ΔΙΑΠΙΣΤΕΥΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ- ΕΠΕΝΔΥΣΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ: ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑ ΓΙΑ ΓΕΡΑ ΝΕΥΡΑ, ΜΕΓΑΛΗΣ ΥΠΟΜΟΝΗΣ ΚΑΙ ΑΓΝΩΣΤΗΣ ΕΚΒΑΣΗΣ...- ΜΑΚΑΡΙΟΙ ΟΙ ΕΥΔΟΚΙΜΩΣ ΤΕΡΜΑΤΙΣΑΝΤΕΣ ΤΗΝ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΤΟΥΣ!- 500.000 ΘΕΣΕΙΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΕΠΕΝΔΥΣΕΙΣ 1 ΔΙΣ ΕΥΡΩ: ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΔΟΥΜΕ...- ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΡΑΜΠ ΜΕ ΜΕΡΚΕΛ...

Οκτώ κύρια άρθρα, από σημερινά φύλλα 

(Αθηνών και Λευκωσίας)

"Κυριακάτικη ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ του Τύπου", 19/03/17

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 19/03/17

  που προηγήθησαν, και μάλιστα οι ανήκοντες στο άλλο κόμμα.
Σπάνιες είναι οι περιπτώσεις κατά τις οποίες ακούγονται στη Βουλή έπαινοι για αντιπάλους.
Αλλά η σημερινή Ελλάδα δεν προέκυψε από παρθενογένεση.

Μετά τον εμφύλιο πόλεμο, η Ελλάδα ξεπέρασε πολύ γρήγορα τα προβλήματα που προέκυψαν από την αντίσταση εναντίον του Αξονα. Και μόλις έληξε η εσωτερική αιματοχυσία, βρήκε την οδό της ανάπτυξης και της προόδου. Τα «πέτρινα χρόνια» είχαν αίσιο τέλος.

Με τη βοήθεια των νέων συμμάχων που διαδέχθηκαν τους Βρετανούς, με σκληρή εργασία και υπό την ηγεσία άξιων πολιτικών (όπως ο Αλέξανδρος Παπάγος, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο Γεώργιος και ο Ανδρέας Παπανδρέου και ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης), ο λαός μας έφερε την άνοιξη στην Ελλάδα.

Είναι λάθος, συνεπώς, να καταλογίζονται ευθύνες σε αυτούς που κυβέρνησαν πριν από σαράντα ή πενήντα και πλέον χρόνια.

Τι βρήκαν π.χ. ο Καραμανλής και ο Α. Παπανδρέου, και τι παρέδωσαν; Η Αθήνα της δεκαετίας του '50 - αλλά και του '60 - ήταν μια πόλη όπου χιλιάδες σπίτια, σχεδόν παράγκες, δεν είχαν ηλεκτρικό ρεύμα∙ αγοράζαμε πάγο από πλανόδιους που διέσχιζαν κεντρικούς δρόμους όπως η λεωφόρος Αλεξάνδρας∙ τα απογεύματα γινόταν παζάρι γάλακτος πίσω από τις προσφυγικές πολυκατοικίες απέναντι από το γήπεδο του Παναθηναϊκού και διακόσια μέτρα περίπου από τις φυλακές Αβέρωφ, ενώ στους παράλληλους της Αλεξάνδρας δρόμους κυριαρχούσαν μαρμαράδικα και λαχανόκηποι.

Ολα αυτά, από τη δεκαετία του '60 και μετά, άρχισαν να εξαφανίζονται. Ο Καραμανλής κατηγορήθηκε για το αίσχος της αντιπαροχής, αλλά η Αθήνα χωρίς τις παράγκες και τους χωματόδρομους σιγά-σιγά έγινε ευρωπαϊκή πόλη.

