Από τα "ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ" και την "Επένδυση"
"ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ", 06/01/17
ΣΥΡΙΖΑ και ΝΑ κρύβουν τις σκληρές αλήθειες
Του Κ.Ι. Αγγελόπουλου
ΤΙ ΜΠΟΡΕΙ, άραγε, να περιμένει η ελληνική κοινωνία από το 2017, αν λάβει υπόψη της όσα της είπαν την περασμένη χρονιά οι ηγεσίες της πολιτικής τάξης της χώρας; Το ερώτημα τίθεται διότι όλο το 2016 οι πολίτες δεν ήταν σε θέση, ακούγοντας τους πολιτικούς ρήτορες, να αντιληφθούν ακριβώς τα πραγματικά οικονομικά δεδομένα της εθνικής κατάστασης. Ούτε μπορούσαν, φυσικά, και να διαβλέψουν τις προοπτικές που ενδεχομένως Θα διανοίγονταν για την Ελλάδα στη βάση κάποιων ευδιάκριτων, σταθερών στοιχείων.
Ο λόγος γι' αυτό είναι απλός: Και η κυβέρνηση και η αξιωματική αντιπολίτευση απέκρυψαν συστηματικά από το κοινό όλες τις αλήθειες, που είναι σκληρές και, ως εκ τούτου, δυσάρεστες βεβαίως στ' αυτιά των πολιτών. Η κυβέρνηση του κ. Τσίπρα, παρά τον όγκο των άλυτων ή εκκρεμών προβλημάτων που διαχειρίστηκε, «πληροφορούσε» το κοινό ότι η οικονομική κατάσταση βελτιώνεται και ότι γενικώς τα πράγματα οδηγούν σε δρόμους ανάκαμψης το επερχόμενο 2017.
"ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ", 06/01/17
ΣΥΡΙΖΑ και ΝΑ κρύβουν τις σκληρές αλήθειες
Του Κ.Ι. Αγγελόπουλου
ΤΙ ΜΠΟΡΕΙ, άραγε, να περιμένει η ελληνική κοινωνία από το 2017, αν λάβει υπόψη της όσα της είπαν την περασμένη χρονιά οι ηγεσίες της πολιτικής τάξης της χώρας; Το ερώτημα τίθεται διότι όλο το 2016 οι πολίτες δεν ήταν σε θέση, ακούγοντας τους πολιτικούς ρήτορες, να αντιληφθούν ακριβώς τα πραγματικά οικονομικά δεδομένα της εθνικής κατάστασης. Ούτε μπορούσαν, φυσικά, και να διαβλέψουν τις προοπτικές που ενδεχομένως Θα διανοίγονταν για την Ελλάδα στη βάση κάποιων ευδιάκριτων, σταθερών στοιχείων.
Ο λόγος γι' αυτό είναι απλός: Και η κυβέρνηση και η αξιωματική αντιπολίτευση απέκρυψαν συστηματικά από το κοινό όλες τις αλήθειες, που είναι σκληρές και, ως εκ τούτου, δυσάρεστες βεβαίως στ' αυτιά των πολιτών. Η κυβέρνηση του κ. Τσίπρα, παρά τον όγκο των άλυτων ή εκκρεμών προβλημάτων που διαχειρίστηκε, «πληροφορούσε» το κοινό ότι η οικονομική κατάσταση βελτιώνεται και ότι γενικώς τα πράγματα οδηγούν σε δρόμους ανάκαμψης το επερχόμενο 2017.
Απέναντι σε αυτά, η αξιωματική αντιπολίτευση του κ. Κυρ. Μητσοτάκη «πληροφορούσε» το κοινό πως οτιδήποτε αποφασίζει και κάνει η κυβέρνηση είναι απολύτως καταστροφικό και οδηγεί σε αποτρόπαια αποτελέσματα. Με τέτοιες «πηγές πληροφόρησης» από τις πολιτικές κορυφές της χώρας, οι Ελληνες πολίτες βρέθηκαν και την περασμένη χρονιά σε μια σύγχυση, που επέτεινε την απελπισία τους. Και ήταν υποχρεωμένοι να εξάγουν «συμπεράσματα» και να λαμβάνουν «ενημέρωση» μόνο από τις αλήθειες της δραματικής κατάστασης στην οποία, κατά εκατομμύρια, έχουν οι ίδιοι περιέλθει. Η μόνη πηγή παροχής πραγματικών πληροφοριών και πειστικών εκτιμήσεων βρισκόταν σε χώρους της δημοσιογραφικής έρευνας.
