ή όχι.Το θέμα από εδώ και στο εξής είναι το ΔΝΤ και οι Ευρωπαίοι δανειστές να συμφωνήσουν μεταξύ τους πώς θα διευθετήσουν τις διαφορές τους για το κατά πόσον «αντέχει» το Ελληνικό πρόγραμμα, δηλαδή είναι βιώσιμο, ώστε να παραμείνει σε αυτό το ΔΝΤ, χωρίς το οποίο δεν υπάρχει Ευρωπαϊκό πρόγραμμα. Ως προς αυτό, με βάση όλη την υπάρχουσα πληροφόρηση, είναι σαφέστατο ότι το ΔΝΤ και οι Ευρωπαίοι φαίνεται ότι δημιουργούν ένα πλέγμα εγγυήσεων, που θα προσφέρουν οι Ευρωπαίοι στο ΔΝΤ, ώστε να διασφαλισθεί ότι όποιες κι αν είναι οι Ελληνικές επιδόσεις μέχρι το 2018, οι Ευρωπαίοι θα μπορούν να εγγυηθούν στο ΔΝΤ την βιωσιμότητα του χρέους. Είναι πολύ νωρίς ακόμη και το τοπίο πολύ θολό γιά να μπορέσουμε να το διευκρινίσουμε. Θα το δούμε στις επόμενες ημέρες. Βεβαίως υπάρχει πάρα πολύ δουλειά να γίνει, διότι όλα αυτά τα μέτρα γιά την περικοπή των συντάξεων και τη μείωση του αφορολογήτου θα πρέπει να αποτυπωθούν σε ένα κείμενο και να κοστολογηθούν, ώστε να βγει ακριβώς το πρόγραμμα. Ομοίως η Ελληνική πλευρά θα πρέπει να οριστικοποιήσει τα αντίμετρα, που θα εφαρμόσει εάν έχει υπερβεί το πλεόνασμα του 3,5%, τα οποία βεβαίως θα πρέπει να τύχουν και αυτά της έγκρισης των τεχνικών κλιμακίων και τελικώς των θεσμών. Υπάρχει πολύς δρόμος ακόμα»
19/04/17
19/04/17
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου