"...Πολλά γραφτήκανε γιά τήν συνάντηση πρωθυπουργού καί τών προέδρων τών ανωτάτων δικαστηρίων μας, ένα όμως καί πολύ σημαντικό δέν γράφτη­κε. Ότι τό 1928 ό πρωθυπουρ­γός, της χώρας ήταν ό Ελευθέριος Βενιζέλος (αρχόμενης της πιό γόνιμης καί παραγω­γικής πρωθυπουργίας του) καί Πρόεδρος του Αρείου Πάγου ό Ζηλήμων. Ό Έλ. Βενιζέλος καλεί τόν Πρόεδρο του Αρείου Πάγου νά τόν επισκεφθεί στό πρωθυπουργικό γραφείο του, οπότε έρχεται ή απάντηση. Απάντηση υπερήφανου, γεν­ναίου Έλληνα δικαστή «Κύ­ριε Πρωθυπουργέ, ό Πρόεδρος του Αρείου Πάγου ένα δρομο­λόγιο γνωρίζει κάθε μέρα. Άπό τό σπίτι του στον Άρειο Πάγο καί άπό τόν Αρειο Πάγο στό σπίτι του». Καί όμως ή απά­ντηση αυτή δέν υπάρχει στίς αίθουσες συνεδριάσεων του Αρείου Πάγου, ούτε στό γρα­φείο του εκάστοτε Προέδρου, γιά νά δείχνει στους δικαστές ότι στην ιστορία του Σώματος υπήρξαν δικαστές πού υποστή­ριξαν γενναία τήν ανεξαρτη­σία τής Ελληνικής Δικαιοσύ­νης καί τήν μετέβαλαν τήν δι­καιοσύνη σέ θεραπαινίδα τής πολιτικής..."

Η επιστολή αναγώστη, από την "ΕΣΤΙΑ"

"ΕΣΤΙΑ", 03/11/16

«Θεσμικός τρόμος»
Κύριε Διευθυντά,

Τάδε έφη Ευάγγελος Βενι­ζέλος.

Πολύ ορθά καί μέ επιστη­μονική ακριβολογία, ό διαπρε­πής καθηγητής του Συνταγμα­τικού Δικαίου Ευάγγελος Βενι­ζέλος δήλωσε ότι ή άποψη του προέδρου τοΰ Συμβουλίου Επι­κρατείας, δτι «Ή Δικαιοσύνη πρέπει νά αφουγκράζεται τόν παλμό της κοινωνίας», προκα­λεί «θεσμικό τρόμο».

Έχουν λεχθεί κατά τό πα­ρελθόν καί άπό Έλληνα πρωθυ­πουργό, θέσεις πού ήταν κραυγαλέα έξω του δημοκρατικοΰ πολιτεύματος καί του ισχύο­ντος συντάγματος. Ό Ανδρέας Παπανδρέου τό 1988 στό Πε­ριστέρι, δήλωσε: «Δέν υπάρ­χουν θεσμοί, λαός υπάρχει  μό­νο»! Τότε συνταγματικός σύμ­βουλος του Ανδρέα Παπανδρέ­ου ήταν ό Γιώργος Κασιμάτης, καί προσκείμενος στό ΠΑΣΟΚ ό Συνταγματολόγος κα­θηγητής Ευάγγελος Βενιζέλος. Ασφαλώς γνώριζαν καί γνωρί­ζουν καί οι δύο ότι ή επικυριαρ­χία του λαού επί τών θεσμών διακηρύχθηκε άπό τόν Χίτλερ, ό όποίος τό 1935 τροποποίησε τόν Ποινικό Κώδικα της Γερμανί­ας, όσον άφορά στην αξιόποι­νη πράξη, μέ τήν προσθήκη ότι ή αξιόποινη πράξη δέν είναι μό­νο αυτή πού προβλέπεται καί τι­μωρείται άπό τόν ποινικό νόμο, άλλα καί άπό κάθε άλλη πρά­ξη «πού προσβάλλει τό υγιές αίσθημα τοΰ γερμανικού λαού»! [Βλέπε αντί άλλων Ν. Χωραφά «Ποινικό Δίκαιο», σελ. 58].

Μέ τήν τροποποίηση αύτη, ρατσιστικές, φυλετικές αντι­λήψεις κυριαρχούν της εννό­μου τάξεως της Γερμανίας καί ένας κοινωνικός καί πολιτικός δαρβινισμός ολοκληρώνεται σέ ιδεολογία πού αιματοκύλη­σε τήν ανθρωπότητα, προσέβα­λε τόν πολιτισμό του κόσμου καί έφερε τή βαρβαρότητα.

Έψαξα τήν πολιτική ιστο­ρία της εποχής εκείνης (1988) νά διαπιστώσω εάν στή δήλω­ση εκείνη του Ανδρέα Παπαν­δρέου υπάρχει αντίδραση του Ευάγγελου Βενιζέλου καί του Γ. Κασιμάτη, διαπρεπών συ­νταγματολόγων καί τών δύο. Δέν βρήκα όμως παρά μόνο σιω­πή! Γιατί; Δέν ήταν ή θέση εκεί­νη «θεσμικός τρόμος».

Ήταν πιό επικίνδυνη άπό τήν εκφρασθείσα άποψη του προέδρου τοΰ Συμβουλίου της Επικρατείας. Ναί, έσφαλε ό πρόεδρος του ΣτΕ, ό δικαστής, απονέμοντας δικαιοσύνη, έχει δύο μόνο οδηγούς, α) τόν νόμο καί β) τήν συνείδησή του. Τό περί δικαίου αίσθημα του λαού ακόμα καί άν είναι ή περιρρέ­ουσα ατμόσφαιρα, δέν αποτελεί σταθερά, δέν αποτελεί θεσμο­θετημένη κατευθυντήρια αρχή του δικαίου, πολύ δέ περισσό­τερο ή κοινή γνώμη, λόγω του εύμετάβολου, του ρευστού πού περιέχει.

Ό λαός είναι ή πηγή της εξουσίας. Ή λαϊκή κυριαρχία είναι τό δημοκρατικό πρόσημο κάθε συντεταγμένης πολιτικής εξουσίας. Οί εξουσίες όμως (καί ή δικαστική) ασκούνται όπως προβλέπει τό Σύνταγμα καί «οί συνάδοντες προς αυτό νόμοι», κατά τήν ωραία παλαιά, νομική ορολογία. Καί τό Σύ­νταγμα καί οί οργανωτικοί της δικαιοσύνης νόμοι πουθενά δέν αναφέρουν περί λαϊκού... 

παλ­μογράφου τόν όποιο πρέπει νά προσέχει ό δικαστής, «νά αφου­γκράζεται». Τό Σύνταγμα καθιε­ρώνει θεσμούς καί τήν λειτουρ­γία τών θεσμών. Ό λαός παρα­μένει κυρίαρχος, άλλα πάντα δέν ύπέρκειται αλλά υπόκειται τών θεσμών.

Πολλά γραφτήκανε γιά τήν συνάντηση πρωθυπουργού καί τών προέδρων τών ανωτάτων δικαστηρίων μας, ένα όμως καί πολύ σημαντικό δέν γράφτη­κε. Ότι τό 1928 ό πρωθυπουρ­γός, της χώρας ήταν ό Ελευθέριος Βενιζέλος (αρχόμενης της πιό γόνιμης καί παραγω­γικής πρωθυπουργίας του) καί Πρόεδρος του Αρείου Πάγου ό Ζηλήμων. Ό Έλ. Βενιζέλος καλεί τόν Πρόεδρο του Αρείου Πάγου νά τόν επισκεφθεί στό πρωθυπουργικό γραφείο του, οπότε έρχεται ή απάντηση. Απάντηση υπερήφανου, γεν­ναίου Έλληνα δικαστή «Κύ­ριε Πρωθυπουργέ, ό Πρόεδρος του Αρείου Πάγου ένα δρομο­λόγιο γνωρίζει κάθε μέρα. Άπό τό σπίτι του στον Άρειο Πάγο καί άπό τόν Αρειο Πάγο στό σπίτι του». Καί όμως ή  απά­ντηση αυτή δέν υπάρχει στίς αίθουσες συνεδριάσεων του Αρείου Πάγου, ούτε στό γρα­φείο του εκάστοτε Προέδρου, γιά νά δείχνει στους δικαστές ότι στην ιστορία του Σώματος υπήρξαν δικαστές πού υποστή­ριξαν γενναία τήν ανεξαρτη­σία τής Ελληνικής Δικαιοσύ­νης καί τήν μετέβαλαν τήν δι­καιοσύνη σέ θεραπαινίδα τής πολιτικής.

Ό Ν.Ν.Σαρίπολος (Πατήρ) Γενάρχης Γ. Σταραντζή τής  Συνταγματικής Επιστήμης στή χώρα μας έγραφε: «Αν διωχθή ή ελευθερία απ1 τόν κόσμο, θά καταφυγή στην Ευρώπη γιά νά προστατευθή. 'Εάν διωχθή καί απ΄ τήν Ευρώπη, θά καταφύγει στην Αθήνα.Άν διωχθή καί άπ’ τήν Αθήνα, τότε θά καταφύγει στό Πανεπιστήμιο Αθηνών καί θά ζήτήση τήν προστασία της, άπό τό βουνό σας, κύριοι καθη­γητές τοΰ Συνταγματικοΰ Δι­καίου»! Μεγάλη ή τιμή, μεγά­λη όμως καί ή ευθύνη τών καθηγητών-φρουροί καί θεματο­φύλακες του Συντάγματος, του δημοκρατικο’υ πολιτεύματος. Καί όταν πολιτεύονται νά μήν παίρνουν διαζύγιο μέ τήν... επι­στήμη τους!

Γιώργος Κ. Σταραντζής
Δικηγόρος στον Α.Π. καί στό ΣτΕ,
επιστημονικός συνεργάτης «Αρχείου Νομολογίας»