Η έλλειψη πολιτικής σοβαρότητας από τους ηγήτορες των Ελλήνων, η συστηματική απόκρυψη της αλήθειας για την κατάσταση και τις προοπτικές της χώρας, αλλά και η από μέρους τους πεισματική άρνηση της ανάγκης για εθνική συνεννόηση, για συλλογικές πολιτικές δράσεις και για ανάληψη κοινών πρωτοβουλιών οδηγούν έως και σήμερα τη χώρα σε εμβάθυνση της παρακμής της. Αν η πολιτική μυωπία, η αυταρέσκεια και οι εγωισμοί των πολιτικών αρχόντων της χώρας παραμείνουν ισχυροί και αήττητοι και το 2017, τότε ποιος μπορεί να είναι σίγουρος ότι τα πράγματα δεν θα γεννήσουν οικονομικό και κοινωνικό «χάος»; Και πόσο αφελείς και πολιτικά αβαθείς μπορεί να παραμένουν πλέον οι «αστέρες» της πολιτικής τάξης εξουσίας που δεν αντιλαμβάνονται ότι με τα δικά τους καμώματα και τις ανεπάρκειες τους προετοιμάζουν οι ίδιοι τον αφανισμό τους;
Είναι, στ' αλήθεια, εντυπωσιακό το ότι τόσα αλλάζουν βίαια γύρω τους, τόσα «παραδοσιακά» πολιτικο-ιδεολογικά οχυρά τους σωριάζονται σε ερείπια, τόσες «σταθερές» τους καταργούνται σε πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά πεδία, και όμως οι «αστέρες» μας εξακολουθούν να συγκρούονται με τόσο πάθος για τα μάτια μιας ρακένδυτης εξουσίας, που τόσο βάναυσα γελοιοποίησαν τα «Μνημόνια». Και ο ΣΥΡΙΖΑ και η Νέα Δημοκρατία και οι γύρω τους μικρές αστικές πολιτικές δυνάμεις εμφανίζονται να πιστεύουν αφελώς ότι προοπτική εθνικής ανάκαμψης είναι δυνατόν να υπάρξει χωρίς ένα μεγάλο εθνικό σχέδιο ισχυρής πολιτικής και κοινωνικής στήριξης. Δυστυχώς, το νέο έτος, με κυρίαρχο ακόμη στην πολιτική σκηνή έναν παλαιοκομματισμό, σε κόκκινο, γαλάζιο και πράσινο, ξεπλυμένο χρώμα, πολιτικοί ερασιτέχνες, αυτοδίδακτοι «ηγέτες» και διάφοροι φαρσέρ και μιντιακοί αρλεκίνοι της πολιτικής διαχειρίζονται το δράμα του εθνικού κράτους, που δέχεται μια πρωτοφανή για τα μεταπολεμικά ευρωπαϊκά δεδομένα καταιγίδα.
Πολιτικά πρόσωπα με προσόντα και πολιτική σκέψη υφίστανται στους κόλπους των κομμάτων. Αλλά οι χειρότεροι τους είναι πιο πολλοί, ελέγχουν τα εσωτερικά πράγματα και τους αχρηστεύουν.
Πολιτική χωρίς αλήθεια;
Του Φοίβου Καρζή
Το 2017 κουβαλά στις πλάτες του μια απεχθή πολιτική κληρονομιά. Η παρακαταθήκη της χρονιάς που πέρασε ήταν η εγκατάσταση στο κέντρο της πολιτικής σκηνής των μεγαλύτερων και πιο παραδοσιακών δυτικών δημοκρατιών μιας ιδέας που ακόμα και πριν από πέντε χρόνια θα έμοιαζε με φάρσα ή εκκεντρικότητα. Είναι αυτό που αποκαλείται «πολιτική μετα-πραγματικότητα» ή «πολιτική πέραν της αλήθειας», αν προσπαθήσουμε να αποδώσουμε τον αγγλικό όρο «post-truth politics». Οι μεγαλύτεροι πολιτικοί θρίαμβοι του 2016 στήθηκαν ακριβώς πάνω σε αυτή την ιδέα, που συνιστά τον απόλυτο θρίαμβο της επικοινωνίας πάνω στην πολιτική, της εικόνας έναντι του περιεχομένου, του φαίνεσθαι επί του είναι, τελικά και
χωρίς ωραιοποιήσεις, τη νίκη του ψεύδους στη μάχη του με την αλήθεια.
Η έλλειψη πολιτικής σοβαρότητας από τους ηγήτορες των Ελλήνων, η συστηματική απόκρυψη της αλήθειας για την κατάσταση και τις προοπτικές της χώρας, αλλά και η από μέρους τους πεισματική άρνηση της ανάγκης για εθνική συνεννόηση, για συλλογικές πολιτικές δράσεις και για ανάληψη κοινών πρωτοβουλιών οδηγούν έως και σήμερα τη χώρα σε εμβάθυνση της παρακμής της. Αν η πολιτική μυωπία, η αυταρέσκεια και οι εγωισμοί των πολιτικών αρχόντων της χώρας παραμείνουν ισχυροί και αήττητοι και το 2017, τότε ποιος μπορεί να είναι σίγουρος ότι τα πράγματα δεν θα γεννήσουν οικονομικό και κοινωνικό «χάος»; Και πόσο αφελείς και πολιτικά αβαθείς μπορεί να παραμένουν πλέον οι «αστέρες» της πολιτικής τάξης εξουσίας που δεν αντιλαμβάνονται ότι με τα δικά τους καμώματα και τις ανεπάρκειες τους προετοιμάζουν οι ίδιοι τον αφανισμό τους;
Είναι, στ' αλήθεια, εντυπωσιακό το ότι τόσα αλλάζουν βίαια γύρω τους, τόσα «παραδοσιακά» πολιτικο-ιδεολογικά οχυρά τους σωριάζονται σε ερείπια, τόσες «σταθερές» τους καταργούνται σε πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά πεδία, και όμως οι «αστέρες» μας εξακολουθούν να συγκρούονται με τόσο πάθος για τα μάτια μιας ρακένδυτης εξουσίας, που τόσο βάναυσα γελοιοποίησαν τα «Μνημόνια». Και ο ΣΥΡΙΖΑ και η Νέα Δημοκρατία και οι γύρω τους μικρές αστικές πολιτικές δυνάμεις εμφανίζονται να πιστεύουν αφελώς ότι προοπτική εθνικής ανάκαμψης είναι δυνατόν να υπάρξει χωρίς ένα μεγάλο εθνικό σχέδιο ισχυρής πολιτικής και κοινωνικής στήριξης. Δυστυχώς, το νέο έτος, με κυρίαρχο ακόμη στην πολιτική σκηνή έναν παλαιοκομματισμό, σε κόκκινο, γαλάζιο και πράσινο, ξεπλυμένο χρώμα, πολιτικοί ερασιτέχνες, αυτοδίδακτοι «ηγέτες» και διάφοροι φαρσέρ και μιντιακοί αρλεκίνοι της πολιτικής διαχειρίζονται το δράμα του εθνικού κράτους, που δέχεται μια πρωτοφανή για τα μεταπολεμικά ευρωπαϊκά δεδομένα καταιγίδα.
Πολιτικά πρόσωπα με προσόντα και πολιτική σκέψη υφίστανται στους κόλπους των κομμάτων. Αλλά οι χειρότεροι τους είναι πιο πολλοί, ελέγχουν τα εσωτερικά πράγματα και τους αχρηστεύουν.
 |
| "Επένδυση", 06-08/01/17 |
Πολιτική χωρίς αλήθεια;
Του Φοίβου Καρζή
Το 2017 κουβαλά στις πλάτες του μια απεχθή πολιτική κληρονομιά. Η παρακαταθήκη της χρονιάς που πέρασε ήταν η εγκατάσταση στο κέντρο της πολιτικής σκηνής των μεγαλύτερων και πιο παραδοσιακών δυτικών δημοκρατιών μιας ιδέας που ακόμα και πριν από πέντε χρόνια θα έμοιαζε με φάρσα ή εκκεντρικότητα. Είναι αυτό που αποκαλείται «πολιτική μετα-πραγματικότητα» ή «πολιτική πέραν της αλήθειας», αν προσπαθήσουμε να αποδώσουμε τον αγγλικό όρο «post-truth politics». Οι μεγαλύτεροι πολιτικοί θρίαμβοι του 2016 στήθηκαν ακριβώς πάνω σε αυτή την ιδέα, που συνιστά τον απόλυτο θρίαμβο της επικοινωνίας πάνω στην πολιτική, της εικόνας έναντι του περιεχομένου, του φαίνεσθαι επί του είναι, τελικά και
χωρίς ωραιοποιήσεις, τη νίκη του ψεύδους στη μάχη του με την αλήθεια.
Ας πάρουμε μόνον τις δύο κορυφαίες εκδηλώσεις ενός μεγάλου πολιτικού κύματος, που καθορίζουν και εξελίξεις σε μητροπόλεις του δυτικού κόσμου, στις HΠΑ και στη Βρετανία. Στο Λονδίνο, οι υποστηρικτές του Βrexit αναγνωρίζουν σιγά-σιγά όχι μόνον την ανυπαρξία
σχεδίου για τη θριαμβευτική «ανάκτηση της ανεξαρτησίας», αλλά και τη φενάκη των υποσχέσεων τους. Ας το πούμε απλά: οι άνθρωποι έλεγαν ψέματα. Πολλά ψέματα, μεγάλα ψέματα. Η διαφορά είναι ότι δεν είχαν καμία αναστολή για να τα πουν και τώρα δεν έχουν καμία συνέπεια, όταν αναγνωρίζονται ή αποκαλύπτονται. Το περίφημο πούλμαν του Βrexit με σύνθημα «να ανακτήσουμε τον έλεγχο" υποσχοταν 50 εκατομμύρια λίρες τη μέρα για το σύστημα Υγείας και όχι για τις Βρυξέλλες. Τώρα, όλοι παραδέχονται πως αυτό όχι απλώς δεν μπορεί να τηρηθεί επακριβώς, αλλά δεν έχει και καμία απολύτως σχέση με την πραγματικότητα. Το ίδιο ισχύει για την υποπθέμενη απειλή πως 5 εκατομμύρια Τούρκοι θα πλημμύριζαν τη Βρετανία έως το 2030, αλλά και για τη δυνατότητα της Βρετανίας να μη δίνει προνομιακή είσοδο στη χώρα στους πολίτες της Ε.Ε.
Σπς ΗΠΑ, έστω και με μικρότερο αριθμό ψήφων, σε δύο εβδομάδες θα είναι πρόεδρος ένας άνθρωπος που έχει πει ό,τι ρατσισπκό, προσβλητικό και υποτιμητικό μπορεί να ειπωθεί. Η ακραία χυδαιολογία για τις γυναίκες δεν τις εμπόδισε να τον ψηφίσουν, ενώ, εάν οι ισπανόφωνοι της Φλόριντα είχαν ψηφίσει για την Κλίντον όσο και για τον Ομπάμα, ίσως ο Τραμπ να μην ήταν πρόεδρος. Το σάιτ Ρolitifact έλεγξε 313 ισχυρισμούς του Τραμπ και βρήκε ότι 211 ήταν από περίπου έως εντελώς ψευδείς, ενώ άλλοι 53 ήταν «εξωφρενικά ψέματα». Αλλά ο Τραμπ θα είναι πρόεδρος και ήδη διορίζει σε θέσεις-κλειδιά τύπους που θεωρούν ότι η κλιματική αλλαγή είναι απάτη και συνωμοσία, ενώ ένας γνωστός υποστηρικτής του με επίσημη θέση ευχήθηκε να πάθει ο Ομπάμα τη νόσο των τρελών αγελάδων και η Μισέλ «να γυρίσει στους πιθήκους».
Απέναντι σε αυτά, όσοι διατήρησαν σώας τας φρένας και έχασαν αισθάνονται ενοχές. Η τύψη για το πώς μπορεί η ηγεσία μιας χώρας να χάσει όχι από ριζοσπάστες, αλλά από καμποτίνους, ημιπαράφρονες ή/κατ απατεώνες είναι κατανοητή. Αλλά το σοκ έχει παραλύσει εντελώς την ηττημένη παράταξη της λογικής. Και στην προσπάθεια να καταλάβει την ήττα, προεκτείνει την κατανόηση των αιπ'ων της στο αποτέλεσμα της, τους επιβήτορες της εξουσίας. Το 2017 χρειάζεται λιγότερη ανοχή απέναντι τους. Η δημοκρατική νομιμοποίηση δεν σημαίνει αποδοχή. Η αποδοχή τους οδηγεί στην οριστική αποσύνδεση της πολιτικής από την αλήθεια κι αυτό θα είναι το πραγματικό τέλος της δημοκρατίας του δυτικού κόσμου.
σχεδίου για τη θριαμβευτική «ανάκτηση της ανεξαρτησίας», αλλά και τη φενάκη των υποσχέσεων τους. Ας το πούμε απλά: οι άνθρωποι έλεγαν ψέματα. Πολλά ψέματα, μεγάλα ψέματα. Η διαφορά είναι ότι δεν είχαν καμία αναστολή για να τα πουν και τώρα δεν έχουν καμία συνέπεια, όταν αναγνωρίζονται ή αποκαλύπτονται. Το περίφημο πούλμαν του Βrexit με σύνθημα «να ανακτήσουμε τον έλεγχο" υποσχοταν 50 εκατομμύρια λίρες τη μέρα για το σύστημα Υγείας και όχι για τις Βρυξέλλες. Τώρα, όλοι παραδέχονται πως αυτό όχι απλώς δεν μπορεί να τηρηθεί επακριβώς, αλλά δεν έχει και καμία απολύτως σχέση με την πραγματικότητα. Το ίδιο ισχύει για την υποπθέμενη απειλή πως 5 εκατομμύρια Τούρκοι θα πλημμύριζαν τη Βρετανία έως το 2030, αλλά και για τη δυνατότητα της Βρετανίας να μη δίνει προνομιακή είσοδο στη χώρα στους πολίτες της Ε.Ε.
Σπς ΗΠΑ, έστω και με μικρότερο αριθμό ψήφων, σε δύο εβδομάδες θα είναι πρόεδρος ένας άνθρωπος που έχει πει ό,τι ρατσισπκό, προσβλητικό και υποτιμητικό μπορεί να ειπωθεί. Η ακραία χυδαιολογία για τις γυναίκες δεν τις εμπόδισε να τον ψηφίσουν, ενώ, εάν οι ισπανόφωνοι της Φλόριντα είχαν ψηφίσει για την Κλίντον όσο και για τον Ομπάμα, ίσως ο Τραμπ να μην ήταν πρόεδρος. Το σάιτ Ρolitifact έλεγξε 313 ισχυρισμούς του Τραμπ και βρήκε ότι 211 ήταν από περίπου έως εντελώς ψευδείς, ενώ άλλοι 53 ήταν «εξωφρενικά ψέματα». Αλλά ο Τραμπ θα είναι πρόεδρος και ήδη διορίζει σε θέσεις-κλειδιά τύπους που θεωρούν ότι η κλιματική αλλαγή είναι απάτη και συνωμοσία, ενώ ένας γνωστός υποστηρικτής του με επίσημη θέση ευχήθηκε να πάθει ο Ομπάμα τη νόσο των τρελών αγελάδων και η Μισέλ «να γυρίσει στους πιθήκους».
Απέναντι σε αυτά, όσοι διατήρησαν σώας τας φρένας και έχασαν αισθάνονται ενοχές. Η τύψη για το πώς μπορεί η ηγεσία μιας χώρας να χάσει όχι από ριζοσπάστες, αλλά από καμποτίνους, ημιπαράφρονες ή/κατ απατεώνες είναι κατανοητή. Αλλά το σοκ έχει παραλύσει εντελώς την ηττημένη παράταξη της λογικής. Και στην προσπάθεια να καταλάβει την ήττα, προεκτείνει την κατανόηση των αιπ'ων της στο αποτέλεσμα της, τους επιβήτορες της εξουσίας. Το 2017 χρειάζεται λιγότερη ανοχή απέναντι τους. Η δημοκρατική νομιμοποίηση δεν σημαίνει αποδοχή. Η αποδοχή τους οδηγεί στην οριστική αποσύνδεση της πολιτικής από την αλήθεια κι αυτό θα είναι το πραγματικό τέλος της δημοκρατίας του δυτικού κόσμου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου