Επτά κείμενα παρέμβασης,
από "ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ"
 |
| "ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 19/03/17 |
1. Το πρωινό της κυρα-Παρασκευής
Του Αντώνη Καρακούση
Η κυρα-Παρασκευή ξύπναγε αχάραγα. Είχε έξι στόματα να φροντίσει και άλλα οκτακόσια να ταΐσει. Σηκωνόταν πρώτη, έβραζε γάλα στη μεγάλη κατσαρόλα, έκοβε και λίγο ψωμί να το έχουν πρόχειρο οι κόρες και τ' αγόρια της, έριχνε βιαστικά κάτι στην πλάτη της και γραμμή για το Γυμνάσιο.
Εκείνη τη χρονιά - μάλλον το '64 θα ήταν - την είχαν φωνάξει από τον Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων να δουλέψει μαζί με άλλες γυναίκες στην κουζίνα του σχολείου. Ακάματη και έμπειρη όπως ήταν από τις θερινές παιδουπόλεις, της φαινόταν σχεδόν παιχνίδι.
Οργάνωνε και έφτιαχνε μαζί με τις άλλες γυναίκες υποτυπώδες πρωινό, γάλα ή τσάι, ψωμί και λίγο κίτρινο τυρί για τα πεινασμένα παιδιά που έφταναν νωρίς-νωρίς. Από τις 7.30 το πρωί συγκεντρώνονταν στη μεγάλη υπόγεια σάλα με τους πάγκους και τα τραπέζια.
Στο Γυμνάσιο της μικρής κωμόπολης που δέσποζε του οροπεδίου μαθήτευαν εκείνα τα χρόνια περίπου οκτακόσιοι γυμνασιόπαιδες. Οι περισσότεροι προέρχονταν από περίπου τριάντα γειτονικά χωριά.
Οι γονείς τους, φτωχοί αγρότες οι περισσότεροι, είχαν καημό να μάθουν τα παιδιά τους γράμματα, μήπως και ξεκολλήσουν από τη λάσπη των χωραφιών.
Νοίκιαζαν με χίλιους κόπους μικρά και ανήλιαγα δωμάτια, όπου τα παιδιά έμεναν συνήθως δυο-τρία μαζί, χωρίς μπάνιο και τουαλέτα εννοείται. Κάτι νιπτήρες κρέμονταν στην εξώπορτα και αυτό ήταν όλο. Κάθε Σάββατο έρχονταν με το λεωφορείο τα καλάθια με λίγα αβγά, τυρί, καμιά πίτα και κανένα καρβέλι ψωμί. Οι προμήθειες δεν έφταναν ούτε για δυο-τρεις μέρες.
Από Τρίτη - Τετάρτη οι πεινασμένοι μαθητές έκαναν επιδρομές σε κήπους και περβόλια σηκώνοντας ακόμη και κρεμμύδια, ό,τι τέλος πάντων έβρισκαν μπροστά τους. Οι κάτοικοι της κωμόπολης είχαν αρχίσει να αντιδρούν, ζητώντας μέτρα σε βάρος των μαθητών. Η απόφαση της τότε κυβέρνησης Γεωργίου Παπανδρέου ήλθε ως μάννα εξ ουρανού.
Και η κυρα-Παρασκευή δεν προλάβαινε να γεμίζει τα αλουμινένια ποτήρια με γάλα ή να κόβει φέτες ψωμιού και κίτρινο ευρωπαϊκό τυρί σε κύβους...
Αλλοι καιροί, θα πείτε... Ελα όμως που επανέρχονται.
Στη μακρόσυρτη διαπραγμάτευση με εταίρους και δανειστές τα μόνα αντίμετρα που συζητούν οι ξένοι είναι αυτά για τα συσσίτια των πληττόμενων από την κρίση μαθητών. Οι μόνες αποδεκτές πρόσθετες κοινωνικές δαπάνες από τους ξένους είναι αυτές για τη διατροφή των μαθητών και τη φύλαξη των νηπίων.
Κάτι που υπερασπίστηκε και ο Πρωθυπουργός από βήματος της Βουλής, τονίζοντας τη σπουδαιότητα του μέτρου και επικαλούμενος τη βελτίωση της απόδοσης των μαθητών στα σχολεία που προσφέρθηκαν συσσίτια. Κακά τα ψέματα, η επιστροφή στη δεκαετία του '60 είναι μπροστά μας. Ας μην έχουμε αυταπάτες. Οσο δεν δρούμε αποφασιστικά και καθυστερούμε την έξοδο από την κρίση τόσο θα προσεγγίζουμε τις συνθήκες της μεταπολεμικής Ελλάδας.
Με τη διαφορά όμως ότι τότε η ελπίδα όντως υπήρχε και η προσδοκία μιας καλύτερης ζωής καθοδηγούσε τους πάντες και τα πάντα...
 |
| ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 19/03/17 |
2. Η πλήρης εξάρτηση των συνδικαλιστών από τα κόμματα
Του Γιάννη Μαρίνου
Θα προσπαθήσω από σήμερα, και όσες Κυριακές χρειαστεί, να μπω στα βαθιά νερά της διαβόητης διαπραγμάτευσης με την τρόικα, που είναι τα περίφημα εργασιακά. Η ελληνική διαπραγματευτική ομάδα παριστάνει ότι δίνει σκληρές μάχες σε διάφορους τομείς και τελικά υποχωρεί σχεδόν σε όλα, και μάλιστα ενίοτε κατά βάρβαρο τρόπο, αφού προτιμά, π.χ., να αυξάνει συνεχώς τους φόρους αντί να περιορίζει τις κρατικές σπατάλες παρά τις αντίθετες υποδείξεις των δανειστών μας. Η όλη ιστορία αφορά κυρίως τα συντεχνιακά προνόμια και τον μονοπωλιακό χαρακτήρα λειτουργίας των συνδικάτων, που είναι δεμένα σε σχεδόν ανίερη συμμαχία με τα κόμματα, ιδιαίτερα στο Δημόσιο και κυρίως στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, και τη συχνή εκβιαστική συμπεριφορά των συνδικαλιστών τους σε βάρος του κοινωνικού συνόλου.
Ας πάρουμε το κορυφαίο παράδειγμα αντικοινωνικού συντεχνιασμού που είναι οι ΔΕΚΟ. Οι εργαζόμενοι σε καθεμία από αυτές εκλέγουν τους συνδικαλιστές τους που αποκλειστική υποχρέωση οφείλουν να έχουν την υπεράσπιση των νόμιμων συμφερόντων των εκλογέων τους. Ωστόσο οι σχολιαστές κατά κανόνα αντιπαρέρχονται το ότι οι υποψήφιοι συνδικαλιστές δεν επιλέγονται με βάση τα προσωπικά τους προσόντα και το πρόγραμμά τους, που θα αφορά την καλύτερη εξυπηρέτηση των συμφερόντων των ψηφοφόρων τους, αλλά ως εκπροσωπούντες κόμματα. Ετσι στις συνδικαλιστικές εκλογές αντί να επιλέγονται οι κατά τεκμήριο ικανότεροι, ευφυέστεροι και ευσυνείδητοι εκπρόσωποι των εργαζομένων προτιμώνται τυφλά εκείνοι τους οποίους υποδεικνύουν τα διάφορα κόμματα. Σπάνια και κυρίως στον ιδιωτικό τομέα εκλέγονται συνδικαλιστές χωρίς κομματική ταυτότητα. Αλλά οι έτσι εκλεγόμενοι συνδικαλιστές, αφού εξασφαλίζουν την εκλογή τους διά της κομματικής υποδείξεως, είναι φυσικό να εξυπηρετούν πάνω απ' όλα ό,τι συμφέρει το κόμμα που τους πρότεινε (και γι' αυτό εκλέχθηκαν) και όχι κατ' ανάγκην το ποια είναι η συμφερότερη για τους εργαζομένους επιλογή.
Τα κόμματα από την πλευρά τους χρησιμοποιούν τους από αυτά υποστηριζόμενους συνδικαλιστές κυρίως για τις δικές τους προτεραιότητες, που δεν ταυτίζονται κατ' ανάγκην με τα συμφέροντα των εργαζομένων. Είναι γνωστή, π.χ., η απόλυτη κομματική πειθαρχία που χαρακτηρίζει τους στοιχιζόμενους με το ΠΑΜΕ εργαζομένους, που είναι παράρτημα του ΚΚΕ. Το τι συμφέρει τους εργαζομένους δεν το αποφασίζουν οι συνδικαλιστές αλλά το κόμμα, το οποίο δίνει εντολές για απεργίες, πορείες, τα συνθήματα που θα προβληθούν ή αν θα συμφωνήσουν σε κάποια νομοσχέδια, ανεξάρτητα αν αυτό συμφέρει ή όχι τους εργαζομένους και το κοινωνικό σύνολο. Πάντα βρίσκονται προσχήματα. Το ίδιο λίγο έως πολύ ισχύει και για τα άλλα κόμματα και τους κομματικούς συνδικαλιστές.