Στην ανάπτυξη της χώρας ασφαλώς συνέβαλε και το «Σχέδιο Μάρσαλ», που έδωσε τροφή στα παιδιά της Αθήνας μοιράζοντας κάθε μέρα μία κούπα γάλακτος και μία φέτα κίτρινο τυρί στους μαθητές της πρωτεύουσας. Αυτά ως δείγματα της πολιτικής Καραμανλή κατά την περίοδο που έμεινε γνωστή ως η «οκταετία των έργων».

Ακολούθησε ο Α. Παπανδρέου, στον οποίο πιστώνεται η εθνική συμφιλίωση - έβαλε τελεία και παύλα στον εμφύλιο πόλεμο.

Η ζωή συνεχίζεται με καμιά δεκαριά πρώην πρωθυπουργούς οι οποίοι πρέπει να περιμένουν την κρίση της Ιστορίας...

Μακάριοι οι ευδοκίμως τερματίσαντες την υπηρεσία τους!


"ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 19/03/17

"ΕΘΝΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 19/03/17

Πάντως, για τον συνήθως... εκρηκτικό Τραμπ, η πρώτη του εμφάνιση πλάι στην πολιτικό, την οποία ο Μπάρακ Ομπάμα είχε χρίσει περίπου ηγέτιδα του ελεύθερου κόσμου μετά τη δική του αποχώρηση από το προσκήνιο, ήταν αναπάντεχα προσεκτική. Όπως προσεκτική -αλλά αυτό δεν προκαλεί την παραμικρή έκπληξη- ήταν η εμφάνιση της Μέρκελ. Η εικόνα που έστειλαν στον έξω κόσμο είναι ότι μάλλον διαφωνούν σε πάρα πολλά, αλλά είναι διατεθειμένοι να καταβάλουν μια προσπάθεια να βρουν κοινό έδαφος. Αυτό είχε δείξει ξεκάθαρα η Μέρκελ από την πρώτη στιγμή που εξελέγη ο Τραμπ, καθώς φρόντισε να μην παρασυρθεί από την... ερωτική εξομολόγηση του προκατόχου του και να μην ανεβάσει τους τόνους έναντι του νέου ενοίκου του Λευκού Οίκου. Αλλά αυτό άφησε να εννοηθεί και ο Τραμπ στο μάλλον αμήχανο πρώτο ραντεβού του με τη Μέρκελ. Για παράδειγμα, μπορεί να επέμεινε για το πώς θα επιμερίζονται στο μέλλον τα οικονομικά βάρη στη Βορειοατλαντική Συμμαχία -στη λογική “πληρώνετε λίγα, πρέπει να δώσετε περισσότερα”-, αλλά φρόντισε να διαβεβαιώσει την καλεσμένη του ότι μένει πιστός στο ΝΑΤΟ, το οποίο μόλις έναν μήνα πριν είχε χαρακτηρίσει “απαρχαιωμένο”. Όπως φρόντισε να δηλώσει ότι και οι δύο πλευρές θα συνεργαστούν “χέρι- χέρι” στο Αφγανιστάν, θα προσπαθήσουν από κοινού να βρουν μια λύση στη Συρία και στο Ιράκ και θέλουν να βελτιώσουν -εδώ δεν ειπώθηκε το “από κοινού”- τις σχέσεις με τη Ρωσία.

Κανείς δεν μπορεί να πει ότι υπήρξε... χημεία μεταξύ των δύο, τίποτε δεν θύμιζε το -έστω επιφανειακά- εγκάρδιο κλίμα σε προηγούμενες πρώτες συναντήσεις μεταξύ των εκάστοτε ηγετών των ΗΠΑ και της Γερμανίας την τελευταία πεντηκονταετία. Αλλά ούτε στιγμή δεν υπήρξαν σημάδια ανοιχτής ρήξης. Ίσως επειδή δεν έχουν αποφασίσει ακόμη ποια συμφέροντα τους ενώνουν και ποια τους χωρίζουν...

"Η ΑΥΓΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ". 19/03/17

"Ο Φιλελεύθερος", 18/03/17

"αλήθεια", 19/03/17

"ΠΟΛΙΤΗΣ", 18/03/17