Είναι προφανές ότι αυτή η κομματική εξάρτηση αλλοιώνει τον χαρακτήρα και τους σκοπούς του συνδικαλιστικού κινήματος, που οφείλει να ενδιαφέρεται αποκλειστικά για το συμφέρον των εργαζομένων. Εδώ μάλιστα στην Ελλάδα, καθώς ο συνδικαλισμός είναι κρατικοδίαιτος και δεν βασίζεται στην ελεύθερη βούληση και επιλογή του κάθε εργαζομένου, καταλήγει τα κόμματα να αποφασίζουν διά των εγκάθετών τους συνδικαλιστών για το τι υποτίθεται ότι συμφέρει τους εργαζομένους.
Αυτά ως προκαταρκτικά για να αντιληφθούμε ευκολότερα τι συμβαίνει με την εμπλοκή στα περίφημα εργασιακά, για τα οποία την επόμενη Κυριακή.
3. Το καλό σενάριο
Θα προσπαθήσω από σήμερα, και όσες Κυριακές χρειαστεί, να μπω στα βαθιά νερά της διαβόητης διαπραγμάτευσης με την τρόικα, που είναι τα περίφημα εργασιακά. Η ελληνική διαπραγματευτική ομάδα παριστάνει ότι δίνει σκληρές μάχες σε διάφορους τομείς και τελικά υποχωρεί σχεδόν σε όλα, και μάλιστα ενίοτε κατά βάρβαρο τρόπο, αφού προτιμά, π.χ., να αυξάνει συνεχώς τους φόρους αντί να περιορίζει τις κρατικές σπατάλες παρά τις αντίθετες υποδείξεις των δανειστών μας. Η όλη ιστορία αφορά κυρίως τα συντεχνιακά προνόμια και τον μονοπωλιακό χαρακτήρα λειτουργίας των συνδικάτων, που είναι δεμένα σε σχεδόν ανίερη συμμαχία με τα κόμματα, ιδιαίτερα στο Δημόσιο και κυρίως στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, και τη συχνή εκβιαστική συμπεριφορά των συνδικαλιστών τους σε βάρος του κοινωνικού συνόλου.
Ας πάρουμε το κορυφαίο παράδειγμα αντικοινωνικού συντεχνιασμού που είναι οι ΔΕΚΟ. Οι εργαζόμενοι σε καθεμία από αυτές εκλέγουν τους συνδικαλιστές τους που αποκλειστική υποχρέωση οφείλουν να έχουν την υπεράσπιση των νόμιμων συμφερόντων των εκλογέων τους. Ωστόσο οι σχολιαστές κατά κανόνα αντιπαρέρχονται το ότι οι υποψήφιοι συνδικαλιστές δεν επιλέγονται με βάση τα προσωπικά τους προσόντα και το πρόγραμμά τους, που θα αφορά την καλύτερη εξυπηρέτηση των συμφερόντων των ψηφοφόρων τους, αλλά ως εκπροσωπούντες κόμματα. Ετσι στις συνδικαλιστικές εκλογές αντί να επιλέγονται οι κατά τεκμήριο ικανότεροι, ευφυέστεροι και ευσυνείδητοι εκπρόσωποι των εργαζομένων προτιμώνται τυφλά εκείνοι τους οποίους υποδεικνύουν τα διάφορα κόμματα. Σπάνια και κυρίως στον ιδιωτικό τομέα εκλέγονται συνδικαλιστές χωρίς κομματική ταυτότητα. Αλλά οι έτσι εκλεγόμενοι συνδικαλιστές, αφού εξασφαλίζουν την εκλογή τους διά της κομματικής υποδείξεως, είναι φυσικό να εξυπηρετούν πάνω απ' όλα ό,τι συμφέρει το κόμμα που τους πρότεινε (και γι' αυτό εκλέχθηκαν) και όχι κατ' ανάγκην το ποια είναι η συμφερότερη για τους εργαζομένους επιλογή.
Τα κόμματα από την πλευρά τους χρησιμοποιούν τους από αυτά υποστηριζόμενους συνδικαλιστές κυρίως για τις δικές τους προτεραιότητες, που δεν ταυτίζονται κατ' ανάγκην με τα συμφέροντα των εργαζομένων. Είναι γνωστή, π.χ., η απόλυτη κομματική πειθαρχία που χαρακτηρίζει τους στοιχιζόμενους με το ΠΑΜΕ εργαζομένους, που είναι παράρτημα του ΚΚΕ. Το τι συμφέρει τους εργαζομένους δεν το αποφασίζουν οι συνδικαλιστές αλλά το κόμμα, το οποίο δίνει εντολές για απεργίες, πορείες, τα συνθήματα που θα προβληθούν ή αν θα συμφωνήσουν σε κάποια νομοσχέδια, ανεξάρτητα αν αυτό συμφέρει ή όχι τους εργαζομένους και το κοινωνικό σύνολο. Πάντα βρίσκονται προσχήματα. Το ίδιο λίγο έως πολύ ισχύει και για τα άλλα κόμματα και τους κομματικούς συνδικαλιστές.
Είναι προφανές ότι αυτή η κομματική εξάρτηση αλλοιώνει τον χαρακτήρα και τους σκοπούς του συνδικαλιστικού κινήματος, που οφείλει να ενδιαφέρεται αποκλειστικά για το συμφέρον των εργαζομένων. Εδώ μάλιστα στην Ελλάδα, καθώς ο συνδικαλισμός είναι κρατικοδίαιτος και δεν βασίζεται στην ελεύθερη βούληση και επιλογή του κάθε εργαζομένου, καταλήγει τα κόμματα να αποφασίζουν διά των εγκάθετών τους συνδικαλιστών για το τι υποτίθεται ότι συμφέρει τους εργαζομένους.
Αυτά ως προκαταρκτικά για να αντιληφθούμε ευκολότερα τι συμβαίνει με την εμπλοκή στα περίφημα εργασιακά, για τα οποία την επόμενη Κυριακή.
 |
| "ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 19/03/17 |
3. Το καλό σενάριο
Του Γιάννη Καρτάλη
Με τον καλύτερο δυνατό τρόπο άνοιξε ο εκλογικός κύκλος στην Ευρώπη την περασμένη Τετάρτη στην Ολλανδία και παραμένει τώρα το ερώτημα σχετικά με το τι θα συμβεί στη Γαλλία και στη Γερμανία. Το γεγονός είναι πάντως ότι το αποτέλεσμα των ολλανδικών εκλογών άλλαξε εντυπωσιακά την ατμόσφαιρα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι λύθηκαν και τα γνωστά τεράστια προβλήματα, τα οποία αντιμετωπίζει τη στιγμή αυτή η Ευρωπαϊκή Ενωση. Προβλήματα που θα συζητηθούν άλλωστε το ερχόμενο Σάββατο στη Ρώμη κατά τους εορτασμούς για τα 60 χρόνια από την ίδρυση της τότε ΕΟΚ. Και μπορεί όντως να υπάρξει η συζήτηση αυτή, αλλά είναι βέβαιο ότι οριστικές αποφάσεις, παρά τα διάφορα σχέδια που έχουν προταθεί, δεν πρόκειται να ληφθούν. Θα ακούσουμε μάλλον τα γνωστά ευχολόγια. Και τούτο διότι η Ενωμένη Ευρώπη διανύει τώρα μια μεταβατική περίοδο. Οι ηγέτες που θα βρεθούν στη Ρώμη είναι πολύ αμφίβολο αν θα βρίσκονται στην εξουσία τους επόμενους μήνες.
Ηδη γνωρίζουµε ότι ο πρόεδρος της Γαλλίας υποχρεώθηκε, λόγω της άκρως αποτυχηµένης πολιτικής του, να µην είναι και πάλι υποψήφιος. Γεγονός που συµβαίνει για πρώτη φορά υπό το καθεστώς της 5ης Γαλλικής Δηµοκρατίας, που καθιέρωσε ο στρατηγός Ντε Γκωλ. Επίσης γνωρίζουµε ότι η Ανγκελα Μέρκελ, η οποία εθεωρείτο ότι θα επικρατούσε άνετα και πάλι στις εκλογές του Σεπτεµβρίου, απειλείται τώρα από τη θεαµατική άνοδο του Σοσιαλδηµοκράτη Μάρτιν Σουλτς. Ποιες λοιπόν θα είναι οι εξελίξεις στον περιώνυµο γαλλογερµανικό άξονα, πάνω στον οποίο είχε όλα αυτά τα χρόνια στηριχθεί το ευρωπαϊκό οικοδόµηµα; Η απάντηση στο κρίσιµο αυτό ερώτηµα θα έχει καθοριστική σηµασία για το µέλλον της ευρωπαϊκής ενοποίησης, καθώς µάλιστα στη Γαλλία επικρέµαται πάντα η απειλή της Μαρίν Λεπέν. Αν και τώρα, µετά τη συντριβή του Βίλντερς στην Ολλανδία, η απειλή αυτή δείχνει να µειώνεται.
Δεν παύει όµως η Λεπέν να προηγείται σε όλες τις δηµοσκοπήσεις για τον πρώτο γύρο, χωρίς να έχει καµία πιθανότητα να επικρατήσει στον δεύτερο. Αν µάλιστα βρεθεί αντιµέτωπη µε τον ανερχόµενο πολιτικό αστέρα Εµανουέλ Μακρόν (από πολλούς αποκαλείται ήδη ως ο Τόνι Μπλερ της Γαλλίας) θα συντριβεί µε ένα ποσοστό 61% έναντι 39%. Αν τα στοιχεία αυτά των τελευταίων δηµοσκοπήσεων αποδειχθούν και στην πράξη, τότε διανοίγεται για την Ευρώπη η προοπτική ενός καλού σεναρίου. Διότι αν είναι ο Μακρόν στη Γαλλία και η Μέρκελ ή ο Σουλτς στη Γερµανία, τότε θα έχουµε την παρουσία στις δύο ισχυρότερες ευρωπαϊκές χώρες δύο ακραιφνών φιλοευρωπαίων ηγετών, οι οποίοι θα µπορέσουν µέσα από µια ειλικρινή συνεργασία να εργασθούν για να δώσουν νέα πνοή στο ευρωπαϊκό εγχείρηµα. Και αυτό είναι που προέχει σήµερα.
Ηδη γνωρίζουµε ότι ο πρόεδρος της Γαλλίας υποχρεώθηκε, λόγω της άκρως αποτυχηµένης πολιτικής του, να µην είναι και πάλι υποψήφιος. Γεγονός που συµβαίνει για πρώτη φορά υπό το καθεστώς της 5ης Γαλλικής Δηµοκρατίας, που καθιέρωσε ο στρατηγός Ντε Γκωλ. Επίσης γνωρίζουµε ότι η Ανγκελα Μέρκελ, η οποία εθεωρείτο ότι θα επικρατούσε άνετα και πάλι στις εκλογές του Σεπτεµβρίου, απειλείται τώρα από τη θεαµατική άνοδο του Σοσιαλδηµοκράτη Μάρτιν Σουλτς. Ποιες λοιπόν θα είναι οι εξελίξεις στον περιώνυµο γαλλογερµανικό άξονα, πάνω στον οποίο είχε όλα αυτά τα χρόνια στηριχθεί το ευρωπαϊκό οικοδόµηµα; Η απάντηση στο κρίσιµο αυτό ερώτηµα θα έχει καθοριστική σηµασία για το µέλλον της ευρωπαϊκής ενοποίησης, καθώς µάλιστα στη Γαλλία επικρέµαται πάντα η απειλή της Μαρίν Λεπέν. Αν και τώρα, µετά τη συντριβή του Βίλντερς στην Ολλανδία, η απειλή αυτή δείχνει να µειώνεται.
Δεν παύει όµως η Λεπέν να προηγείται σε όλες τις δηµοσκοπήσεις για τον πρώτο γύρο, χωρίς να έχει καµία πιθανότητα να επικρατήσει στον δεύτερο. Αν µάλιστα βρεθεί αντιµέτωπη µε τον ανερχόµενο πολιτικό αστέρα Εµανουέλ Μακρόν (από πολλούς αποκαλείται ήδη ως ο Τόνι Μπλερ της Γαλλίας) θα συντριβεί µε ένα ποσοστό 61% έναντι 39%. Αν τα στοιχεία αυτά των τελευταίων δηµοσκοπήσεων αποδειχθούν και στην πράξη, τότε διανοίγεται για την Ευρώπη η προοπτική ενός καλού σεναρίου. Διότι αν είναι ο Μακρόν στη Γαλλία και η Μέρκελ ή ο Σουλτς στη Γερµανία, τότε θα έχουµε την παρουσία στις δύο ισχυρότερες ευρωπαϊκές χώρες δύο ακραιφνών φιλοευρωπαίων ηγετών, οι οποίοι θα µπορέσουν µέσα από µια ειλικρινή συνεργασία να εργασθούν για να δώσουν νέα πνοή στο ευρωπαϊκό εγχείρηµα. Και αυτό είναι που προέχει σήµερα.
 |
| "ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 19/03/17 |
4. Στο ίδιο έργο θεατές
Του Ζώη Τσώλη
Σε έναν τίτλο του «Βήματος» που έμεινε στην Ιστορία - «Εσείς (αναλαμβάνετε) το έλλειμμα, εμείς το χρέος» - συμπυκνώνεται η ιστορία των τριών μνημονίων και ο στόχος τους, που ήταν ίδιος από το 2010, όταν χρεοκόπησε η χώρα, μέχρι σήμερα:
- Ο μηδενισμός των ελλειμμάτων (που επιτεύχθηκε) και η δημιουργία πρωτογενών πλεονασμάτων ώστε η χώρα να πληρώνει τουλάχιστον τους τόκους που ανέρχονται, με τα σημερινά δεδομένα, περίπου σε 3% του ΑΕΠ κάθε χρόνο.
Στο ίδιο σημείο βρισκόμαστε και σήμερα, και αν δεν ολοκληρωθεί η αξιολόγηση και επιτευχθεί σύντομα συμφωνία με τους δανειστές τότε, παρά τα πλεονάσματα, θα έχουμε πρόβλημα. Η διαχείριση του χρέους θα εξαρτάται από τους δανειστές και η χώρα δεν θα επιστρέψει ποτέ στις αγορές.
Κόντρα λοιπόν στις καθυστερήσεις, στις πολιτικές τρίπλες της κυβέρνησης, στις γκρίνιες στο στρατόπεδο των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ, όλοι ελπίζουν ότι ο Ευκλείδης Τσακαλώτος και ο Γιώργος Χουλιαράκης, που θα βρίσκονται στο Eurogroup της Δευτέρας, θα αποδεχθούν τους στόχους για υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα άνω του 3% του ΑΕΠ για μια πενταετία ως το 2021, θα πουν το οριστικό «ναι» στα μέτρα για μείωση του αφορολόγητου ορίου και δεν θα πρέπει να επιμείνουν στην παράταση των συζητήσεων για το πώς και από πότε θα μειωθούν οι υψηλές συντάξεις. Με μιας από το 2020, ή σταδιακά από το 2019 που (σημειωτέον), σύμφωνα με τους συνταγματικούς κανόνες, είναι χρονιά εκλογών.
Το ερώτημα είναι ποια τακτική θα ακολουθήσουν και για τις αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις και τον συνδικαλιστικό νόμο (που είναι το ζήτημα που καίει τον κομματικό μηχανισμό του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος χτίστηκε από συνδικαλιστές και επαγγελματικά στελέχη). Για το μόνο που έχουν δίκιο είναι η διεκδίκηση να επανέλθουν σε ισχύ οι συλλογικές διαπραγματεύσεις για τις συμβάσεις εργασίας ώστε μαζί με την έξοδο από το Μνημόνιο, να ξεφύγει η χώρα από την εργασιακή ζούγκλα και τον μεσαίωνα των απλήρωτων εργαζομένων και της μαύρης εργασίας.
Ας ελπίσουμε ότι θα επικρατήσουν ώριμες σκέψεις και να γεφυρωθούν οι διαφορές της ελληνικής πλευράς με τους δανειστές ώστε να υπάρχουν περιθώρια για μια ρεαλιστική συμφωνία, έστω στο επόμενο Eurogroup, στις αρχές Απριλίου, καθώς όλοι γνωρίζουν ότι η αναποφασιστικότητα και η παρατεταμένη αβεβαιότητα μας γυρίζουν πολύ πίσω, επικίνδυνα πίσω.
 |
| "ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 19/03/17 |
Του Νότη Παπαδόπουλου
Ο κ. Τσίπρας τα 'χει παντελώς χαμένα. Τη μία ημέρα εξαγγέλλει «ούτε ένα ευρώ νέα μέτρα», την άλλη γίνεται σαφές ότι τα νέα μέτρα θα ξεπεράσουν τα 3,6 δισ. ευρώ! Τη μία λέει ότι για κάθε ευρώ νέου μέτρου θα υπάρξει και ανάλογο αντιστάθμισμα με μηδενικό δημοσιονομικό αποτέλεσμα. Την άλλη γίνεται σαφές ότι τα αντισταθμιστικά θα εφαρμοστούν μόνο εφόσον υπάρξει υπέρβαση του στόχου του πρωτογενούς πλεονάσματος του 3,5% του ΑΕΠ για το 2018. Τη μία πανηγυρίζει ότι τέλειωσε η λιτότητα και έρχεται η ανάπτυξη, την άλλη η ΕΛΣΤΑΤ ανακοινώνει ότι η χώρα βρίσκεται σε ύφεση και με ρεκόρ αύξησης της ανεργίας! Τη μία υπόσχεται ότι η αξιολόγηση θα τελειώσει ως τα Χριστούγεννα, την άλλη παραδέχεται ότι δεν μπορεί να υπάρξει συμφωνία πριν από τον Απρίλιο!
Γι' αυτό ο Πρωθυπουργός το 'χει ρίξει στην... παλαβή, με επικοινωνιακές μπαλοθιές προς κάθε κατεύθυνση. Τη μία προτείνει Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής για τα εξοπλιστικά της περιόδου Παπαντωνίου, την άλλη συγκαλεί την Επιτροπή Συνταγματικής Αναθεώρησης για το... 2025. Την τρίτη εξαγγέλλει Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής για τα σκάνδαλα στην Υγεία και την προηγουμένη ανακοινώνει με χάρτες και ταρατατζούμ το σχέδιο ανάπλασης της Αθήνας - το ίδιο που παρουσιάζεται εις μάτην τα τελευταία 20 χρόνια. Τη μία ποντάρει στην αναμπουμπούλα που θα φέρει στην Ευρωπαϊκή Ενωση η ενδεχόμενη πρωτιά των ολλανδών ακροδεξιών του Βίλντερς, την άλλη τάσσεται κατά της Ευρώπης των πολλαπλών ταχυτήτων. Τη μία τονίζει ότι οι εκλογές θα γίνουν τον Σεπτέμβριο του 2019, την άλλη αφήνει να διαρρεύσει ότι θα καλέσει την αντιπολίτευση να ψηφίσει με 180 ψήφους τα μέτρα, αλλιώς θα πάει αμέσως σε κάλπες.
Πώς να προχωρήσει μπροστά όμως μια χώρα όταν ο πρωθυπουργός της και όλη η ηγετική κυβερνητική ομάδα δείχνουν να έχουν τρικυμία εν κρανίω; Πώς να πεισθούν οι δανειστές ότι υπάρχουν σχέδιο, πρόγραμμα και βούληση για συμφωνία με τους εταίρους όταν ο κ. Τσίπρας άλλα λέει το πρωί και άλλα το βράδυ; Και όταν κανείς τους δεν έχει ξεχάσει τα δραματικά τερτίπια του 2015, με την αποχώρηση Τσίπρα από τις διαπραγματεύσεις και την αναγγελία δημοψηφίσματος για εσωτερικούς και μόνο λόγους.
Δυστυχώς, οι παλινωδίες και η αναποφασιστικότητα Τσίπρα έχουν κουράσει εχθρούς και φίλους, ενώ η καθυστέρηση κάνει βαρύτερη τη «λυπητερή» για τους πολίτες και διαλύει κάθε αξιοπιστία της χώρας. Και η επιστροφή στην κανονικότητα και στην ανάπτυξη συνεχώς απομακρύνεται.
 |
| "ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ",19/03/17 |
6. Γκολ αυτοί, άμυνα εμείς...
Του Σήφη Πολυμίλη
Η τακτική της κυβέρνησης μοιάζει με αυτήν που ακολουθούν οι μικρές ομάδες όταν βρίσκονται αντιμέτωπες με υπέρτερες, που δεν μπορούν να συγκρουστούν ευθέως μαζί τους. Καθυστερήσεις, «τάιμ άουτ», τραυματισμοί, η μπάλα στην εξέδρα για να κερδίσουν λίγο χρόνο, μήπως και αποφύγουν το μοιραίο. Στο τέλος όμως, τις περισσότερες φορές, δεν αποφεύγουν την ήττα ή και τη συντριβή.
Ετσι και ο κ. Τσίπρας παίζει συνεχώς καθυστερήσεις, ελπίζοντας κάτι να γίνει, µήπως και αποφύγει µια συντριπτική ήττα στην αξιολόγηση, που δεν θα µπορεί να τη δικαιολογήσει στους οπαδούς του. Αν και ποδοσφαιρόφιλος - βλέπε και την ξαφνική πρωτοβουλία του για γήπεδο του Παναθηναϊκού -, δεν συνειδητοποιεί ότι ακολουθεί µια κλασική συνταγή αποτυχίας. Ηδη έχει αποδεχθεί ένα ακόµα δυσβάστακτο πακέτο µέτρων και παζαρεύει για να κερδίσει κάποια ψίχουλα ως αντάλλαγµα.
Η οικονοµία βουλιάζει, η κοινωνία είναι σε απόγνωση, αλλά ο κ. Τσίπρας επιµένει να επαναλαµβάνει τα ίδια λάθη που έκανε και στο παρελθόν µε τα γνωστά ολέθρια αποτελέσµατα. Μόνο µέσα στον Ιανουάριο οι φορολογούµενοι δεν µπόρεσαν να πληρώσουν 1,6 δισ. φόρους, ενώ ένας στους δύο έχει ληξιπρόθεσµες οφειλές στην Εφορία και πάνω από 1,6 εκατοµµύρια πολίτες απειλούνται µε κατασχέσεις. Είναι τόσο τραγική η κατάσταση που, παρά το γνωστό φετίχ των Ελλήνων µε την ακίνητη περιουσία, σχεδόν ο ένας στους δύο δεν αποδέχεται πλέον την όποια κληρονοµιά, επειδή αδυνατεί προφανώς να ανταποκριθεί στους φόρους που τη συνοδεύουν.
Ενα µεγάλο µέρος της ελληνικής κοινωνίας γυρίζει ολοταχώς πίσω σε εποχές ένδειας που δεν µπορούσε να τις φανταστεί πριν από µερικά χρόνια. Και η κυβέρνηση, αντί να τρέχει, εξαντλείται σε επικοινωνιακές φωτοβολίδες, µε υψιπετείς δηλώσεις και εξεταστικές επιτροπές, θεωρώντας ότι οι πολίτες θα εξαπατηθούν για µία φορά ακόµα.
Οι παρατρεχάµενοι του Μαξίµου έχουν το βλέµµα στις εσωκοµµατικές ισορροπίες και ίντριγκες, ενώ η κοινωνία αγωνιά για το τι θα της ξηµερώσει. Και δυστυχώς, όποια κι αν είναι η εξέλιξη της διαπραγµάτευσης, η επόµενη µέρα θα είναι χειρότερη, όχι µόνο για τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά για όλους µας...
 |
| "ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 19/03/17 |
7. Οταν το ΠΑΜΕ πάει καζίνο
Του Βασίλη Κώτση
Το καζίνο του Ρίου ή επίσημα Καζίνο Αχαΐας, όπως όλα τα καζίνα τα τελευταία χρόνια, έχει δει τις εισπράξεις του να κατακρημνίζονται.
Συνολικά o κύκλος εργασιών των καζίνων από το 2006 ως το 2015 έχει υποχωρήσει κατά 44%, ενώ ο τζίρος του συγκεκριμένου καζίνου από 166 εκατ. ευρώ το 2006 κατήλθε το 2015 στα 52 εκατ. ευρώ καταγράφοντας βουτιά 68,7%.
Ο ιδιοκτήτης του καζίνου κ. Κ. Πηλαδάκης - παράλληλα ελέγχει τα καζίνα Κέρκυρας και Αλεξανδρούπολης - είχε έρθει σε συμφωνία με τους εργαζομένους για τμηματική καταβολή δεδουλευμένων που τους όφειλε αλλά δεν κατάφερε να είναι συνεπής. Επειδή όμως η παραπάνω ρύθμιση ήταν αποτέλεσμα δικαστικών αποφάσεων, ομάδα εργαζομένων που πρόσκεινται στο ΠΑΜΕ ανέθεσε την περασμένη Δευτέρα σε δικαστικό επιμελητή να κατάσχει το αποθεματικό του καζίνου. Το αποθεματικό είναι κομμάτι του συνολικού ταμείου κάθε καζίνου και αφορά μετρητά που η επιχείρηση υποχρεούται να έχει άμεσα διαθέσιμα κάθε ημέρα για την πληρωμή των παικτών. Οι υπεύθυνοι του καζίνου απέκρυψαν τα μετρητά, αλλά ο επόπτης της Επιτροπής Εποπτείας και Ελέγχου Παιγνίων (ΕΕΕΠ) ενημέρωσε την Αθήνα πως δεν υπάρχει το απαιτούμενο αποθεματικό (περίπου 250.000 ευρώ) με αποτέλεσμα η ΕΕΕΠ να διατάξει ως όφειλε το κλείσιμο του καζίνου.
Τις επόμενες ημέρες παίχθηκε το θέατρο του παραλόγου. Επειδή οι κατασχέσεις γίνονται μέχρι τη δύση του ηλίου, η διεύθυνση έκρυβε τα μετρητά και το καζίνο δεν λειτουργούσε, και μετά τη δύση του ηλίου τα εμφάνιζε και το καζίνο έπαιρνε μπρος.
Η πρωτοβουλία αυτή των περίπου 30 εργαζομένων που πρόσκεινται στο ΠΑΜΕ βρήκε αντίθετους τους υπόλοιπους 210 εργαζομένους, οι οποίοι θεωρούν ότι η κατάσχεση του αποθεματικού οδηγεί σε κλείσιμο του καζίνου, κάτι που αντιτίθεται στα συμφέροντά τους. Μάλιστα η πλειονότητα των εργαζομένων κατάφερε και ήρθε σε συμφωνία με τη διοίκηση για τη μερική εξόφληση δεδουλευμένων και από την περασμένη Πέμπτη το καζίνο λειτουργεί κανονικά. Κανείς όμως δεν βάζει το χέρι του στη φωτιά για τη στάση που θα κρατήσει το ΠΑΜΕ από εδώ και πέρα, καθώς ανά πάσα στιγμή μπορεί να αρχίσει πάλι το «κυνηγητό» του αποθεματικού.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου